II SA/Ol 415/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Asesor Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2007 roku sprawę ze skargi R. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1/ oddala skargę; 2/ zasądza od Skarbu Państwa – Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącego kwotę 240 złotych netto (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT z tytułu nie opłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" znak: "[...]" Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zbiornika na odcieki gnojówki oraz płyty obornikowej na działce o numerze ewidencyjnym "[...]", w miejscowości S., gmina "[...]" dla Z. B. W decyzji wyjaśniono, iż projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane oraz nałożono na inwestora warunki realizacji inwestycji wynikające z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja została wydana na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" o warunkach zabudowy. Od decyzji organu I instancji odwołanie do Wojewody złożył R. K., będący sąsiadem inwestora. Odwołujący się podniósł, iż decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy, która to decyzja została wprawdzie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ale odwołujący się zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję SKO i skarga nie została przez Sąd rozpoznana. W związku z powyższym – w ocenie odwołującego się – decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę jest dotknięta wadą nieważności, ponieważ żadna ze stron nie nabyła prawa na podstawie nieprawomocnej decyzji Wójta Gminy w przedmiocie warunków zabudowy. Odwołujący się wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy jest także dotknięta wadą nieważności, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił, iż decyzja Starosty z dnia "[...]" narusza przepisy regulujące odległość planowanej inwestycji od nieruchomości sąsiednich. Wojewoda decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy argumentował w uzasadnieniu decyzji, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda podkreślił, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z warunkami ustalonymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia wojewódzkiego wskazał, iż decyzja organu I instancji nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877), wobec czego Wojewoda uznał, iż decyzja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wojewoda wyjaśnił ponadto, iż nie jest organem właściwym do weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy. R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody z dnia "[...]" żądając stwierdzenia nieważności tejże decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi zarzucił, iż projektowana płyta obornikowa i zamknięty zbiornik na odcieki narusza rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, bowiem nie zostały zachowane odległości od budynków, w tym od magazynu spożywczego. Skarżący wskazał, iż projektowany obiekt budowlany znajduje się w odległości ok. 18 m od jego domu, od magazynu spożywczego odległość ta wynosi 20m, a od granicy działki 3-4m. Ponadto objętość zbiornika odkrytego na odcieki została określona w zaskarżonej decyzji na 150m³, zamiast 40m³. Skarżący podniósł, iż decyzja została wydana w oparciu o nieprawidłową decyzję o warunkach zabudowy, która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie jest decyzją prawomocną. W decyzji nie zaprojektowano płyty gnojowej w głównym ciągu technologicznym usuwania obornika z budynku inwentarskiego. Ponadto nie zaprojektowano płyty gnojowej obok obory od strony podwórza, choć istnieje taka możliwość. Płyta gnojowa znajduje się od strony nawietrznej w kierunku domu skarżącego. Zarzucił skarżący, iż w miejscu planowanej inwestycji istnieje wysoki poziom wód gruntowych, co stanowi przeszkodę do jej zrealizowania. Podniósł ponadto, że krowy inwestora chorują na choroby zakaźne na które nie są leczone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organ naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie niniejszej skarżący kwestionuje decyzję wydaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego podnosząc, iż decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy, która dodatkowo jest niezgodna z prawem, ponadto zarzuca skarżący, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy techniczno-budowlane. Odnosząc się do pierwszego z argumentów skargi, wskazać należy, iż nie jest on zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że w momencie orzekania przez organ I instancji decyzja z dnia "[...]" o warunkach zabudowy była już decyzją ostateczną. