II SA/Ol 429/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – zawieszenie postępowania postanawia 1/ umorzyć postępowanie sądowe, 2/ zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej w O. postanowieniem z dnia 16 lutego 2011r., na podstawie art. 201 § 1 pkt 2, art. 216 i art. 217 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej jako: o.p.), zawiesił postępowanie w sprawie wszczętej na wniosek "[...]" (dalej jako: Spółka) o zmianę nazwy lokalu znajdującego się pod pozycją 18 załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 11 grudnia 2008 r., do dnia uprawomocnienia się decyzji Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 23 grudnia 2010 r., którą cofnięto Spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa "[...]". W uzasadnieniu postanowienia podał, że decyzja z dnia 23 grudnia 2010 r. ma istotne znaczenie w sprawie rozpatrzenia wniosku o zmianę załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 11 grudnia 2008 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Stwierdziła, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 11 grudnia 2008 r. znajduje się w obrocie prawnym. Wywiodła ponadto, że prawomocność decyzji cofającej zezwolenie nie jest zagadnieniem prawnym, lecz okolicznością faktyczną, wobec czego nie jest to zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 §1 pkt 2 o.p. Dyrektor Izby Celnej w O. postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011r., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 16 lutego 2011 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W złożonej na powyższe postanowienie skardze Spółka zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. przez bezpodstawne zastosowanie oraz z naruszeniem art. 124 o.p. przez nie wyjaśnienie przesłanek wydanego rozstrzygnięcia, tj. zaniechanie wyjaśnienia, jakie konkretnie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie leży w kompetencji innego organu niż Dyrektor Izby Celnej w O., ma wpływ na rozstrzygnięcie wniosku o zmianę załącznika nr 1 do zezwolenia. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Przy piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2011 r. organ administracji przesłał własne postanowienie z dnia 17 sierpnia 2011 r., wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), którym uchylił w całości zaskarżone postanowienie z dnia 21 kwietnia 2011 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia, w sytuacji gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy. Tym samym dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego stanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).