II SA/Ol 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie montażu konstrukcji dla instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącej wieży oddala skargę. T. S.A. z siedzibą w W. zgłosiła zamiar montażu konstrukcji dla instalacji radiokomunikacyjnej [...] na istniejącej wieży, posadowionej na dz. nr geod. [...] obręb [...]. Inwestycja miała obejmować instalację: dodatkowych 3 anten sektorowych, 1 anteny radiolinii, 2 ram pod szafy telekomunikacyjne, ramki pod skrzynkę elektryczną, stopnia podestowego, 2 poziomych kabin kablowych, 65 pionowych szczebli kablowych na istniejącej wieży, 4 wsporników antenowych, 3 przewieszeń wsporników antenowych oraz zamontowanie jednego poziomu podestów obsługowych i płyty drogowej pod szafy telekomunikacyjne i naprawę słupów fundamentowych. Relokacji miały ulec istniejące 3 anteny sektorowe. W sprawie zgłoszenia przedmiotowej inwestycji Starosta [...] wniósł sprzeciw decyzją z [...]. Uznał, że montaż dodatkowych anten sektorowych powoduje zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącej stacji, między innymi poprzez zwiększenie emisji pola elektromagnetycznego lub chociażby przez zwiększenie obciążenia samego masztu. Skoro więc budowa samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej wraz z osprzętem stanowi przebudowę lub rozbudowę pierwotnej budowli, co też wymaga pozwolenia na budowę. W odwołaniu Spółka wyraziła przekonanie, że zastosowanie w sprawie ma art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418, dalej: P.b), zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo nie stanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z [...]. Organ odwoławczy wskazał, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą, na którą składają się, poza urządzeniami technicznymi, konstrukcja wsporcza wraz z całym oprzyrządowaniem pozwalającym na jej funkcjonowanie, stanowiącą całość technicznoużytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jej realizacja nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Istota działania takiej stacji polega głównie na wytwarzaniu i emitowaniu fal elektromagnetycznych. Rodzaj, moc i usytuowanie anten ma wpływ na działanie stacji bazowej, a w konsekwencji na parametry użytkowe i techniczne takiego obiektu. Montaż dodatkowych anten sektorowych powoduje zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącej stacji, m.in. poprzez zwiększenie emisji pola elektromagnetycznego lub chociażby przez zwiększenie obciążenia samego masztu. Zatem w sytuacji, w której budowa samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych wraz z osprzętem stanowi rozbudowę pierwotnej budowli. Zwiększenie lub ogólna zmiana sumaryczna mocy pojedynczych anten są traktowane jako rozbudowa pierwotnej budowli. Taki zakres robót budowlanych nie został objęty zwolnieniami wymienionymi w art. 29-30 P.b. Funkcjonalną istotą stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc zainstalowanych na niej anten. Powoduje ona bowiem emisję fal elektromagnetycznych, które w rozpatrywanej sprawie po rozbudowie stacji rozprzestrzeniają się również poza działkę, na której inwestycja jest planowana, co wynika to z załączonej do zgłoszenia "Analizy środowiskowej". Uzasadnia to uznanie właścicieli działek sąsiednich, objętych zasięgiem pól elektromagnetycznych o mocy powyżej wartości dopuszczalnych, za strony postępowania związanego z rozbudową. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit a P.b. wprowadził wyjątek od zasady prowadzenia robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę. Natomiast regułą jest, że wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco. W orzeczeniach sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że wskazany przepis może mieć zastosowanie do modernizacji istniejących już konstrukcji urządzeń radiokomunikacyjnych, jeżeli przykładowo ma dojść do wykonania robót budowlanych polegających na demontażu części anten zainstalowanych na wieży antenowej i montażu anten nowych o podobnych mocach, w ramach prac konserwatorskich, naprawczych lub innowacyjnych. Zatem regulacja zawarta w tym przepisie nie może stanowić podstawy prawnej do budowy, czy rozbudowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Rozpatrywana sprawa nie dotyczy jedynie demontażu dotychczas zainstalowanych anten, lecz dokładanie kolejnych wraz z osprzętem, co wskazuje na rozbudowę obiektu. Spółka wniosła w skardze o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. - poprzez