II SA/Ol 43/11

Dnia 9 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 roku sprawy ze skargi W.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty planistycznej - wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Prezydent decyzją z dnia "[...]" ustalił W. F. – zbywcy prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w "[...]" przy ulicy A, o powierzchni "[...]", oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]", w obrębie "[...]", na arkuszu mapy "[...]", dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą KW Nr "[...]", jednorazową opłatę w wysokości 8 070,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że W. F. w dniu 30 grudnia 2003r. sprzedał nieruchomość gruntową położoną w "[...]" przy ulicy A, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]". Wskazano, że w poprzednio obowiązującym "Planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego Gminy A" przedmiotowa nieruchomość przeznaczona była jako użytki rolne, kompleks gruntów użytkowanych rolniczo z infrastrukturą produkcyjno-techniczną. W dniu zaś 26 czerwca 2003r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy A w "[...]", w którym nastąpiła zmiana przeznaczenia tej nieruchomości: z użytków rolnych – na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej, co wpłynęło na wzrost wartości gruntu. Podniesiono, że z operatu szacunkowego wynika, że na skutek uchwalenia planu nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości o kwotę 26 900 zł. W powołanym planie miejscowym zaś określono stawkę procentową opłaty od wzrostu wartości nieruchomości na poziomie 30%. W związku z tym i wobec braku nakładów poczynionych przez właściciela nieruchomości w okresie między uchwaleniem planu a dniem zbycia nieruchomości, opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, stanowiąca 30% różnicy wartości, wynosi 8 070 zł. Następnie pismem z dnia 11 marca 2010r. W. F. zwrócił się do Prezydenta o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 8070,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej związanej z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakończonego decyzją Prezydenta z dnia "[...]". Wnioskodawca zwrócił się o uchylenie przedmiotowej decyzji i dokonanie na jego rzecz zwrotu nadpłaty kwoty 8070,00 zł wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia zapłaty. We wniosku wskazano, że wyrokiem z dnia 9 lutego 2010r. wydanym w sprawie P 58/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według wnioskodawcy zgodnie z zapadłym wyrokiem gminy nie mają prawa pobierać opłat planistycznych na podstawie nowego miejscowego planu, w sytuacji, gdy nowy plan nie zmienił przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania. Podniesiono przy tym, że przedmiotowa nieruchomość miała przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 czerwca 2003r. takie samo przeznaczenie, jak po jego uchwaleniu i nie zmienił on przeznaczenia terenu, ani zasad jego zagospodarowania. Dlatego też należy uznać, że jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu jest nienależna jako niezgodna z Konstytucją. Ponadto wnioskodawca zwrócił się, w razie nieuwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, o potraktowanie tego wniosku jako odwołania od decyzji Prezydenta z dnia "[...]" Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta z dnia "[...]", zaś decyzją z dnia "[...]’ odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. Planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy A, nieruchomość będąca przedmiotem postępowania położona była na obszarze jednostki planistycznej F1 – użytki rolne, w niewielkiej części przeznaczonych pod zieleń publiczną i rekreację, a nie jak podano w uzasadnieniu wniosku pod zabudowę mieszkaniową usługową. W dniu 26 czerwca 2003r. uchwalony został Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A", w którym zmienione zostało dotychczasowe przeznaczenie nieruchomości z celu rolnego, zieleni publicznej i rekreacji – na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Dlatego też w niniejszej sprawie według organu nie ma zastosowania przywołane przez stronę orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ w decyzji ustalającej opłatę planistyczną prawidłowo przyjęto przeznaczenie nieruchomości wynikające z treści planu zagospodarowania przestrzennego, nie zaś z faktycznego sposobu jej wykorzystania - a tylko tej kwestii dotyczył wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. F., wnosząc o jej uchylenie i dokonanie z urzędu na jego rzecz zwrotu nadpłaty zobowiązania publicznoprawnego w wysokości 8,070,00 zł. wraz z należnymi odsetkami. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 oraz art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że nieruchomość położona w "[...]" przy ulicy A w obrębie "[...]", działka "[...]", została przeznaczona w planie miejscowym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r., na cele: rolny, zieleni publicznej i rekreacji, co skutkowało bezpodstawną odmową przyjęcia, że zasady przeznaczenia i zagospodarowania wspomnianej nieruchomości nie uległy zmianie w wyniku uchwalenia w dniu 26 czerwca 2003r. Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A", które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik zaskarżonej decyzji. Podniesiono także pogwałcenie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez organ, że w wyniku uchwalenia w dniu 26 czerwca 2003r. Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A", wzrosła wartość spornej nieruchomości. Wskazano także na naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na nieuzasadnionej odmowie uznania przez organ, że skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia na rzecz Gminy Miasta A opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej spowodowanej uchwaleniem planu miejscowego. Podniesiono również naruszenie art. 145a ustawy kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Odwołujący podkreślił ponadto, że zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010r. wydanego w sprawie P 58/08, gminy nie mają prawa pobierać tzw. opłat planistycznych w sytuacji gdy nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zmienił przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania. Z uwagi na to zaś, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej nie uległo zmianie w wyniku uchwalenia nowego planu miejscowego, nałożenie na stronę obowiązku zapłaty na rzecz Gminy Miasto A opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać w ocenie odwołującego się za niezgodne z Konstytucją. W piśmie procesowym oznaczonym datą 20 lipca 2010r., a wysłanym faksem do Kolegium w dniu 2 listopada 2010r. i doręczonym do tego organu w dniu 3 listopada 2010r., pełnomocnik W. F. wniósł o dopuszczenie: dowodu z przedłożonych fotografii oryginału planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy A z dnia 30 kwietnia 1993r. obejmującego nieruchomość W. F. wraz z częścią opisującą funkcję terenu oraz oryginału wspomnianego planu znajdującego się w archiwum Urzędu Miasta A. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie ma najmniejszej wątpliwości, że w momencie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A" obowiązywał jeszcze plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego gminy A. Podkreślono przy tym, że działka nr "[...]" w planie z 1993r. miała przeznaczenie na zieleń publiczną i rekreację, a w nowym planie z 2003r. – na zabudowę mieszkalno-usługową. Organ odwoławczy stwierdził również, że z powoływanego przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 9 lutego 2010r. wynika jedynie, że gminy nie mają prawa pobierać opłat planistycznych na podstawie nowego miejscowego planu, jeżeli w poprzednio obowiązującym planie miejscowym nieruchomość miała takie samo przeznaczenie. Odnosząc się do pisma procesowego, w którym strona wniosła o dopuszczenie przedłożonych dowodów w sprawie, Kolegium wskazało, że jest w posiadaniu wypisu i wyrysu graficznego nieobowiązującego już planu miejscowego zagospodarowania gminy A, obejmującego nieruchomość W. F., z których wynika jednoznaczne położenie działki nr "[...]" i jej przeznaczenie w planie. Skargę na ww. decyzję Kolegium z dnia "[...]" wywiódł W. F., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania przez Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 kpa, art. 75 § 1 w związku z art. 140 kpa, art. 76 § 3 kpa w związku z art. 140 kpa, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 140 kpa, art. 78 § 1 kpa w związku z art. 140 kpa, art. 80 kpa w związku z art. 140 kpa, art. 85 § 1 kpa w związku z art. 140 kpa, art. 136 kpa. Jako podstawę naruszeń przywołanych regulacji prawnych skarżący wskazał nie przeprowadzenie przez organ wystarczającego postępowania wyjaśniającego w sprawie, a przede wszystkim niedopuszczenie dowodów w postaci: przedłożonej przez stronę fotografii planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy A z dnia 30 kwietnia 1993r. obejmującego nieruchomość W. F. wraz z częścią opisującą funkcję terenu, oryginału wspomnianego planu znajdującego się w archiwum Urzędu Miasta A, a także opinii biegłego po dokonaniu przez niego analizy wspomnianego planu miejscowego gminy A. Strona skarżąca zakwestionowała w kontekście wskazanych przez nią dowodów, zgodność treści wypisu i wyrysu przedmiotowej działki z rzeczywistą treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A uchwalonego uchwałą nr "[...]" Rady Gminy i Miasta A z dnia 30 kwietnia 1993r. Ponadto w skardze podniesiono naruszenie art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na bezpodstawnym przyjęciu przez organ II instancji, że w wyniku uchwalenia w dniu 26 czerwca 2003r. Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A" wzrosła wartość nieruchomości gruntowej położonej w "[...]" przy ulicy A oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie "[...]" jako działka "[...]". Wskazano także na pogwałcenie art. 37 ust. 1 wspomnianej ustawy, polegające na nieuzasadnionej odmowie uznania przez organ II instancji, że skarżący nie jest zobowiązany do uiszczenia na rzecz Gminy Miasta A opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej spowodowanej uchwaleniem planu miejscowego. Ponadto podniesiono naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, polegające na bezzasadnej odmowie uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji w całości i bezzasadnej odmowie wydania przez organ odwoławczy w tym zakresie decyzji co do istoty sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał, że akta sprawy zawierają wypis i wyrys graficzny nieobowiązującego już planu miejscowego gminy A, utrwalonego uchwałą z dnia 30 kwietnia 1993r., obejmującego nieruchomość W. F., z których to dokumentów wynika położenie działki nr "[...]" i jej przeznaczenie w planie (zieleń publiczna i rekreacja). Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "A" w "[...]" uchwalonym przez Radę Miejską w "[...]" uchwałą nr "[...]" z dnia 26 czerwca 2003r. teren obejmujący przedmiotową działkę określono jako teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej określony symbolem "MU". Podkreślono również, że skarżący ani jego pełnomocnik w zakreślonym stosownym postanowieniem terminie nie wypowiedzieli się co do dowodów zebranych w sprawie. Natomiast pismo pełnomocnika skarżącego datowane na dzień 20 lipca 2010r. wraz z załącznikami zostało doręczone faksem w dniu 2 listopada 2010r., a oryginał pisma listem poleconym nadanym w dniu 2 listopada 2010r., doręczonym w dniu 3 listopada 2010r., a zatem po podjęciu rozstrzygnięcia przez Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]’ o odmowie uchylenia swojej decyzji z dnia "[...]" - ustalającej W. F., zbywcy prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w "[...]" przy ulicy A, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]", w obrębie "[...]’, jednorazową opłatę w wysokości 8 070,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dostrzec trzeba, że treść pisma W. F. z dnia 11 marca 2010r. oznaczonego jako wniosek o wznowienie postępowania i skierowanego do Prezydenta, mogła wzbudzić wątpliwości czy należy traktować je jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta z dnia "[...]" czy też jako odwołanie od tej decyzji. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 9 marca 2011r. pełnomocnik skarżącego jednoznacznie wyjaśnił, że wspomniany wniosek dotyczył wznowienia postępowania i nie był odwołaniem, mimo tego, że takie alternatywne określenie zawarto w tym wniosku. Tak więc kwestionowane przez stronę skarżącą rozstrzygnięcia wydane zostały w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego wskazano art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) (Dz. U. 2000r., Nr 98, poz. 1071), zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Strona w swoim wniosku powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010r. (P 58/08), gdzie stwierdzono, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Trzeba pamiętać, że istotą postępowania wyjaśniającego w trybie wznowienia postępowania administracyjnego jest zbadanie okoliczności pozwalających odpowiedzieć na pytanie czy w sprawie zaistniała przesłanką wznowieniową wskazaną w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Kluczową i sporną kwestią na gruncie przedmiotowej sprawy jest przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej - położonej w "[...]" przy ulicy A oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]", w obrębie "[...]", w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. Planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy A. Według organów przedmiotowa nieruchomość oznaczona była jako: użytki rolne, kompleks gruntów użytkowanych rolniczo z infrastrukturą produkcyjno-techniczną. W dniu zaś 26 czerwca 2003r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "[...]" w "[...]", w którym nastąpiła zmiana przeznaczenia nieruchomości: z użytków rolnych – na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej, co wpłynęło na wzrost wartości gruntu. W ocenie zaś strony skarżącej przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej nie uległo zmianie w wyniku uchwalenia nowego planu miejscowego, gdyż w poprzednim planie posiadała ona również funkcję zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie spornej kwestii, co prowadzi do wniosku, że postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy w wystarczającym zakresie. Przede wszystkim wskazać trzeba, że z przesłanego przez Prezydenta wypisu i wyrysu graficznego nieobowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy A (akta adm., k. – 66) wynika inna lokalizacja spornej nieruchomości w stosunku do tej, która zaznaczona jest na fotografii (akta adm., k. – 78) tego planu miejscowego załączonej do pisma procesowego strony skarżącej, które wpłynęło 3 listopada 2010r. (wcześniej faksem 2 listopada 2010r.). Ta rozbieżność jest zupełnie niezrozumiała i jako kluczowa kwestia w kontekście powołanej przez stronę przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie, musi zostać precyzyjnie zbadana i wyjaśniona w toku II instancji przez organ odwoławczy. Dla jej właściwego wyjaśnienia niezbędne będzie przeprowadzenie przez organ odwoławczy dowodu wnioskowanego przez stronę, a mianowicie dopuszczenie jako dowodu oryginału planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy A zatwierdzonego uchwałą nr "[...]" Rady Gminy i Miasta A dnia 30 kwietnia 1993r., obejmującego sporną nieruchomość. Pozwoli to wyjaśnić wątpliwości co do rzeczywistego usytuowania tej nieruchomości we wspomnianym planie, a co za tym idzie umożliwi zweryfikowanie jej przeznaczenia w tym planie. W przypadku gdyby organ nie był w stanie ocenić w sposób wiarygodny usytuowania spornej działki powinien rozważyć przeprowadzenie zaproponowanego przez stronę środka dowodowego w postaci opinii biegłego. Trzeba przy tym pamiętać, że organ II instancji jest zobowiązany do pełnego i ponownego rozpatrzenia merytorycznego sprawy, a jego rola nie polega tylko na kontroli rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji. Zgodnie zaś z treścią art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stosownie do art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści zaś przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem (vide: wyrok NSA z dn. 21 grudnia 2000r., sygn. V SA 1816/00, publ. LEX nr 77645). Ponadto wyjaśnić należy stronie skarżącej, że w sytuacji, gdy pismo strony wpływa do Kolegium w dniu 3 listopada 2010r., samo oznaczenie tego pisma datą 20 lipca 2010r. nie powoduje, że będzie ono potraktowane jako wywiedzione z datą wcześniejszą. Na gruncie przedmiotowej sprawy faks wspomnianego pisma dotarł do organu 2 listopada 2010r. (w dniu wydania zaskarżonej decyzji), a jego oryginał w dniu 3 listopada 2010r. Tym samym trudno jest uznać za zasadne te zarzuty skargi, które odnoszą się do nie wykonania wniosków wskazanym we wspomnianym piśmie procesowym. Organ bowiem wydając decyzję w dniu, w którym otrzymał to pismo nie miał szans odnieść się do takich żądań. Nie mniej jednak z uwagi na konieczność wyjaśnienia kluczowej dla sprawy kwestii usytuowania spornej nieruchomości organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie, które pozwoli rozwiać wątpliwości, wynikające właśnie z odmiennego naniesienia spornej działki na mapach, którymi dysponuje organ i strona. Organ rozpatrując sprawę ponownie zastosuje się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku. Mając powyższe na względzie, należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach rozstrzygnięto w pkt II na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt III, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.