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]". Oznacza to, iż organ w niniejszej sprawie prawidłowo uznał, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i spełnił jeden z warununków koniecznych do wydania pozwolenia na budowę określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że decyzja taka może być wydana temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostaje fakt, iż skarżący złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". Wniesienie bowiem skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji chyba, że sąd wstrzyma jej wykonanie. Dodatkowo z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że decyzje w sprawach warunków zabudowy nie polegają wykonaniu i niemożliwym jest wstrzymanie ich wykonania (por. post. NSA z dnia 15 października 2001 r., II SA/Gd 2174/01, niepubl.; podobnie w post. NSA z dnia 19 maja 2000 r., V SA 2509/99, OSP 2000, z. 11, poz. 164). Ponadto organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1, w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Obowiązkiem tego organu jest natomiast sprawdzenie, czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). Organ takich ustaleń dokonał stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Odnosząc się zarzutów skierowanych przeciw zaskarżonej decyzji, a dotyczących naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, wskazać należy, iż zarzuty te nie są zasadne. Na wstępie dalszych rozważań wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przyjąć wypada, iż w niniejszej sprawie realizacją powyżej cytowanego przepisu jest przestrzeganie przez inwestora przepisów techniczno-budowlanych, w tym w szczególności przepisów dotyczących odległości projektowanego obiektu budowlanego od granicy działki skarżącego i obiektów budowlanych na niej się znajdujących. Wskazać należy także na art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z projektu zagospodarowania działki znajdującego się w aktach sprawy, nie wynika, by projekt ten naruszał przepisy techniczno-budowlane regulujące odległości projektowanego obiektu budowlanego od sąsiednich nieruchomości. W sprawie niniejszej płyta gnojowa – co wynika z projektu budowlanego - ma pojemność 48m³. Stosownie do treści § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych powinna wynosić od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich co najmniej 30 m, w niniejszej sprawie odległość ta wynosi 41,5m. Odległość płyty gnojowej od granicy działki sąsiedniej winna wynosić co najmniej 4m (§ 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), wynosi natomiast 8,5m. Plan zagospodarowania działki nie wskazuje także – co podnosił skarżący – iż płyta gnojowa znajduje się w odległości mniejszej niż 50m od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego oraz magazynów środków żywnościowych, bowiem z projektu zagospodarowania działki nie wynika, by taki budynek w sąsiedztwie inwestycji się znajdował. Jeżeli chodzi o zamknięty zbiornik na płynne odchody zwierzęce, to odległość mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić co najmniej 15 m, natomiast odległość takiego zbiornika od granicy działki sąsiedniej winna wynosić 4m. (§ 6 ust. 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia). Ostatnio wymienione odległości także zostały zachowane, skoro zbiornik na odcieki gnojówki znajduje się za płytą gnojową licząc od działki skarżącego, a odległości płyty gnojowej od nieruchomości skarżącego zostały zachowane, co zostało wykazane wyżej. Sąd nie uznał także zasadności pozostałych zarzutów skargi dotyczących braku możliwości zrealizowania inwestycji ze względu na poziom wód gruntowych oraz braku umieszczenia projektowanego obiektu – jak to określono w skardze - w ciągu technologicznym obory od strony podwórza inwestora. Co do problematyki wód gruntowych, to z projektu budowlanego wynika, że projektant wziął pod uwagę poziom tych wód. Niemniej jednak po nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, 718 ze zm.) i uchyleniu art. 35 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowił, że właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają już możliwości prawnej badania zgodności z prawem projektu architektoniczno-budowlanego. Za rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada bowiem projektant posiadający stosowne uprawnienia budowlane. Osoba sporządzająca projekt budowlany takie uprawnienia posiadała, co wynika z zaświadczeń znajdujących się w aktach administracyjnych. Dlatego zarzut skargi, odnoszący się do poziomu wód gruntowych, jako że dotyczy rozwiązań techniczno-budowlanych zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym, nie mogł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą bowiem oceniać projekt budowlany jedynie poprzez sprawdzenie jego kompletności, zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ewentualnie planu miejscowego), zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz sprawdzenia uprawień osób wykonujących projekt budowlany. Nie mogą zaś ingerować w rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym. Jeżeli chodzi o umiejscowienie obiektu na działce inwestora wyjaśnić należy, że orientacyjne miejsce lokalizacji płyty gnojowej wraz ze zbiornikiem na odcieki zostało wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, w związku z powyższym brak było możliwości umiejscowienia tego obiektu od strony podwórza inwestora, czy też jeszcze w innym miejscu. W załączniku nr 1 do tejże decyzji określono bowiem nieprzekraczalne linie zabudowy projektowanego obiektu. W projekcie zagospodarowania działki linii tych nie przekroczono, a obiekt został zlokalizowany zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił zasądzając od Skarbu Państwa – Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącego koszty nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).