II SA/Ol 438/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 3 marca 2015 r., nr "[...]" w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Ł.K., w skardze wniesionej do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w "[...]" z dnia 3 marca 2015 r. w przedmiocie kary z tytułu urządzania gier poza kasynem, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na zarzuty skargi przemawiające, w ocenie strony skarżącej, za niezgodnością z prawem zaskarżonej decyzji. Podniósł ponadto, że egzekucja wymierzonej kary pieniężnej może pozbawić jego i będące na jego utrzymaniu dzieci, możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych. Skarżący wskazał, że swoją sytuację przedstawił w toku przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w sprawie "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. W ramach tych przesłanek nie jest dopuszczalne dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie ocenia się bowiem zasadności zarzutów, ani legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w przypadku gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (tak w postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, CBOSA). Podkreślenia zatem wymaga, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Sąd wziął pod uwagę, że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Skutków zapłaty należności pieniężnej nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną do Sądu decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 12.000 zł. Sądowi z urzędu jest wiadomym, że skarżącemu wymierzono również kary, z tego samego tytułu, na łączną kwotę 36.000 zł (sprawy o sygn. akt: II SA/Ol 439/15, II SA/OL 440/15 i II SA/Ol 441/15). Natomiast, jak wynika z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego z dnia 3 lipca 2014 r., na który powołano się w rozpoznawanym wniosku, jest on osobą bezrobotną i ma na utrzymaniu "[...]" dzieci "[...]". Źródłem utrzymania rodziny są zaś "[...]" i pomoc rodziny ("[...]"). Majątek skarżącego to wyłącznie "[...]". Biorąc zatem pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową skarżącego, a także wysokość nałożonych kar pieniężnych należy przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego i jego rodzinę na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody przez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb rodziny, na której utrzymaniu pozostaje "[...]" małoletnich dzieci. Kwota dochodzonych kar jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z sytuacją finansową strony. Wyegzekwowanie dochodzonej kwoty w opisanej sytuacji finansowej skarżącego uprawdopodabnia wystąpienie w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej, do czasu zbadania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem jej zgodności z prawem. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.