błędną wykładnię i błędne ustalenie, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane, a konieczne jest jedynie zgłoszenie; - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, w szczególności wyjaśnienia, co stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b., co miało istotny wpływ na wynik postępowania; - art. 7 i 8 k.p.a. - poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania i literalnego brzmienia art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu wskazującego, że zgodnie z literalną wykładnią art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. dotyczy on instalacji zarówno stanowiących całość, czyli niejako "od zera", jak i niestanowiących całości, czyli tych, które są "dodawane" do istniejących już na obiekcie urządzeń. Gdyby podzielić stanowisko, że zamontowanie dodatkowych anten na istniejącym obiekcie budowlanym stanowi rozbudowę stacji i nie korzysta ze wspomnianego zwolnienia, należałoby uznać część przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. za martwą, gdyż każda instalacja na obiektach budowlanych niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń oznaczałaby jednocześnie rozbudowę. Każda instalacja anteny czy wspornika oznacza bowiem zmianę parametrów użytkowych lub technicznych. Starosta wskazuje na brak emisji, a Wojewoda na modernizację polegającą na demontażu jednych urządzeń i montażu w ich miejsce innych, ale o podobnych mocach. Ustawodawca w żaden sposób nie wskazuje, aby rzeczywiście przepis winien był być tak rozumiany - brak jest wskazania na modernizację jak i to, że wraz z instalacją musi być połączona deinstalacja. To, iż twierdzenia organów są błędne potwierdzają także elementy wymienione w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c P.b. W każdym z tych przypadków dochodzi wszak do budowy mogącej stanowić jednocześnie rozbudowę istniejącego już obiektu budowlanego w sposób zmieniający jego parametry użytkowe lub techniczne, co nie oznacza, że wówczas konieczne byłoby pozyskanie pozwolenia na budowę. Moce anten nie mogą być rozpatrywane jako charakterystyczne parametry, albowiem charakterystyczne parametry, o których mowa w art. 3 pkt 3a P.b., a których zmiana warunkuje uznanie danych robót za przebudowę, odnoszą się do fizycznych rozmiarów. Przepis ten wymienia bowiem jako charakterystyczne parametry kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczbę kondygnacji. Stacja bazowa zlokalizowana, jak w niniejszej sprawie, na innej stacji nie jest obiektem budowlanym, gdyż takowym jest jedynie budynek, budowla albo obiekt małej architektury. Jako że stacja bazowa nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, to mogłaby być co najwyżej budowlą, na co wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji, przy czym definiując budowlę ustawodawca wskazał wyłącznie na wolno stojące maszty antenowe. Co prawda wymienione w definicji budowli przykłady nie mają katalogu zamkniętego, to jednak, gdyby za budowlę chciał uznać każdą stację bazową, to nie wprowadzałby wyrażenia "wolno stojący" jako czynnik wyróżniający. Dlatego też instalacja urządzeń (stacji bazowej jednego operatora) na dotychczasowej stacji bazowej (innego operatora) nie może być rozpatrywana jako rozbudowa stacji. Wobec aktualnego brzmienia art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. nie sposób czynić rozróżnienia, czy wskutek montażu dodatkowych anten dochodzi do rozbudowy istniejącej już stacji bazowej, czy budowy zupełnie nowej stacji bazowej na istniejącym obiekcie budowlanym. Dlatego niezasadne jest odnoszenie się do orzecznictwa wypracowanego w czasie, gdy wspomniany przepis w tej wersji nie obowiązywał (orzecznictwa wypracowanego błędnie, wbrew intencji ustawodawcy, co wymogło na ustawodawcy czynienie dalszych zmian w przepisach). Ustawodawca wyraźnie wskazał, że dla możliwości zastosowania tego przepisu całkowicie bez znaczenia jest to, czy instalacji podlegać będą urządzenia stanowiące czy też niestanowiące całości techniczno-użytkowej, jak też czy są to urządzenia nadawcze czy odbiorcze. To z kolei oznacza, że instalacja nadawczych urządzeń niestanowiących całości techniczno-użytkowej również korzysta ze zwolnienia, przy czym stosując zasadę racjonalności ustawodawcy urządzenia te dla funkcjonowania muszą być zainstalowane do jakiejś całości, by móc funkcjonować. Innymi słowy, wspomniany przepis odnosi się wprost do instalacji urządzeń do już istniejących stacji, jak w niniejszej sprawie. Pogląd ten podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 3 kwietnia 2024 r. (II SA/Bd 32/24), w którym wskazał, że od 19 września 2020 r. wszedł w życie przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b., wprowadzony przez art. 