II SA/Ol 433/19

Dnia 16 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2019 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za usługi wodne I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Spółki A kwotę 283 złotych (słownie: dwieście osiemdziesiąt trzy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Informacją roczną z dnia "[...]" Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w O. (dalej jako: organ), na podstawie art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018r. poz. 2268 ze zm., dalej jako: P.w.), ustalił "[...]" Sp. z o.o. w O. (dalej jako: Spółka albo skarżąca) za okres od dnia 1 stycznia 2019r. do dnia 31 grudnia 2019r. opłatę stałą w wysokości 8 578 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia "K.". Podano, że opłata została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 2 P.w. jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnej ilości wód podziemnych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0,047m³/s. Spółka złożyła reklamację dotyczącą naliczonej opłaty. Zarzucono, że określając wysokość opłaty organ oparł się na wskaźniku maksymalnej sekundowej ilości wód. Jednakże Spółka nie może stale i przez cały czas wykorzystywać maksymalnej sekundowej wartości, bowiem przekroczona zostanie wartość dobowa i roczna ustalona w pozwoleniu wodnoprawnym. Zwrócono uwagę, że ustawodawca nie wskazał wprost w art. 271 ust. 2 P.w., który parametrów zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym (sekundowy, dobowy czy roczny) winien zostać użyty w celu wyliczenia opłaty stałej. Skoro opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 2 P.w., zgodnie z którą dla ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik sekundowy, wyliczony z dopuszczalnego w pozwoleniu wodnoprawnym poboru rocznego. Przy zastosowaniu zaś takiego przelicznika opłata stała wyniosłaby 4 198 zł. Zarzucono, że organ, pomimo braku jednoznacznego stanowiska ustawodawcy, wbrew dyspozycji art. 7a § 1 k.p.a., nie rozstrzygnął istniejących wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Decyzją z dnia 17 kwietnia 2019r. organ, na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 P.w., określił Spółce za okres od 1 stycznia 2019r. do 31 grudnia 2019r. opłatę stałą w wysokości 8 578 zł za pobór wód podziemnych. W uzasadnieniu podano, że organ nie uznał wniesionej reklamacji, gdyż poszczególne wartości ustalane w pozwoleniu wodnoprawnym nie są ze sobą w sposób bezpośredni powiązane, a ich określanie w pozwoleniu ma odmienne zadania. W obecnym stanie prawnym ustalenie w pozwoleniu wodnoprawnym Q max/sekundowego następuje na podstawie wydajności zastosowanych urządzeń do poboru wód podziemnych, a więc wydajności pomp głębinowych. Zamontowanie pomp o bardzo dużej wydajności może sprawić, że dozwoloną średniodobową ilość wód Spółka pobierze w ciągu kilku minut. Jednocześnie art. 271 ust. 2 P.w. określa, że opłatę stałą za pobór wód podziemnych ustala się w oparciu o maksymalną ilość wody podziemnej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. W tej sytuacji określenia wysokości opłaty stałej organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 2 P.w. oraz § 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017r., poz. 2502, dalej jako: rozporządzenie w sprawie opłat). Oplata za pobór wód podziemnych została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 500 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Na powyższą decyzję skargę wniosła Spółka zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 7a k.p.a. poprzez ich niezastosowanie pomimo istnienia wątpliwości prawnych co do zastosowania przepisu art. 271 ust. 2 P.w., który wprost nie określa sposobu ustalania wskaźnika sekundowego poboru wód podziemnych dla obliczenia stałej opłaty rocznej za pobór wód podziemnych, a organ przyjął maksymalny wskaźnik sekundowy z pozwolenia wodnoprawnego i uczynił to bez uwzględnienia określonego w tym pozwoleniu maksymalnego rocznego limitu poboru wód podziemnych; - art. 271 ust. 2 P.w. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie do obliczenia opłaty stałej wskaźnika maksymalnego sekundowego, wskazanego w pozwoleniu wodnoprawnym, bez uwzględnienia rocznego limitu poboru wód podziemnych określonego w tym pozwoleniu; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji, która nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej oraz wyboru sposobu obliczenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych; - art. 271 ust. 2 P.w. w zw. z art. 36 ust. 4 P.w. oraz art. 303 ust. 3 P.