II SA/Ol 435/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 roku sprawy ze skargi J. T na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego - oddala skargę. II SA/Ol 435/07 UZASADNIENIE Decyzją Prezydenta Miasta z dnia "[...]" roku została przyznana J. T. pomoc społeczna w formie zasiłku celowego bezzwrotnego w kwocie 500 złotych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w czasie eksmisji przeprowadzonej w październiku 2006 roku J. T. poniósł straty materialne. Zasiłek celowy przyznany został na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej ( Dz. U. Nr 64 poz.593 ze zm.). Organ ustalił też i opisał dochód w rodzinie skarżącego. Od powyższej decyzji odwołał się J. T. wskazując, że wydaną decyzją on i jego rodzina zostali upokorzeni, zdyskryminowani i pozbawieni godności ludzkiej. Pracownice z opieki społecznej choć przyszły do jego mieszkania nie chciały oglądać zniszczonych mebli. Ustawa o pomocy społecznej wskazuje na to co należy do obowiązków pracownika pomocy społecznej i w jaki sposób pracownik musi wykonywać swoje obowiązki, nadto sprawa ta załatwiana była zbyt długo. W końcowej części odwołania skarżący wyraził swe niezadowolenie z prezydenta Miasta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" roku w sprawie "[...]" utrzymało w całości w mocy decyzję będącą przedmiotem odwołania. Organ drugiej instancji wskazał, że przyznana pomoc została określona prawidłowo przy uwzględnieniu środków jakimi dysponowano i potrzeb zgłoszonych przez odwołującego się. Ustawa o pomocy społecznej zakłada udział pomocy społecznej w pokonywaniu trudności materialnych i życiowych, a nie obowiązek ponoszenia pełnych kosztów utrzymania. Miesięczny dochód rodziny J. T. przekracza kryterium dochodowe, nadto przyznano mu również 13 listopada 2006 roku specjalny zasiłek celowy bezzwrotny w kwocie 702 złotych, a łączna kwota udzielonej pomocy wyniosła 6970, 90 zł. Powyższą decyzję J. T. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarżący zarzucił, że decyzja ta profanuje art. 35 k.p.a., a jej uzasadnienie chroni przestępcze działania funkcjonariuszy Urzędu Miasta z Prezydentem w roli głównej. Rodzina skarżącego pozbawiona została praw konstytucyjnych, a Konstytucja została zbeszczeszczona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W uzasadnieniu skargi J. T. przedstawił swoje krytyczne poglądy dotyczące panującej rzeczywistości. Wyszczególnił straty jakie poniosła jego rodzina na skutek przeprowadzonej eksmisji. Skarżącemu winien być przyznany zasiłek na podstawie art. 36 ustawy o pomocy społecznej. Przyznany zasiłek w kwocie 500 złotych nie wystarczył nawet na zakup jednej tony węgla. Skarżący zażądał także od Urzędu Miasta kwoty 50000 złotych tytułem zadośćuczynienia i zapewnienia mieszkania zgodnego z wyrokiem eksmisyjnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że sprawa ta dotyczy tylko i wyłącznie kwestii przyznania J. T. zasiłku celowego bezzwrotnego w kwocie 500 złotych. W żadnym przypadku przedmiotem rozstrzygnięcia sądu nie mogły być okoliczności związane ze sposobem przeprowadzenia eksmisji i wykonaniem wyroku sądu orzekającego eksmisję. Nie ma w tej sytuacji potrzeby ani konieczności omawiania okoliczności mogących być ewentualnie przedmiotem rozstrzygnięcia sądu powszechnego bądź prokuratury, choć ta zgodnie ze słowami skarżącego prawdopodobnie odmówiła wszczęcia postępowania. W pierwszej kolejności w niniejszym uzasadnieniu należy odnieść do zarzutu obrazy art. 35 k.p.a. Otóż zarzut ten choć najbardziej konkretny i mający największy związek ze sprawą z wszystkich podniesionych zarzutów jest tak samo chybiony jak i pozostałe. Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, a w postępowaniu odwoławczym w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Jeżeli treść zacytowanego wyżej przepisu zestawić z materiałem dowodowym rozpoznawanej sprawy to należy stwierdzić, iż organ rozpoznający sprawę w I instancji wydał decyzję administracyjną w ciągu miesiąca od złożenia wniosku o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego. J. T. z wnioskiem takim wystąpił w dniu 13 października 2006 roku, zaś decyzja Prezydenta Miasta przyznająca mu zasiłek celowy bezzwrotny została wydana "[...]" roku, czyli sprawa została załatwiona w ciągu miesiąca po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Decyzja organu II instancji rzeczywiście została wydana z przekroczeniem miesięcznego terminu do jej wydania ( odwołanie zostało przesłane19 grudnia 2006 roku, a decyzję wydano "[...]" roku), jednak z całą stanowczością podkreślić należy, że przekroczenie tego terminu nie miało najmniejszego wpływu na treść wydanej decyzji. Natomiast uchylenie decyzji z powodu obrazy przepisów postępowania mogłoby mieć miejsce wyłącznie wtedy gdyby obraza przepisów postępowania mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w niniejszym postępowaniu tak jak to wyżej podkreślono nie miało to żadnego wpływu. Wysokość dochodów rodziny skarżącego ustalona została w sposób prawidłowy, wydaje się, że skarżący także nie neguje tego, iż dochód ten w czasie przeprowadzania wywiadu środowiskowego wynosił ponad 806 złotych. W związku z tym, że rodzina skarżącego składała się z dwóch osób nie może budzić wątpliwości, iż kryterium dochodowe zostało przekroczone, gdyż wynosiło ono wówczas 351 złotych na osobę w rodzinie. Konsekwencją przekroczenia kryterium dochodowego jest to, że skarżącemu zasiłek stały ani okresowy nie mógł być przyznany. Na postawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w ogóle nie można wyprowadzić wniosku aby J. T o takie zasiłki się ubiegał, działania skarżącego były ukierunkowane na otrzymanie zasiłków celowych i takie zasiłki on otrzymał. Godnym uwagi jest to, że skarżącemu w dniu "[...]" roku zostały przyznane dwiema decyzjami dwa zasiłki celowe. Pierwszy specjalny bezzwrotny na podstawie art. 41 Ustawy o pomocy społecznej m.in. na dofinansowanie zakupu węgla w kwocie 702 złotych i wysokości tego zasiłku skarżący nie neguje. Drugi z przyznanych zasiłków będący przedmiotem niniejszego postępowania został przyznany w kwocie 500 złotych na podstawie art. 40 ust.1 Ustawy o pomocy społecznej. Zasiłek ten przyznany został w związku z eksmisją skarżącego i pomocą w częściowym pokryciu kosztów naprawy zniszczonych czy też uszkodzonych przedmiotów. Skarżący nie może oczekiwać tego, że pomoc społeczna zaspokoi wszystkie jego potrzeby niezależnie od tego jakie by one nie były, J. T. nie jest jedyną osobą potrzebującą takiej pomocy i takie oczekiwania z pewnością przekraczałyby możliwości ośrodków pomocy społecznej. Przyznana kwota zasiłku celowego 500 złotych nie jest kwotą niską i można za nią przeprowadzić wiele napraw sprzętu niezbędnego do prowadzenia gospodarstwa domowego. Zwrócić należy uwagę także na to, że sam skarżący na rozprawie w sądzie nie potrafił określić jakiej kwoty by oczekiwał tytułem zasiłku. Stwierdzenie skarżącego, że zniszczone rzeczy były dla niego bezcenne i żąda on za nie zadośćuczynienia ( w skardze podaje kwotę 50000 zł.) przekonuje o tym, że J. T. utożsamia niniejszą sprawę z przeprowadzoną wcześniej eksmisją i w żaden sposób nie przyjmuje do wiadomości, iż są to sprawy odrębne. Pomoc przyznana skarżącemu w 2006 roku została wyszczególniona na kartach 23 i 24 akt administracyjnych i nie jest to z pewnością pomoc niska i incydentalna, zwłaszcza że wszystkie przyznane zasiłki były zasiłkami celowymi. Dlatego na zakończenie niniejszych rozważań raz jeszcze podkreślić należy, że przyznanie kwoty 500 złotych tytułem zasiłku celowego bezzwrotnego w związku z poniesionymi stratami przy przeprowadzaniu eksmisji umożliwi skarżącemu zaspokojenie najpilniejszych potrzeb i jednocześnie jest adekwatne do możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Cechą charakterystyczną skargi jak i wcześniejszego odwołania jest używanie niewybrednych czy też obraźliwych słów pod adresem różnych osób i instytucji oraz określanie przyznanej pomocy jałmużną. Tego typu określenia nie miały oczywiście żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, natomiast dają pewien obraz o osobie skarżącego, co również nie mogło mieć żadnego wpływu na treść wydanego wyroku. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niezasadną należało oddalić.