II SA/Ol 410/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. D. na pismo Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie działającego z upoważnienia Starosty z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego postanawia odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego ustanowienie adwokata. We wniosku z dnia 17 sierpnia 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu, E. D. wniósł o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na pismo Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie działającego z upoważnienia Starosty z dnia "[...]", Nr "[...]". W uzasadnieniu odniósł się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 410/11, oddalającego jego skargę na wskazaną wyżej decyzję. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Do ich majątku należy mieszkanie o powierzchni "[...]" oraz garaż o powierzchni "[...]". Skarżący wykazał ponadto zasoby pieniężne ("[...]") w wysokości "[...]" na jak to określił "czarną godzinę". Źródłem utrzymania 2-osobowej rodziny są emerytury w łącznej wysokości "[...]". W rubryce nr 11, skarżący dodał, iż leczy się wraz z żoną u wielu lekarzy, stąd wydatki na leki wynoszą ok. "[...]" miesięcznie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, ustanowienie adwokata, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle powyższego, nie wystarczy zatem wykazanie, iż poniesienie kosztów postępowania sądowego pogorszy sytuację materialną strony. Strona wykazać powinna, że posiadane środki są tak skromne, że uiszczenie kosztów tego postępowania spowoduje uszczerbek w wydatkach na zaspokojenie najniezbędniejszych jej potrzeb, a ponadto, że środki, którymi dysponuje nie dają możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mogłyby być przeznaczone na ten cel. W niniejszej sprawie, przedstawiona wyżej sytuacja materialna skarżącego i jego żony nie przemawia za uznaniem, że zachodzi przesłanka uzasadniająca przyznanie skarżącemu prawa pomocy, obejmującego ustanowienie adwokata. Zauważyć należy, iż skarżący dysponuje stałym miesięcznym dochodem z tytułu emerytur, który jak przyjąć należy, mając na uwadze jego wysokość, umożliwia przy rozsądnym gospodarowaniu zabezpieczenie środków na niezbędne koszty utrzymania jego 2-osobowej rodziny, a ponadto posiada oszczędności w wysokości "[...]", które jak uznać należy mogą posłużyć do pokrycia kosztów związanych z ustanowieniem adwokata w niniejszej sprawie bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego żony. Zabezpieczenie przedmiotowych środków pieniężnych na tzw. "czarną godzinę", a zatem na pokrycie bliżej nieokreślonych wydatków w bliżej nieokreślonej przyszłości, nie może uzasadniać przerzucenia na Skarb Państwa ciężaru finansowania procesu prowadzonego z inicjatywy skarżącego, szczególnie, że koszty związane z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika, z uwagi na ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych, są jedynymi, do których poniesienia zobowiązany jest skarżący w niniejszej sprawie (w związku z zamiarem wniesienia skargi kasacyjnej). Podkreślić należy, iż prawo pomocy stanowi instytucję wyjątkową i dlatego też powinno być przyznawane wyłącznie, gdy strona istotnie nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W niniejszej natomiast sprawie, możliwość taką dają skarżącemu zgromadzone zasoby pieniężne "[...]". Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.