II SA/Ol 421/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Lech Bartłomiej Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę. Decyzją z dnia 2 stycznia 2004 r., Starosta O. uznał B. B. za osobę bezrobotną z dniem 2 stycznia 2004 r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku od dnia l O stycznia 2004 r. W dniu 15 marca 2004 r. wskazany wyżej bezrobotny złożył w Urzędzie Pracy Powiatu O. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Starosta O., decyzją z dnia 22 marca 2004 r., odmówił przyznania B. B. prawa do przedmiotowego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalił, iż w dniu rejestracji wnioskodawca legitymował się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 35 lat l miesiąc i 21 dni, osiągnął wiek 54 lata, a stosunek pracy u ostatniego pracodawcy, u którego nie przepracował 6 miesięcy, uległ rozwiązaniu z powodu upływu czasu, na który była zawarta umowa o pracę. W oparciu o powyższe ustalenia, organ I instancji, po przytoczeniu treści przepisu art. 37k ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514), stwierdził, iż B. B. nie spełnia, określonych w tym przepisie, warunków do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, tj. nie osiągnął wymaganego wieku i nie został zwolniony z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W dniu 13 kwietnia 2004 r. B. B. złożył odwołanie od decyzji Starosty O. W wyniku jego rozpatrzenia, Wojewoda, decyzją z dnia 10 maja 2004 r., utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 371 ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. B. B. nie spełnia natomiast żadnego z warunków, określonych w art. 37k ust. l pkt 1-5 wskazanej wyżej ustawy. W dniu rejestracji nie posiadał bowiem wymaganego w przypadku mężczyzn wieku co najmniej 63 lat, o którym stanowi pkt l powołanego przepisu. Nie został z nim również rozwiązany stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, co stanowi warunek przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, określony w pkt-cie 2 tego przepisu. Zgodnie bowiem ze świadectwem pracy, wystawionym przez ostatniego pracodawcę - Agencję A., stosunek pracy z B. B. uległ rozwiązaniu z powodu upływu okresu, na który zawarta została umowa o pracę. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż warunek osiągnięcia wielu 55 lat, określony w pkt-cie 2, należy spełnić do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tym samym, gdyby nawet stosunek pracy z B. B. został rozwiązany z tej przyczyny, to i tak nie spełniłby on warunku dotyczącego wieku, bowiem wymagany wiek osiągnął dopiero po zarejestrowaniu się w urzędzie pracy, tj. w dniu 9 stycznia 2004 r. Organ odwoławczy wskazał także, iż w rozpoznawanym przypadku nie zostały spełnione warunki, zawarte w art. 37k ust. l pkt 3-5 wskazanej wyżej ustawy, bowiem uzależniają one nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego m.in. od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy lub w związku z niewypłacalnością pracodawcy, co nie miało miejsca w przypadku odwołującego się. W skardze na decyzję Wojewody B. B. , podniósł, iż w dniu uzyskania prawa do zasiłku miał ukończone 55 lat oraz ponad 35-letni udokumentowany okres uprawniający do emerytury. Wskazał również, iż od l kwietnia do 31 grudnia 2003 r. pracował, zachowując ciągłość zatrudnienia, w trzech zakładach pracy. Każdy z pracodawców nie przedłużał z nim jednak umowy o pracę, bowiem zajmowane przez niego stanowisko było likwidowane. Z uwagi na zbieg wskazanych dwóch przyczyn w świadectwach pracy pracodawcy wskazywali, iż upłynął czas na jaki umowa została zawarta, lecz faktyczną przyczyną braku dalszego zatrudnienia była likwidacja stanowisk pracy, które we wskazanych zakładach pracy nie istnieją do dnia dzisiejszego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 9 grudnia 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, B. B., podtrzymując swoją skargę, wskazał, iż nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ odwoławczy. Podniósł, iż pragnie tylko aby Sąd uwzględnił fakt, iż nie miał żadnej przerwy w pracy, a w trzech ostatnich zakładach pracy stanowiska przez niego zajmowane były przez pracodawców likwidowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja nie narusza prawa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązany jest skargę oddalić. Wskazać należy, że zgodnie z art. 37k ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 ze zm.), stanowiącym materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: l/! osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2/ do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3/. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4/ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy, lub 5/ zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt l, 3 lub 4. Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje, stosownie do art. 371 ust. l powołanej ustawy, osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. W rozpoznawanej sprawie, z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez organy zatrudnienia bezspornie wynika, że skarżący w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy Powiatu O. miał ukończone 54 lata, legitymował się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym 35 lat l miesiąc 21 dni, a ostatni stosunek pracy, który trwał krócej niż 6 miesięcy, uległ rozwiązaniu z powodu upływu czasu, na który zawarta była umowa o pracę. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny, stwierdzić natomiast należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżący nie spełnia łącznie żadnych z przytoczonych odrębnie w punktach 1-5 przesłanek do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Nie spełnia on bowiem czy to, określonej w punktach l i 2, przesłanki dotyczącej wieku, czy to długości okresu uprawniającego do emerytury (pkt-y 3, 4), czy też sposobu rozwiązania stosunku pracy (pkt-y 2, 3, 4). Z uwagi na fakt, iż skarżący nie był skierowany do prac interwencyjnych na podstawie art. 19 ust. 2a ustawy, do jego sytuacji nie znajduje zastosowania również pkt 5. Ustalenia w tym zakresie, w sposób wyczerpujący i czytelny, znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać natomiast należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności, mające przemawiać za uznaniem, iż spełnia on przesłanki, określone w art. 37k ust. l pkt 2 powołanej ustawy, nie zasługują na uwzględnienie. Okoliczność późniejszej likwidacji zajmowanych przez skarżącego stanowisk pracy nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bowiem nie ulega wątpliwości, iż pierwotnym powodem rozwiązania stosunku pracy był upływ czasu, na jaki zawarta była umowa o pracę. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący u ostatniego pracodawcy zatrudniony był przez okres krótszy niż 6 miesięcy, a 55 lat ukończył już po rozwiązaniu stosunku pracy. Poza warunkiem osiągnięcia odpowiedniej długości okresu uprawniającego do emerytury skarżący nie spełnił zatem żadnej innej, określonej w pkt-cie 2, przesłanki do przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Skarżącemu wyjaśnić natomiast należy, że świadczenie przedemerytalne nie należy do świadczeń, których przyznanie zależy od uznania organu zatrudnienia. Przesłanki, od których spełnienia ustawodawca uzależnił przyznanie prawa do tego świadczenia wymienione zostały bowiem w sposób wyraźny i wyczerpujący w przytoczonym wyżej art. 37k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ administracji publicznej zobowiązany do działania zgodnego z prawem był zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek, określonych w tym przepisie. W świetle powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), podlega oddaleniu.