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie wskaźnika sekundowego poboru wód podziemnych jako maksymalny sekundowy współczynnik określony w pozwoleniu wodnoprawnym. W związku z tym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kwoty 4 380 zł i zastosowanie do obliczenia opłaty rocznej współczynnika sekundowego poboru wód podziemnych w wysokości 0,023 m³/s, ustalonego przy uwzględnieniu maksymalnej ilości poboru wód z obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego w skali roku, tj. wyliczoną przy uwzględnieniu maksymalnej ilości rocznego poboru, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponownie przytoczono argumentację zawartą w reklamacji. Dodatkowo wskazano, że zgodnie z art. 562 P.w. Spółka w dniu 24 stycznia 2018r. wystąpiła o zmianę pozwolenia wodnoprawnego poprzez zmianę wskaźników maksymalnego poboru wód podziemnych, w tym znaczne zmniejszenie dopuszczalnego rocznego poboru wód podziemnych, w ramach dostosowania pozwoleń wodnoprawnych do zmienionych regulacji P.w. Natomiast organ określił nową wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych przy zastosowaniu maksymalnego wskaźnika sekundowego poboru, bez uwzględnienia dopuszczalnego rocznego limitu poboru wód podziemnych. Jednakże pobór wód wyliczony o oparciu o ten wskaźnik w skali roku doprowadziłby do przekroczenia rocznego limitu poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym i konieczność uiszczenia opłaty podwyższonej. Podniesiono, że obowiązek fiskalny powinien dotyczyć i łączyć się zawsze z faktyczną ilością wód możliwą do poboru w okresie roku określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, a interpretacja wskazanego przepisu powinna uwzględnić to, że przepisy ustawy Prawo wodne zaliczają opłaty za usługi wodne do danin publicznych. Zgodnie zaś z treścią art. 300 P.w. do ponoszenia opłat za usługi wodne, stosować należy odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zatem obowiązek zapłaty może wynikać z przepisów ustawowych, a interpretacja przepisów nie może być dowolna i prowadzić do rozstrzygania wątpliwości co do treści przepisów na niekorzyść strony. Tym samym, organ naruszył przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisy proceduralne, tj. art. 7a § 1 k.p.a., wprowadzający zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony zobowiązanej do wnoszenia opłat. Zarzucono, że organ nie przedstawił motywów wyboru przyjętej wykładni spornego przepisu, a obliczył opłatę w najwyższej możliwej do uzyskania wysokości. Dodatkowo nieprzedstawienie argumentów prowadzących do takiego wyboru interpretacji spornego przepisu narusza art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w tej sytuacji uzasadnienie prawne decyzji nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano, że brzmienie art. 271 ust. 2 P.w. jest jednoznaczne i jego literalna interpretacja wskazuje, że do obliczenia wysokości opłaty stałej przyjmowany jest przewidziany w pozwoleniu wodnoprawnym skarżącego sekundowy wskaźnik maksymalnego możliwego poboru wód. Gdyby bowiem przyjąć interpretację skarżącej Spółki, to niepotrzebne byłoby wskazywanie w pozwoleniu wodnoprawnym możliwego sekundowego pobrania wód, a wskazywano by wyłącznie roczne możliwe pobranie wód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r., poz. 2107 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu określająca wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych. Przy czym ustalając opłatę stałą organ uwzględnił wskaźnik maksymalnego poboru sekundowego, określony w pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wód podziemnych z dnia "[...]", zmienionym decyzją z dnia "[...]" twierdząc, że literalna interpretacja powołanego przepisu wskazuje, że do obliczenia opłaty stałej przyjmuje się przewidziany w pozwoleniu wodnoprawnym sekundowy wskaźnik maksymalnego możliwego poboru wody. Natomiast Spółka twierdzi, że należy uwzględnić wskaźnik sekundowy wyliczony z rocznego poboru wód, gdyż opłata stała jest opłatą roczną. Należy przede wszystkim podkreślić, że opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych są jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1 P.w. w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 1 P.w.). Zatem opłaty te należy zaliczyć do danin publicznych. Za daniny publiczne, zgodnie z nauką prawa