II SA/Ol 426/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 – sentencja postanowienia Decyzją dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze "[...]" utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej "[...]", którą odmówiono S.C. przyznania zasiłku pielęgnacyjnego (osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniem niepełnosprawności). W uzasadnieniu wskazano, iż w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992) Dom Pomocy Społecznej "[...]" jest instytucją zapewniającą całodobowe utrzymanie. Z akt sprawy wynika bowiem, że pobyt w tym domu finansowany jest z przez mieszkańca w 70% dochodu netto mieszkańca oraz z budżetu państwa lub budżetu gminy kierującej mieszkańca do domu pomocy społecznej. Z uwagi na to, iż pobyt odwołującego się w domu pomocy społecznej finansowany jest w części z budżetu państwa uznano, iż odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia jest zasadna. Art. 16 ust. 5 powołanej ustawy wyraźnie stanowi, iż zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeśli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia. Wyjaśniono, iż art. 16 ust. 5 jest przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zawiera on definicję instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, która obejmuje szeroki krąg instytucji, ośrodków i placówek, zapewniających swoim podopiecznym nieodpłatnie pełne utrzymanie i opiekę. Jedną z takich instytucji jest właśnie dom pomocy społecznej. Skoro zaś ustawodawca nie określił, co należy rozumieć pod pojęciem "całodobowe utrzymanie", to należy sięgnąć do definicji słownikowej, zgodnie z którą oznacza to wyżywienie i zakwaterowanie (środki do życia, koszt egzystencji). W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż Dom Pomocy Społecznej "[...]" jest instytucją zapewniającą całodobowe utrzymanie w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a fakt ponoszenia przez mieszkańca opłat nie pozbawia tej placówki statusu instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie. W przepisie tym nie mówi się bowiem o całkowitej nieodpłatności pełnego utrzymania w wymienionych instytucjach. Zatem utrzymanie takie może być nieodpłatne w całości, jak również w części, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. W złożonej skardze S.C. zakwestionował prawidłowość stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że do Domu Pomocy Społecznej "[...]" został przyjęty przed dniem 1 stycznia 2004 r. ("na starych zasadach"), zaś Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej "[...]" potrąca z jego dochodu, jakim jest zasiłek stały, 70% na pokrycie kosztów pobytu w domu pomocy społecznej. Ponadto skarżący jest zobowiązany do częściowej zapłaty za niektóre leki powyżej limitu ceny. Odmowa przyznania wnioskowanego zasiłku pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy w części pokrywa swój koszt pobytu w domu pomocy społecznej z własnych środków jest bezzasadna. Skarżący podkreślił, że z treści otrzymanego przez mieszkańców Domu Pomocy Społecznej "[...]" pisma Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Departamentu Świadczeń Rodzinnych wynika, iż interpretacja art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych została zmieniona na skutek znowelizowanej definicji instytucji zapewniających całodobowe utrzymanie. W związku z tym, w ocenie skarżącego, przysługuje mu zasiłek pielęgnacyjny, gdyż z własnych środków pokrywa w części koszt pobytu w domu pomocy społecznej, który nie jest placówką zapewniającą nieodpłatne pełne utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże w piśmie z dnia 30 lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Do pisma dołączono decyzję Kolegium z dnia 31 lipca 2008 r., którą uwzględniono skargę w całości i uchylono własną decyzję z dnia 13 maja 2008 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 marca 2008 r. i orzeczono co do istoty sprawy w ten sposób iż przyznano S.C. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres od dnia 1 lutego 2008 r. na czas nieokreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnienie skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorzystało z uprawnień określonych w powołanym przepisie i decyzją z dnia 31 lipca 2008 r. (a więc przed rozpoczęciem rozprawy wyznaczonej na dzień 13 sierpnia 2008 r.) uwzględniło skargę w całości, uchylając zaskarżoną własną decyzję z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 25 marca 2008 r. i orzekło co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego. Tym samym należy stwierdzić, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, co oznacza również, iż postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.