II SA/Ol 431/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", w przedmiocie odmowy zwrotu w pełnej wysokości należności z tytułu krajowej podróży służbowej postanawia: odrzucić skargę. W. O. wniósł skargę na rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" I.dz "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu w pełnej wysokości należności z tytułu krajowej podróży służbowej. Wniósł o wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonej czynności i zobowiązanie wymienionego organu do zwrotu poniesionych kosztów delegowania go z Komendy Głównej Policji do Komendy Wojewódzkiej. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak zachowania trybu określonego w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Realizacja uprawnień policjanta wynikających z art.113 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz. z 2007r, Nr 43 poz. 277 ze zm. ) następuje w drodze czynności materialno- technicznej, polegającej na wypłacie bądź odmowie wypłaty stosownych należności z tytułu delegowania. Czynność ta jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.)( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu tej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący na wezwanie Sądu, pismem z dnia 4 maja 2009 r. podał, że nie wzywał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach skargę W. O. należy uznać za niedopuszczalną, bowiem nie wezwał on organu przed jej wniesieniem do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.