II SA/Ol 406/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na remont, przebudowę, rozbudowę budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących Spółki A kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 6 października 2008 r. P. spółka z o.o. w Warszawie wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku Domu Towarowego "[...]", położonego na działce nr x, "[...]". Z uwagi na toczące się postępowanie zmierzające do wpisania obiektu Domu Towarowego "[...]", do rejestru zabytków, organ pierwszej instancji dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze strony Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. Decyzją z dnia 25 listopada 2008 r. Prezydent Miasta O., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku Domu Towarowego "[..]". Następnie, po rozpatrzeniu odwołań Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i J.M. i E.M. – "[...]" s.c. w O., Wojewoda W. decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli J. i E.M. "[...]" s. c. w O. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Ol 170/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, gdyż decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że okoliczności, na jakie powołali się skarżący, tj. fakt położenia ich nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, która może oddziaływać na te nieruchomości, wskazały na posiadanie interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2009 r. Nadto, Sąd zważył, że aby ocenić komu przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, organy winny były ustalić w sposób nie budzący wątpliwości obszar oddziaływania obiektu. W tym celu organy powinny były wnikliwie rozważyć czy w obszarze tym pozostają nieruchomości osób uznanych za strony postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd zważył, że w projekcie budowlanym brak jest uzgodnienia wykonania przyłącza wodno – kanalizacyjnego z gestorem sieci - Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w O. Sąd stwierdził, że brak uzyskania przez inwestora tego uzgodnienia narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O., dla terenu "C.", uchwalonego uchwałą nr XIII/212/03, Rady Miasta O. z dnia 27 sierpnia 2003 r. oraz art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd podzielił też zarzut skarżących dotyczący nierozpatrzenia przez organ przedmiotowej sprawy w sposób szczegółowy i wyczerpujący oraz nieodniesienia się przez organ do argumentów podniesionych w odwołaniu, co naruszyło art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a także zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym jako stronom postępowania zapoznanie się z aktami sprawy. Decyzją z dnia 9 grudnia 2009 r. Prezydent Miasta O. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku Domu Towarowego "[...]". W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że stronami postępowania są właściciele nieruchomości posiadających wspólny dojazd od strony południowej zabudowy Al. P. i ul. P. w O. Wyjaśnił, że podmioty te są legitymowane do udziału w toczącym się postępowaniu z uwagi na treść planu miejscowego, a nie zatwierdzany decyzją zakres remontu, przebudowy i rozbudowy, które nie wpływają na sposób zagospodarowania działek sąsiednich, co stanowiłoby o znalezieniu się w obszarze oddziaływania inwestycji. Prezydent przypomniał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu "C." w części dotyczącej komunikacji wewnętrznej przewiduje, że plac manewrowy przy istniejących obiektach, usytuowany na działce x musi zachować swoją funkcję komunikacyjną, zapewniającą pełną obsługę sąsiednich działek na zasadzie służebności - niezależnie od kierunku dojazdu. Wskazał, że z przedłożonego projektu zagospodarowania terenu i oświadczenia pełnomocnika inwestora wynika, że zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie wpłynie na interesy osób trzecich. Teren ma bowiem zostać uporządkowany, a dobudowa pomieszczeń na stację trafo nie spowoduje zmiany, wobec czego działka nadal zachowa funkcję komunikacyjną. Przez środek wolnego od zabudowy terenu może odbywać się komunikacja, jak tego wymaga pan miejscowy, zaś od strony południowej zorganizowano uporządkowane miejsca postojowe. Odnosząc się do kwestii przyłącza sanitarnego do przedmiotowego obiektu Prezydent stwierdził, że pełnomocnik inwestora oświadczył w dniu 29 października 2009 r., że na wniosek inwestora zostały przyjęte zgłoszenia zamiaru wykonania robót w zakresie: przebudowy przyłącza wodociągowego, budowy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i budowy przyłącza wodociągowego. Istniejące przyłącze kanalizacji sanitarnej zostanie wyłączone z eksploatacji. Prezydent stwierdził ponadto, że projekt jest zgodny z obowiązującym planem miejscowym, a obiekt nie podlega ochronie konserwatorskiej. Decyzją z dnia 12 marca 2010 r. Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził w uzasadnieniu, że prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił, że stronami postępowania są właściciele nieruchomości posiadających wspólny, docelowy dojazd, od strony południowej narożnika Al. P. i ul. P., przez ulicę dojazdową oznaczoną w planie miejscowym symbolem KW. Wynika to z faktu, że zagospodarowanie działki inwestora musi spełniać wymóg umożliwienia przejazdu przez tę działkę. Wojewoda zaznaczył, że droga dojazdowa została już wykonana. Plan zaś przewiduje, że po wykonaniu komunikacji wewnętrznej będzie bezpośredni dojazd od strony ul. S. Podkreślił, że w projekcie zagospodarowania działki pozostawiono istniejący plac manewrowy i istniejące ogrodzenie działki inwestora. Niezabudowana część działki x w pasie szerokości 11 m pozostanie wolna od zabudowy, umożliwiając komunikację pomiędzy przebudowywanym budynkiem a miejscami postojowymi zaprojektowanymi wzdłuż południowo-zachodniej granicy terenu inwestora. Zaznaczył, że kwestia sposobu korzystania z placu manewrowego i przejazdu przez działkę inwestora może być rozstrzygana wyłącznie na drodze cywilnoprawnej. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołujących się, że stronami postępowania powinny być jeszcze inne podmioty. Wyjaśnił, że postawą uznania za stronę w tym postępowaniu były zapisy planu miejscowego dotyczące docelowej organizacji komunikacji od strony ul. S., przez działkę inwestora. Wyjaśnił również, że brak uzgodnień co do sposobu korzystania z przyłącza kanalizacyjnego został usunięty poprzez wyłączenie obecnego przyłącza z eksploatacji i przyjęcie przez organ w trybie zgłoszenia wykonania nowego przyłącza. Wojewoda ocenił ponadto, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami postępowania i wnikliwie przeanalizowano stan faktyczny sprawy. W złożonej skardze "[...]" s.c. J.M., E.M. zarzucili, że zatwierdzony projekt budowlany jest sprzeczny z postanowieniami planu miejscowego, gdyż w projekcie nie uwzględniono możliwości komunikacji przez plac manewrowy usytuowany na działce inwestora, dla potrzeb obsługi sąsiednich działek skarżących. Stwierdzili też, że błędnie ustalono w sprawie krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony tego postępowania. W ocenie skarżących organy obu instancji nie uwzględniły przy rozpoznawaniu sprawy stanowiska zawartego w wyroku WSA z dnia 7 lipca 2009 r. Zarzucili ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu i naruszył art. 10 § 1 K.p.a., gdyż zawiadomienie o możliwości zapoznania się w siedmiodniowym terminie z aktami sprawy doręczono im dnia 9 marca 20910 r., a skarżoną decyzję wydano już w dniu 12 marca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wyjaśnił, że zawiadomienie to odebrał osobiście J.M. w dniu 25 lutego 2010 r., który pomimo możliwości zapoznania się z aktami sprawy, nie skorzystał z tego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje. Przede wszystkim podnieść należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r. r. (sygn. akt II SA/Ol 170/09) uchylono decyzję Wojewody W. z dnia 28 stycznia 2009 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydane w przedmiocie projektu budowlanego i pozwolenia na remont, przebudowę, rozbudowę budynku. Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Sąd zawarł wytyczne co do dalszego postępowania. Wskazał bowiem na konieczność ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości obszaru oddziaływania obiektu. Sąd podkreślił, że niezbędne jest rozważenie czy rzeczywiście nieruchomości osób uznanych za strony postępowania znajdują się w tym obszarze. Zauważył, że organy winny w pełni udokumentować okoliczności faktyczne, będące podstawą wydania decyzji. Dowody te powinny istnieć i umożliwiać sądowi administracyjnemu, zbadanie zgodności z prawem wydanej przez organy decyzji. Z akt postępowania powinno zatem wynikać, na jakiej podstawie organy obu instancji określiły obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Sąd zważył również, że w projekcie budowlanym brak jest uzgodnienia wykonania przyłącza wodno – kanalizacyjnego z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w O. Wyjaśnił przy tym, że brak uzyskania przez inwestora takiego uzgodnienia stanowi naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 pkt oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, a także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O., dla terenu "C.", uchwalonego uchwałą Nr XIII/212/03, Rady Miasta O. z dnia 27 sierpnia 2003 r. Nakazał ponadto odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania administracyjnego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w powołanym wyżej wyroku Sądu. Uzasadnienie skarżonej decyzji nie pozwala na wniosek, że rzeczywiście obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje właśnie te nieruchomości, właścicieli których uczyniono stronami postępowania. Ponadto w aktach sprawy brak jest uzgodnienia wykonania przyłącza wodno – kanalizacyjnego z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w O. Nie zastępuje tego uzgodnienia deklaracja wykonawcy, że istniejące przyłącze zostanie wyłączone z eksploatacji, a inwestor zobowiąże się do wykonania nowego przyłącza. W związku z powyższym, ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania oraz uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. (II SA/Ol 170/10) i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 152 powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.