II SA/Ol 42/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji dotyczącej przeniesienia opieki nad psem postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Pismem z 06.12.2019 r., przesłanym drogą e-mailową, Z.M. (dalej jako: "skarżący") wystąpił do Prezydenta Miasta wnosząc o przeniesienie na niego obowiązku opieki nad psem o imieniu B. Podał, że jest współwłaścicielem wskazanego psa i sprawował nad nim opiekę w okresie od [...] do [...].br. Wniósł o wydanie decyzji administracyjnej w tym zakresie. Wyjaśnił, że od 27 sierpnia walczy o prawo do opieki nad nim. Zarzucił, że pies jest w złym stanie i nie zgadza się ze stanowiskiem dyrektora schroniska, który nie znalazł podstaw do odebrania psa. W odpowiedzi, pismem z [...], znak: [...], Zastępca Prezydenta Miasta poinformował skarżącego, że po analizie korespondencji oraz materiałów i wyjaśnień uzyskanych ze schroniska, wynika że pies o imieniu B. został adoptowany ze Schroniska dla Zwierząt w O. (dalej jako: "Schronisko") [...]. Umowa adopcyjna została zawarta pomiędzy Schroniskiem a osobą, która od chwili jej zawarcia jest odpowiedzialna za sprawowanie opieki nad psem i jest jedynym prawnym opiekunem zwierzęcia. Postępowanie takie jest postępowaniem cywilnoprawnym regulującym stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi (ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny). Dlatego w tym zakresie nie mają zastosowania przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm). W takim przypadku prawo nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej. Wyjaśniono, że w umowie adopcyjnej przewidziano prawo inspekcji w miejscu pobytu zwierzęcia, jak też możliwość rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym oraz zabrania psa przez Schronisko, w przypadku łamania postanowień tej umowy. Do chwili obecnej Schronisko nie stwierdziło naruszenia warunków umowy adopcyjnej. Wszystkie badania psa oraz wizyty poadopcyjne potwierdzają, że B. jest w dobrej kondycji i "miewa się bardzo dobrze". Nie ma żadnych podstaw do zerwania umowy, odebrania psa właścicielce i przekazania go zainteresowanemu. Wyjaśniono, że ewentualne przeniesienie opieki nad psem mogłoby nastąpić wyłącznie po uzasadnionym zerwaniu umowy adopcyjnej z poprzednim właścicielem, co odbyłoby się także w trybie cywilnoprawnym, nie zaś na podstawie decyzji administracyjnej. Ponieważ nie ma żadnych dowodów świadczących o złym stanie psa, niewłaściwie sprawowanej opiece nad psem, znęcaniu się nad zwierzęciem, nie zachodzą przesłanki do wszczynania postępowania celem czasowego odebrania psa przez organ administracji na podstawie art. 7 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. W dniu 20 grudnia 2019 r. Z.M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się: - przeniesienia na niego obowiązku opieki nad psem B. adoptowanym wspólnie z "opiekunem prawnym" H.Z.; - możliwie szybkie rozpoznanie sprawy z uwagi na dobro psa; - zwolnienie z kosztów sadowych. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że [...] wspólnie z H.Z. adoptowali psa imieniem B. z [...] schroniska, jest więc jego współwłaścicielem. Do [...] wspólnie opiekowali się zwierzęciem i pies wyglądał tak jak na zdjęciach. Od [...] pies ma [...]. Zdaniem skarżącego przeprowadzone badania 29.08 i 3.10 nie są prawidłowe, bowiem stwierdzono w nich, że stan psa jest dobry, zaś nie można w taki sposób określać stanu zdrowia. Zarzucił, że H.Z. nie jest w stanie zapewnić opieki nad psem, który co najmniej 9 godzin dziennie siedzi sam w domu. Takie postępowanie to kontynuacja schroniska. W dniu 31 stycznia 2020 r., drogą e-mailową, skarżący przesłał do tut. Sądu informację o cofnięciu wniesionej skargi, bowiem pies od sześciu miesięcy nie miał z nim kontaktu, zaś wszystkie sprawy rozpoznawane przez organy załatwiane są przewlekle, spotyka się z "całkowitą ignorancją i arogancją!" Zarządzeniem z 18 lutego 2020 r. sygn. II SPP/Ol 3/20 Starszego Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie zarządzono o pozostawieniu bez rozpoznania, zawartego w skardze, wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarga podlega zaś odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wyjaśnić pozostaje, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na zasadzie art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przywołane unormowania wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, wyjaśniając jakie konkretnie działania organów administracji publicznej i w jakim przedmiocie bezczynność tych organów może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Tym samym, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne, czy ich brak, wskazane w ustawie. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi wykraczającej poza ten zakres, skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący kwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia Zastępcy Prezydenta Miasta z [...] w przedmiocie braku podstaw do przeniesienia opieki nad psem o imieniu B. na skarżącego wobec zawartej umowy adopcyjnej wskazanego psa. Skarżący jednoznacznie wskazał w skardze, że domaga się przeniesienia na niego obowiązku opieki nad psem B. adoptowanym wspólnie z "opiekunem prawnym" H.Z. Wbrew twierdzeniu skarżącego pismo tego organu z [...], znak: [...] nie jest decyzją administracyjną, ale pismem informacyjnym. Kwestionowane pismo organu nie rozstrzyga o prawach ani obowiązkach, a jedynie przedstawia stan sprawy i ocenę organu co do postępowania w przypadku adopcji psa ze Schroniska, jak też trybu postępowania – cywilnoprawnego – w takich przypadkach. Pisma tego nie można także zakwalifikować jako innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż nie stanowi ono ani aktu, ani czynności z zakresu administracji publicznej, nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jest wyłącznie informacją o trybie postępowania w przypadku adopcji psa ze Schroniska, jak też okoliczności, które mogą skutkować zerwaniem takiej umowy. Jest to informacja, którą uzyskał skarżący na swój wniosek z 06.12.2019 r. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, z mocy art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie jedynie pozostaje wyjaśnić skarżącemu wobec złożonego przez niego wniosku o cofnięciu skargi, że wniosek taki mógł zostać merytorycznie rozpoznany jedynie wówczas, gdyby można było wnieść skutecznie skargę do Sądu na określony akt administracji publicznej. Skoro w tej sprawie skarga nie przysługiwała, to w takim przypadku w pierwszej kolejności Sąd zobligowany był do stwierdzenia braku dopuszczalności kwestionowania określonego pisma, jako aktu z zakresu administracji publicznej.