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 471) i nowelizacja ta ostatecznie przesądziła, że roboty budowlane polegające na wymianie lub umieszczaniu na istniejących masztach nowych anten kwalifikowane być powinno, w myśl ww. przepisu, jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu, nie zaś jako dokonanie przebudowy, czy też rozbudowy. Interpretacja aktualnie obowiązujących przepisów nie może nie uwzględniać kolejnych nowelizacji i nie może pomijać celu ich wprowadzenia - znoszenia barier inwestycyjnych w budowaniu systemu telekomunikacyjnego. Nadto z brzmienia tego przepisu wynika też, że od 19 września 2020 r. również "instalowanie na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych", wymaga jedynie zgłoszenia, gdyż ustawodawca zrezygnował z wyodrębniania wolno stojących antenowych konstrukcji wsporczych (ich wykonywanie stanowiło budowę). Oznacza to, że począwszy od 19 września 2020 r. wykonanie nowej stacji bazowej, obejmującej umieszczenie na budynku antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m - wymaga jedynie zgłoszenia. Aktualność straciło zatem dotychczasowe orzecznictwo, w którym wyrażano pogląd, że zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowania na nim urządzeń obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i wiąże się z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wnosząc o oddalenie skargi, Wojewoda wskazał, że wbrew zawartym w niej twierdzeniom, jego stanowisko jest zbieżne z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych, których wyroki wymienione zostały w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 4 sierpnia 2025 r. skarżąca dodała, że planowane prace nie mogą być traktowane jako rozbudowa istniejącej stacji bazowej (wolnostojący maszt wraz z urządzeniami). Zamierza ona bowiem na budowli innego operatora zainstalować własne urządzenia, które stanowić będą łącznie zupełnie nową, odrębną od dotychczasowej, stację bazową. Nie będą z nią współpracować, a jedynie zostanie wykorzystana infrastruktura wsporcza w postaci masztu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 1 P.b. zawiera katalog obiektów, a ust. 3 katalog robót budowlanych, których budowa/wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Kwestią sporną w sprawie jest to, czy zamontowanie na istniejącej stacji bazowej trzech nowych anten sektorowych i jednej anteny radioliniowej wraz z elementami konstrukcji wsporczej i osprzętem może być objęte zgłoszeniem, czy też wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, zainstalowanie dodatkowych anten sektorowych wraz z osprzętem powodujących zwiększenie emisji pola elektromagnetycznego należy kwalifikować jako rozbudowę pierwotnej budowli. Z kolei skarżąca uważa, że prace te mieszczą się w rozumieniu instalowania na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Na wstępie należy krytycznie odnieść się do zastrzeżenia skarżącej, że planowane prace nie mogą być traktowane jako rozbudowa istniejącej stacji bazowej z racji tego, że jej urządzenia będą instalowane na budowli innego operatora i będą stanowiły zupełnie nową, odrębną od dotychczasowej, stację bazową. Maszt telefonii komórkowej należy mianowicie rozpatrywać jako obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową, emitującą fale elektromagnetyczne. Oczywistym jest, że w tym względzie nie mają znaczenia odrębności własnościowe. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że przy kwalifikowaniu robót do kategorii instalowania, montażu czy budowy nie ma miejsca na automatyzm i w każdym przypadku właściwe ich zakwalifikowanie musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego (wyrok NSA z 18 września 2024 r., II OSK 1607/24). W konsekwencji, możliwość skorzystania z trybu zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b.) warunkowana jest charakterem planowanej inwestycji i może nastąpić tylko wówczas, gdy umiejscowienie instalacji na obiektach budowlanych nie stanowi budowy tych obiektów (wyroki NSA: z 12.10.2016 r., II OSK 3341/14; z 16.02.2017 r. II OSK 1424/15; z 22.02.2017 r., II OSK 1494/15; z 19.01.2018 r., II OSK 848/16). Przywołane orzeczenia dotyczyły nieobowiązującego aktualnie brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., jednakże