i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego uważa się bowiem świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22; L. Garlicki, M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskie, Komentarz. Tom II, LEX/el. 2016). Jest to zatem świadczenie zależne nie od woli osoby, lecz od zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy podatkowej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., SK 22/03, opubl. OTK-A 2004/6/59). Opłaty za usługi wodne należy zatem zaliczyć do tej samej grupy ciężarów i świadczeń publicznych co podatki, stanowiące źródła dochodów państwa. Potwierdza to zresztą dyspozycja art. 300 P.w., który nakazuje do ponoszenia opłat za usługi wodne stosować odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, z wyjątkami określonymi we wskazanych przepisach. W związku z tym nałożenie obowiązku świadczeń tego rodzaju oznacza ingerencję w prawo dysponowania środkami pieniężnymi należącymi do majątku osoby obciążonej tym obowiązkiem. Dlatego przepisy regulujące problematykę danin publicznych i ich stosowanie musi być zgodne z całokształtem obowiązujących norm i zasad konstytucyjnych. Stosowanie przepisów zobowiązujących do uiszczania opłat za usługi wodne nie może prowadzić do naruszenia wartości objętych ochroną konstytucyjną, a w szczególności nie może prowadzić do tego, ażeby opłaty te stały się instrumentem nadmiernego fiskalizmu. Podkreślić przy tym należy, że system opłat za usługi wodne został, w duchu Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej, oparty na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych. Oznacza to, że ma on za zadanie zapewnienie państwu dochodów umożliwiających jedynie pokrycie kosztów usług wodnych, z których korzystają podmioty. Uksztaltowanie charakteru opłat za usługi wodne jako danin publicznych wymaga od organu uwzględnienia tego przy wykładni przepisów określających obowiązek ich uiszczania, a w konsekwencji prowadzi do wykładni zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki. Opłata stała – zgodnie z art. 271 ust. 2 P.w. - stanowi iloczyn następujących czynników: jednostkowej stawki opłaty przewidzianej w rozporządzeniu w sprawie opłat, czasu wrażonego w dniach, maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej która może być pobrana na podstawie pozwolenia do dostępnych zasobów wód podziemnych. W przepisie tym mowa jest zatem o maksymalnej ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, wskazując że ma być ona wyrażona w m3/s. Z przepisu tego nie wynika jednak, że ma to być określony w pozwoleniu maksymalny pobór sekundowy. Także przepis § 15 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat stanowi jedynie, że jednostkowa stawka opłaty za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej za pobór wód podziemnych wynosi 500 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Należy zaś zauważyć, że określony w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalny pobór roczny także można przeliczyć na jednostkę odkreśloną w m3/s. Wskazać przy tym należy, że opłata stała nie jest opłatą za faktycznie pobraną ilość wody podziemnej, a jedynie stanowi swojego rodzaju opłatę za możliwość takiego poboru. Nie jest przy tym przekonujące twierdzenie organu, że zamontowanie pomp o bardzo dużej wydajności może sprawić, że dozwoloną średniodobową ilość wód Spółka pobierze w ciągu kilku minut. W dalszym ciągu bowiem Spółka nie może – bez narażenia się na konieczność uiszczenia opłaty podwyższonej – przekroczyć dopuszczalnego poboru rocznego, a opłata stała jest opłatą roczną, a nie dobową. Zdaniem Sądu prawidłową jest zatem wykładnia, zgodnie z którą ustalenie wysokości opłaty stałej za pobór wód podziemnych powinien opierać się o wynikający z pozwolenia wodnoprawnego wskaźnik maksymalnej rocznej ilości poboru wód. Po pierwsze wykładnia taka jest zgodna z celem opłat za usług wodne i założeniami Ramowej Dyrektywy Wodnej. Odpowiada ona także wykładani systemowej, uwzględniającej wszystkie zapisy Prawa wodnego, a nie tylko art. 271 ust. 2 P.w. Wskazać bowiem należy, że art. 9 ust. 3 P.w. stanowi, że gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. W myśl zaś art. 267 P.w. opłaty za usługi wodne, czyli opłata stała i opłata zmienna, stanowią jeden z wielu ekonomicznych instrumentów w gospodarowaniu zasobami wodnymi. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (art. 270 ust. 6 pr.w.). Zestawienie przepisów normujących sposób obliczenia opłaty stałej oraz opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, a więc art. 271 ust. 2 i art. 272 ust. 1 P.w., pozwala na stwierdzenie, że o ile opłata stała należna jest za pobór maksymalny, o tyle wysokość opłaty zmiennej zależy od poboru rzeczywistego. Z powyższego wynika, że opłata stała jest opłatą ryczałtową, niezależną od poboru rzeczywistego, a odzwierciedlającą dopuszczalny pobór maksymalny. Jest to zatem świadczenie za gotowość środowiska (rezerwację zasobów wód) do zaspokojenia potrzeb posiadacza pozwolenia wodnoprawnego. W sytuacji zatem, w której jednym z zasadniczych elementów wpływających na wysokość opłaty jest maksymalna ilość wody podziemnej, dozwolonej do pobrania na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki poboru wód podziemnych, w tym maksymalny pobór sekundowy i roczny, zaś opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to w ocenie Sądu logiczne jest przyjęcie, że do ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik poboru rocznego. To wskaźnik poboru rocznego odzwierciedla bowiem rzeczywistą dopuszczalną w skali roku ilość wód podziemnych, którą może pobrać Spółka. Tak ustalona wielkość poboru rocznego służy utrzymaniu dobrego stanu wód podziemnych eksploatowanego ujęcia i przeciwdziałaniu pogorszenia stanu ilościowego i jakościowego wód podziemnych. Natomiast określony w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalny maksymalny pobór sekundowy określa ilość wody, którą skarżąca może pobrać w ciągu sekundy, co nie oznacza, że możliwy jest ciągły pobór w takiej ilości, albowiem ogranicza go przede wszystkim dopuszczalna wielkość poboru rocznego. Jak podała Spółka pobór sekundowy w maksymalnej ilości możne zdarzyć się wyłącznie incydentalnie, a zastosowanie tego wskaźnika doprowadziłoby do uzyskania wysokości opłaty, która nie odzwierciedla kosztów rzeczywistego, dopuszczalnego dla strony legalnego poboru wód w skali roku. Dla takiego zawyżenia wysokości opłaty, która w założeniu Ramowej Dyrektywy Wodnej i implementującego ją Prawa wodnego, ma stanowić zwrot kosztów usług wodnych, nie ma uzasadnienia. Zastosowanie parametru poboru sekundowego i rocznego prowadzi do uzyskania dwóch różnych wysokości opłaty stałej. Przy zastosowaniu wskaźnika sekundowego wynik ten jest wyższy, profiskalny, mniej korzystny dla skarżącej Spółki niż przy użyciu wskaźnika rocznego, który odzwierciedla maksymalny roczny pobór wód podziemnych. W związku z tym w ocenie Sądu winna to być opłata, która odzwierciedla rzeczywistą ilość wody, jak może być przez Spółek pobrana, a nie jedynie taką która może być pobrana incydentalnie. Natomiast wykładnia dokonana przez organ nie tylko pomija kontekst celowościowy i funkcjonalny opłat za usługi wodne oraz ich charakter, ale także prowadzi do rozstrzygnięcia, które istotnie podważa zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wykładnia taka narusza art. 7a § 1 k.p.a., wprowadzony do polskiego systemu prawa ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) z dniem 1 czerwca 2017r. Także na gruncie prawa podatkowego Trybunał Konstytucyjny wskazywał (wyrok z dnia 18 lipca 2013r., SK 18/09, publ. OTK-A 2013/6/80), że "organy administracji publicznej powinny - zgodnie z zasadą in dubio pro tributario - rozstrzygać wątpliwości interpretacyjne na korzyść podatnika. W państwie demokratycznym podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprecyzyjnego określenia jego obowiązków w ustawie podatkowej. Jeżeli w danej sytuacji, przez wzgląd na brzmienie przepisów prawa podatkowego, możliwe jest różne ich rozumienie i każda z wersji interpretacyjnych jest uzasadniona, istniejącą wątpliwość należy rozstrzygnąć w ten sposób, że przy ocenie konsekwencji prawnych zachowania podatnika przyjmuje się takie rozumienie przepisów, które jest najkorzystniejsze dla podmiotu zobowiązanego z tytułu podatku. W ten sposób nie dochodzi do przerzucenia na niego odpowiedzialności za niedoskonałości regulacji prawnej. Sama zasada staje się zaś swoistym zabezpieczeniem uniemożliwiającym przenoszenie na podatnika odpowiedzialności za błędy popełnione przez ustawodawcę". W konsekwencji należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisu art. 271 ust. 2 P.w. poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej wielkości poboru wód podziemnych. W związku z tym organ winien ponownie rozpatrzeć reklamację mając na względzie powyższe wskazania Sądu W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018).