II SA/Ol 412/12

Dnia 13 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 roku sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 640 zł (sześćset czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]" wymierzył karę pieniężną w kwocie 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie "[...]", typ: video multigame, nr fabryczny: "[...]", poza kasynem gry, w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, prowadzonym przez Spółkę A na Stacji Paliw A. Organ wskazał, że w poprzednim postępowaniu w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę ww. punktu gier na automatach o niskich wygranych Spółki A. Kontrolujący przeprowadzili doświadczenie polegające na odtworzeniu przebiegu gry na znajdującym się w lokalu przedmiotowym automacie. Eksperyment wskazał, że automat umożliwia grę za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. W związku z tym decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", znak: "[...]", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na orzeczenie Dyrektora Izby Celnej Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 576/11, oddalił skargę jako bezzasadną. Wyrok uzyskał klauzulę prawomocności w dniu 14 października 2011 r. Organ skonkludował, że cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, oznacza, że nie spełnia ono warunków wskazanych zarówno w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych jak i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, nie może zatem być uznany za automat o niskich wygranych. W ocenie organu cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji, którą spółka A nie dysponowała. Tym samym niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry. Tymczasem przedmiotowy automat użytkowany był poza kasynem - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Strona nie zgodziła się z powyższą decyzją i pismem z dnia 18 stycznia 2012r. złożyła od niej odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że przebadany automat jest automatem do gier o niskie wygrane. Spółka A nie dokonała w ww. automacie żadnych zmian, które mogły by skutkować utratą przez ww. automat charakteru automatu "niskostawkowego"; - art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, poprzez uznanie, że ww. automat nie spełnia wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi. Strona odwołująca stwierdziła, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędne przekonanie, iż spółka A naruszyła warunki udzielonego zezwolenia w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych. Spółka nie zgodziła się, że ww. automat nie spełnia wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych, ponieważ uzyskał on pozytywną opinię jednostek badających, poświadczenie rejestracji przez ministra finansów oraz przeszedł kontrolę weryfikacyjną w punkcie gier. Odwołująca się wskazała na orzecznictwo, w którym wyrażony jest pogląd, iż stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazano, że z uwagi na to, iż na przedmiotowym automacie został przekroczony ustawowy próg limitujący wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, rejestracja przedmiotowego automatu została cofnięta, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony na decyzję w tym przedmiocie. Tym samym zostało potwierdzone, iż przedmiotowy automat nie spełniał kryteriów pozwalających uznać go za automat o niskich wygranych. Od 14 października 2011 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stał się prawomocny. W ocenie organu cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, w konsekwencjach swych równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym art. 2 ust. 3 rzeczonej ustawy, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji. Tym samym oczywistym jest, że niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry, a więc również w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika zaś aby Spółka A posiadała koncesję Ministra Finansów uprawniającą do prowadzenia kasyna gry. Bezsprzecznie zaś zakwestionowany - podczas wykonanej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego kontroli - automat do gier, użytkowany był w punkcie gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanym na Stacji Paliw A, który nie jest kasynem gry. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12 000 zł od każdego automatu. Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I Instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa; - prawa procesowego, tj. art. 187. § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy; - prawa procesowego, tj. art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona; - prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także ewentualnie - art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię i dowolne uznanie, że automat nie spełnia wymogów technicznych zgodnych dla automatów o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatu o niskich wygranych, a co za tym idzie nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian; - prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że automat jest automatem do gier o niskie wygrane, a spółka A nie dokonała żadnych zmian w automacie mogących świadczyć o tym, iż automat przestał być automatem "niskostawkowym", natomiast w momencie cofnięcia poświadczenia rejestracji dla tego automatu, spółka nie urządzała już na nim gier; - naruszenie art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i §10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy; - zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. W uzasadnieniu skargi podkreślono również, że do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14 października 2011r. oddalającego skargę w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu o niskich wygranych, automat ten był zarejestrowany jako automat o niskich wygranych i posiadał pełną dokumentację prawną w tym zakresie czyli na tym etapie nie można uznać, że spółka urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Natomiast po uprawomocnieniu się wyroku automat był już wyłączony z użytkowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie co do zasady podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jednakże nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne. Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwana w dalszej części uzasadnienia u.g.h. W myśl art. 2 ust. 3 powołanej ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy ( art. 2 ust. 5 cytowanej ustawy). Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), przy czym urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi 12 000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). Natomiast przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Stosownie zaś do art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt.2) nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy organy orzekające w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2 u.g.h., nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych., uznając, że spółka dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, poprzez urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając zasadność wydanych decyzji organy wskazały, że w toku toczącego się wcześniej postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu przeprowadzono eksperyment, który wykazał, że przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Okoliczność ta była podstawą zatrzymania wskazanego automatu, a następnie poddania go badaniu przez biegłego sądowego, który w opinii z dnia 25 listopada 2010r. stwierdził, iż urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne i to w znacznie szerszym zakresie, niż ujawniono to podczas przeprowadzonej kontroli. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę A Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Następnie wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 576/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Spółki A na decyzję organu drugiej instancji jako bezzasadną. Wyrok uzyskał klauzulę prawomocności w dniu 14 października 2011 r. W świetle powyższych okoliczności organy uznały, że cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oznacza, że nie spełnia on warunków wskazanych zarówno w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, nie może zatem być uznany za automat o niskich wygranych, legalnie eksploatowany w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż sprzeciwiają się temu obowiązujące w tym zakresie normy prawa materialnego. W ocenie organów cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez Ministra Finansów koncesji, którą spółka A nie dysponowała. Ponieważ sporny automat użytkowany był poza kasynem, tj. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, a urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry jest niedozwolone, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. została nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna. W ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja jest wadliwa. Należy przede wszystkim podkreślić, iż w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych, typ: video multigame, nr fabryczny: "[...]", rozpoczął się spór pomiędzy Spółką A, a organami administracji publicznej, który został zakończony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 576/11. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 14 października 2011 r. Przy czym z akt sprawy wynika, że w momencie uprawomocnienia się wskazanego wyżej wyroku skarżąca spółka nie urządzała już gier na spornym automacie. Organ drugiej instancji wskazał bowiem w zaskarżonej decyzji, że ustalenia eksperymentu przeprowadzonego w dniu 5 lutego 2010r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego stanowiły podstawę zatrzymania automatu. Fakt ten potwierdza również opinia biegłego z dnia 25 listopada 2010 r., z której jasno wynika, iż badany automat do gry znajdował się w magazynach Urzędu Celnego. Należy zatem stwierdzić, iż od momentu zatrzymania automatu spółka przestała go eksploatować, a zatem wyłączenie z użytkowania automatu do gier, typ: video multigame, nr fabryczny: "[...]" nastąpiło znacznie wcześniej niż decyzja o cofnięciu poświadczenia rejestracji z dnia 18 lutego 2011 r. stała się ostateczna. W ocenie Sądu dopiero po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 13 września 2011r. oddalającego skargę na decyzję o cofnięciu poświadczenia rejestracji automatu, a więc z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia sporu co do charakteru spornego automatu (tzn. czy było to urządzenie do gier o niskich wygranych), skarżąca mogła mieć pewność, że jej stanowisko jest błędne, a wtedy automat ten już był wyłączony z eksploatacji i nie urządzano na nim gier. Nie było więc podstaw do nałożenia kary. Jednocześnie należy zauważyć, że w czasie, kiedy przedmiotowy automat był faktycznie użytkowany na Stacji A skarżąca spółka dysponowała jeszcze ważnym poświadczeniem rejestracji o nr "[...]" i pozostałą dokumentacją, uprawniającą ją do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec skarżącej Spółki sankcji w postaci kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, bowiem w czasie faktycznej eksploatacji przedmiotowego automatu Spółka spełniała wszystkie wymogi prawne, w tym dysponowała zezwoleniem, niezbędnym do jego funkcjonowania. Tym samym, Spółka działała w oparciu o legalne, pozostające w obrocie prawnym dokumenty, wydane przez właściwe organy. Należy przy tym zauważyć, iż nałożenie kary pieniężnej za działanie obejmujące okres, w którym Spółka dysponowała wszelką niezbędną dokumentacją, w tym aktem prawnym organu poświadczającym rejestrację automatu, narusza zaufanie do organów władzy i obowiązującego aktualnego porządku prawnego, godząc w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą ma bowiem prawo zakładać, że jeżeli uzyskał wymaganą prawem dokumentację, w tym określone w ustawach zezwolenia, to dopóki akty te nie zostaną prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego, działalność ta jest zgodna z prawem i nie może prowadzić do jego ukarania. Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, iż stosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej za eksploatację automatu, która de facto miała miejsce w oparciu o funkcjonujące jeszcze w obrocie prawnym zezwolenie oraz wymaganą dla takiego działania dokumentację, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego. Zatem skarga w części odnoszącej się do niezasadności nałożenia kary pieniężnej jest w ocenie Sądu uzasadniona. Natomiast zarzuty dotyczące bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych wobec braku ich notyfikacji, podnoszone już były przez skarżącą spółkę w sprawie II SA/Ol 576/11, w której skargę oddalono. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji z innych przyczyn (braku podstaw do nałożenia kary), zarzuty te pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 wskazanej ustawy.