II SA/Ol 437/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na orzeczenie Komisji Wojewódzkiej do Spraw Służby Zastępczej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy skierowania do służby zastępczej postanawia odrzucić skargę. M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Komisji Wojewódzkiej do Spraw Służby Zastępczej z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy skierowania do odbycia służby zastępczej. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007r., sygn. akt II SA/Wa 2184/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 159, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W odpowiedzi na skargę Komisja Wojewódzka do Spraw Służby Zastępczej wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazała, iż orzeczenie Komisji "[...]", w przedmiocie odmowy skierowania M. J. do odbycia służby zastępczej zawierało pouczenie o przysługującym stronie prawie do odwołania się od orzeczenia do Komisji do Spraw Służby Zastępczej. M. J. skorzystał z przysługującego mu prawa i odwołanie takie złożył. Orzeczeniem "[...]" Komisja do Spraw Służby Zastępczej utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie Komisji Wojewódzkiej do Spraw Służby Zastępczej z dnia "[...]". Orzeczenie to zawierało pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. M. J. zaskarżył to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednakże wskazał, iż zaskarża orzeczenie organu pierwszej instancji, tj. Komisji do Spraw Służby Zastępczej. Z uwagi na to, że na orzeczenie organu pierwszej instancji skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie przysługuje, wniosek o odrzucenie skargi jest w pełni zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne badanie przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności administracyjnej jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - art. 52 § 1, 3 i 4 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje bowiem postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanego aktu dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie toku instancji oznacza więc wydanie przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, które wszczęto wniesionym środkiem zaskarżenia. Każde takie rozstrzygnięcie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na akt wydany przez organ pierwszej instancji z pominięciem trybu instancyjnego. M. J. wniósł do sądu skargę na orzeczenie organu pierwszej instancji. W tej sytuacji nie można uznać, że skarżący spełnił warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji, gdyż orzeczenie, którego legalność została zakwestionowana przez skarżącego nie zostało wydane przez organ odwoławczy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy niedopuszczalność skargi, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.