w odniesieniu do pojęcia "instalowania na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych" pozostają aktualne. W każdej sprawie należy rozważyć, czy przedmiotem inwestycji jest "instalowanie" urządzeń, czy budowa (rozbudowa, przebudowa) budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Co więcej, niezależnie od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych dotyczy antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, czy też dotyczy instalowania stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, to istotne jest czy będzie ono prowadzić do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego, czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. Powoływany przez skarżącą art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu nie są objęte złożone roboty budowlane, na skutek których dojdzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych stacji, gdyż tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 P.b. (por. wyrok NSA z 06.07.2022 r., II OSK 1967/19). Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA, a także w orzecznictwie WSA w Gdańsku (wyrok z 12 marca 2025 r., II SA/Gd 1034/24), że "instalowanie" jest innym rodzajem robót budowlanych niż rozbudowa, przebudowa czy remont. Definiowane jest ono jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Zwrot "instalowanie" oznacza zatem wykonywanie prostych prac odnoszących się np. do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy czy rozbudowy takiej stacji. Pojęcie "instalowanie" stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na montażu dodatkowego osprzętu w postaci dodatkowych antenowych konstrukcji wsporczych, anten sektorowych, okablowania i urządzeń sterujących na istniejącej stacji bazowej obejmuje szerszy zakres robót niż tylko wykonanie instalacji i uznać je należy za rozbudowę obiektu budowlanego (budowli) wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę (wyroki NSA z 25.01.2023 r., II OSK 2632/21, z 07.02.2023 r., II OSK 2786/21. Z art. 3 pkt 3 P.b wynika, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a tym samym stanowi obiekt budowlany wymagający zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. pozwolenia na budowę (wyroki NSA z: 21.01.2016 r., II OSK 1224/14; 15.02.2017 r., II OSK 596/17; 20.01.2017 r., II OSK 1148/15; 12.04.2018 r., II OSK 1389/16). Wobec powyższego art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. (podobnie jak wcześniej art. 29 ust. 2 pkt 15) nie ma zastosowania do robót budowlanych stanowiących budowę (rozbudowę, przebudowę) stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 3 pkt 7 P.b. przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a) [II SA/Gd 206/25]. W sytuacji, w której posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej, wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji przebudowę lub rozbudowę pierwotnej budowli (wyrok NSA z 04.03.2025 r., II OSK 1799/22). Wskazanie parametrów charakterystycznych w art. 3 pkt 7a P.b. ma charakter jedynie przykładowy, zaś w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej do tego rodzaju parametrów zaliczyć niewątpliwie należy moc EIRP anten zamontowanych na danym obiekcie budowlanym. To właśnie te parametry, w powiązaniu z wysokością obiektu i wysokością zamontowania na nim anten, przesądzają o wypełnianiu przez daną stację bazową jej funkcji, jaką jest emisja i odbiór fal elektromagnetycznych o określonych częstotliwościach, a więc muszą być uznane za charakteryzujące daną stację. Jeśli zamontowanie na wieży anten nie skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi "przebudowy" obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów należy przyjąć, że jest to "rozbudowa" tego obiektu (wyrok NSA z 14.10.2025 r., II OSK 1607/24). Reasumując nieuprawnione jest stanowisko skarżącej, że dozwolone jest zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę robót polegających na instalowaniu instalacji radiokomunikacyjnych na budowli, niezależnie od finalnej zmiany jej parametrów. Nie ulega wątpliwości, że zainstalowanie przez nią na budowli innego operatora własnych urządzeń - niezależnie od tego, że stanowić one będą łącznie odrębną od dotychczasowej, stację bazową - doprowadzi do zwiększenia mocy sumarycznej i zmiany rozkładu pól elektromagnetycznych, co powinno podlegać badaniu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia organów nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.