II SA/Ol 411/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak- Sikora po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 30 marca 2012 r. nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. "[...]" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 30 marca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 29 grudnia 2011 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie "[...]", poza kasynem gry, w prowadzonym przez Spółkę punkcie gier na automatach o niskich wygranych w lokalu mieszczącym się przy "[...]". Następnie wnioskiem z dnia 2 lipca 2012 r. skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wywiodła, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Spółce. Podała, że średni przychód z eksploatowanych automatów za ostatni rok z województwa w. wahał się w granicach 71.000 zł miesięcznie, zaś nałożona kara, łącznie z nałożonymi jednocześnie karami w trzech równoległych i znajdujących się na tym samym etapie rozpoznania sprawach, wynosi 48.000 zł. Wykonanie decyzji pozbawi zatem skarżącą ponad połowy przychodów, natomiast wysokość należności z tytułu prowadzenia działalności nie ulegnie zmniejszeniu. Zaznaczyła, że zobowiązania z tytułu podatków, wynagrodzeń, kosztów najmu, itp., na dzień 31 marca 2012 r. wynosiły 9.145.000 zł. Skarżąca stwierdziła, że wobec odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, koniecznym stało się skierowanie wniosku w tym zakresie do Sądu. Spółka zauważyła ponadto, że treść niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych będzie weryfikowana przez Trybunał Konstytucyjny i przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, a najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych podważa stanowisko organów zaprezentowane w niniejszej sprawie. W załączonym do wniosku oświadczeniu skarżąca podniosła dodatkowo, że po nowelizacji ustawy hazardowej z dnia 19 listopada 2009 r. znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Wskazała, że ograniczenie działalności, przez brak możliwości uzyskiwania kolejnych zezwoleń i jednoczesne usztywnienie polityki banków w stosunku do podmiotów działających w tej branży, spowodowało utratę płynności finansowej, jednocześnie zaś, po dniu 1 stycznia 20102 r., ponad dwukrotnie wzrosły obciążenia podatkowe strony z tytułu podatku od gier. Spółka wprowadza obecnie program naprawczy, lecz każde zmniejszenie przychodów powoduje brak możliwości terminowego regulowania zobowiązań. Skarżąca dodała, że większość udzielonych jej zezwoleń wygasa w latach 2013 – 2014, z tego względu istotne jest utrzymanie przychodów na stabilnym poziomie. Uwzględnienie wniosku umożliwiłoby spłatę całości zobowiązań, w tym na rzecz Skarbu Państwa oraz utrzymanie zatrudnienia na dotychczasowym poziomie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Dodać należy, że sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy ponadto podnieść, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Tym samym nie jest wymagane, aby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (zob. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd nie badał skargi co do jej istoty, lecz oceniał ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, przedstawione przez stronę skarżącą argumenty, w tym przede wszystkim: zła kondycja finansowa Spółki, utrata płynności finansowej, liczne zobowiązania oraz zagrożenie utrzymania zatrudnienia na dotychczasowym poziomie, przemawiają za uwzględnieniem wniosku. W świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy i przytoczonych przez stronę skarżącą argumentów, Sąd uznał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, sytuacja Spółki poważnie skomplikowałaby się. Istnieje bowiem realna obawa pojawienia się problemów z dalszym prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej, w szczególności z utrzymaniem dotychczasowego poziomu zatrudnienia. Wykonanie zaskarżonej decyzji, a także innych, wskazanych we wniosku decyzji dotyczących innych automatów do gry, mogłoby nawet stworzyć zagrożenie dla bytu skarżącej, natomiast późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty, w przypadku uwzględnienia skarg i korzystnych dla strony decyzji organów celnych, nie odwróciłby już wskazanych wyżej negatywnych skutków. Należy zatem stwierdzić, że Spółka uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym, istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.