II SA/Ol 417/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym skargi Gminy A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]": w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 3 kwietnia 2014r. Gmina A wywiodła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" uchylające w całości postanowienie wydane z upoważnienia Wójta Gminy przez Sekretarza Gminy z dnia 16 grudnia 2013r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek A. W. w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stosownie do art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie zaś z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, prezentowanym między innymi w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2003 roku (sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115) powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (analogicznie postanowienia), niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych (postanowień) do sądu administracyjnego, ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. Co więcej, w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem znacznego ograniczenia jego dominium. Niemniej należy pamiętać, że jest to następstwem celowego działania ustawodawcy. Podobnie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że przyznanie jednostce samorządu terytorialnego, której organ wydał rozstrzygnięcie w I instancji, uprawnienia do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego mogłoby podważać zaufanie do organów władzy publicznej, że będą one działać zgodnie z prawem dla realizacji dobra wspólnego. Jednostki te nie mają bowiem własnych praw ani prawnie chronionych interesów, których mogłyby dochodzić w relacjach z administrowanymi (zobacz wyrok TK z 29 października 2009r., K 32/08, OTK-A 2009, nr 9, poz. 139). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy. Skoro zaś organ orzekający w danej sprawie w I instancji nie posiada legitymacji do zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej, za niedopuszczalne należało uznać wniesienie przedmiotowej skargi przez Gminę. Podmiot ten wydał bowiem rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w formie postanowienia w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji