II SA/Ol 430/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w przedmiocie zażalenia W. A. z dnia 2 lipca 2009 r. na wezwanie referendarza sądowego z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie ze skargi W. A. postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę W. A. W dniu 27 maja 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący podał w nim, że nie osiąga jakichkolwiek dochodów, nie posiada żadnego majątku, ponadto nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej, a stan jego zdrowia jest zły. Wezwaniem z dnia 28 maja 2009 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do złożenia, w terminie 7 dniu od daty doręczenia wezwania, pisemnego oświadczenia wskazującego przeciętną wysokość poszczególnych wydatków oraz źródła ich pokrycia. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, gdyż skarżący nie uzasadnił i nie uprawdopodobnił okoliczności podanych we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 2 lipca 2009 r. skarżący wniósł zażalenie na wezwanie referendarza sądowego. Podniósł w uzasadnieniu, że ze złożonych do Sądu dokumentów wynika jego stan zdrowia i szczególna sytuacja materialna i finansowa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 259 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia w drodze sprzeciwu wyłącznie zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8. Prawo to dotyczy więc tylko zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania (pkt 6), wydawanych na postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (pkt 7) i postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków (pkt 8). Nie jest zatem dopuszczalne wniesienie zażalenia na wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosków oraz do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów, które przewidziano w art. 258 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Skoro więc przedmiotowe zażalenie jest niedopuszczalne, to stosownie do art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. należało je odrzucić.