II SA/Ol 439/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 5 kwietnia 2011r. A. Z. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w celu rejestracji. Wypełnił kartę rejestracyjną bezrobotnego, złożył stosowne oświadczenia oraz potwierdził zapoznanie się z informacją dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Jednocześnie potwierdził odbiór wydanej od razu tego dnia przez p.o. Kierownika Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji Urzędu Pracy, działającego z upoważnienia Starosty, decyzji uznającej A. Z. za osobę bezrobotną z dniem 5 kwietnia 2011r. oraz odmawiającej prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), z uwagi na to, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji bezrobotny nie uzyskiwał wynagrodzenie, od którego odprowadzane były składki na Fundusz Pracy. Od powyższej decyzji, w dniu 12.04.2011 r. A. Z. wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia i stwierdzenie nieważności lub stwierdzenie, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący zarzucił ogólnie rażące naruszenie procedury administracyjnej, w tym zwłaszcza przepisów o właściwości organów, przepisów art. 6 - 9 k.p.a., art. 75-76 k.p.a., art. 80 k.p.a. (naruszenie reguł postępowania dowodowego), art. 104 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem odwołującego zaskarżona decyzja została podpisana przez osobę nieupoważnioną, tj. pracownika PUP p.o. Kierownika Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji, podczas gdy "starosta zgodnie z przepisem art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) może udzielać w formie pisemnej upoważnień dyrektorowi powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innym pracownikom urzędu". W ocenie odwołującego powyższa sytuacja skutkuje koniecznością wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie zaś do Wojewody. Rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody, orzekł decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazującego kto może być uznany za osobę bezrobotną. Podał, iż zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 tej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Stosownie do ust. 2 wskazanego przepisu rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Organ stwierdził, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. 05.04.2011 r. A. Z. spełniał powyższe wymogi, stąd też przyznanie statusu osoby bezrobotnej uznać należy za prawnie skuteczne. Wyjaśniono poza tym, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był m.in. zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Ustalono w związku z tym, że badany okres 365 dni przypadający na 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji A.Z. w PUP obejmuje okres od dnia 04.10.2009 r. do dnia 04.04.2011 r. We wskazanym okresie A. Z.nie podjął zatrudnienia, ani innej pracy zarobkowej, które uprawniałyby go do zasiłku dla bezrobotnych. Ostatnim pracodawcą odwołującego był Areszt Śledczy, a stosunek służbowy został rozwiązany z dniem 23.05.2009 r. W tej sytuacji organ II instancji uznał zaskarżoną decyzję za zasadną także w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do zarzutu podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę nieupoważnioną, organ wyjaśnił, że ustalenia poczynione przez organ II instancji w tym względzie zaprzeczają twierdzeniom odwołującego. Starosta Powiatu udzielił bowiem B. F. p.o. Kierownika Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 20.12.2010 r. stosownego upoważnienia do załatwiania w jego imieniu spraw należących do właściwości powiatu w zakresie zadań publicznych określonych ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym do wydawania decyzji i postanowień administracyjnych w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym (upoważnienie z dnia 20.12.2010 r., znak: OR.0114-35/2010). Zauważono ponadto, że zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, a także przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 17 cytowanej ustawy, pod pojęciem organów zatrudnienia rozumieć należy ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów, marszałków województw i starostów. Co więcej stosownie do przepisu art. 10 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest starosta, natomiast organem wyższego stopnia jest wojewoda. Tym samym właściwość organów obu instancji w przedmiotowej sprawie została zachowana. Nawiązując do zarzutów, dotyczących naruszenia reguł postępowania dowodowego i bezzasadności pozbawienia odwołującego statusu osoby bezrobotnej organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Nie sposób również odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ I instancji szeregu przepisów procedury administracyjnej, gdyż skarżący ograniczając się do lakonicznego przywołania ich brzmienia nie precyzuje na czym miałyby polegać rzekome naruszenia. A. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się uchylenia decyzji obu instancji i stwierdzenia ich nieważności lub stwierdzenia, że decyzje obu organów wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że Kierownik PUP działał z upoważnienia Starosty, a nie Samorządu Powiatu, w myśl art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący zarzucił, że organy z naruszeniem art. 7, 77 i 80 kpa nie wezwały go do sprecyzowania i wyjaśnienia podnoszonych w odwołaniu zarzutów procesowych oraz nie żądano od niego dokumentów wymaganych do rejestracji. Stwierdził, że wbrew art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, rejestracji dokonano tylko na podstawie wniosku, bez żądania dodatkowych dokumentów. Zdaniem skarżącego brak jest dowodów, że przysługuje mu status bezrobotnego. Wskazał, że z powodu treści art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia (upływu 18 miesięcy od okresu ostatniego zatrudnienia) nie mógł zostać zarejestrowany ze statusem osoby bezrobotnej, a jedynie jako poszukujący pracy. Podał, że jego intencją była właśnie rejestracja jako osoby poszukującej pracy, a nie jako bezrobotnego. Zarzucił, że organ postąpił wbrew intencji strony i przepisowi art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy oraz art. 6-9 kpa. Ponadto skarżący podniósł, że uprzednio został pozbawiony statusu bezrobotnego, a sprawa jest w toku. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedwczesności wydania decyzji w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną z uwagi na uprzednie pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej decyzją Starosty Powiatu z dnia "[...]", nr "[...]", organ wyjaśnił, że utrata statusu nastąpiła na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f. ustawy o promocji zatrudnienia, który nie przewiduje okresu karencji, w której zainteresowany nie może dokonać rejestracji. zaznaczono, że w sprawie tej skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania, a Wojewoda postanowieniem z dnia 18 maja 2011 r. orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowym postępowaniu odwoławczym, zakończonym zaskarżoną decyzją, nie zachodziła tożsamość spraw i podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Nawiązując do podnoszonej przez skarżącego niemożności bezpośredniego upoważnienia przez Starostę Powiatu osoby p.o. Kierownika Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji PUP do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu promocji zatrudnienia, organ wskazał, że możliwość taką wprost przewiduje przepis art. 9 ust. 7 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiąc, że starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących wadliwego przeprowadzenia czynności dowodowych przez organ I instancji w zakresie rejestracji w PUP i niezażądaniu od skarżącego niesprecyzowanych innych dokumentów prócz wniosku o rejestrację jako osoby bezrobotnej, organ podał, że stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.), w przypadku gdy bezrobotny lub poszukujący pracy był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących. Zaznaczono, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji zastosował się do dyspozycji wymienionego przepisu, co było uzasadnione tym, że skarżący zarejestrował się ponownie w PUP w niedługim czasie po utracie statusu osoby bezrobotnej i jego sytuacja prawna oraz zawodowa nie zmieniły się na tyle, aby wymagało to kompletowania na nowo dokumentacji w celach ewidencyjnych. Podkreślono, że obowiązek aktualizacji danych nałożono na bezrobotnego w § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym osoba zarejestrowana zawiadamia w terminie 7 dni powiatowy urząd pracy o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. W toku postępowania przed sądem skarżący w dniu 17 sierpnia 2011r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego: NSA Janiny Kosowskiej i sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie : Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak – Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej , Zbigniewa Ślusarczyka oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk i Krzysztofa Nesteruka z powodu istnienia uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziów i referendarzy, którzy brali udział we wcześniejszych postępowaniach dotyczących spraw skarżącego. Wniosek ten został oddalony postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 28 września 2011r., a zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011r. W dniu 10 stycznia 2012r., w dacie wyznaczonej rozprawy, skarżący złożył osobiście w biurze podawczym kolejny wniosek o wyłączenie sędziów i składu sędziowskiego, ale na samo posiedzenie rozpoznające jego skargę się nie stawił. Przewodnicząca składu orzekającego wskazała, że w złożonym piśmie skarżący powielił zarzuty dotyczące sędziów zawarte we wcześniejszych pismach i dodatkowo wniósł o wyłączenie sędziów nie uczestniczących w składzie orzekającym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazania wymaga, iż z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do: - uchylenia zaskarżonej decyzji gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a, b i c); - stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub innych przepisach (pkt 2) oraz - stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub innych przepisach. Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Należy zwrócić uwagę na to, że decyzja organu I instancji została wydana na skutek uwzględnienia wniosku skarżącego, który w toku postępowania administracyjnego w ogóle nie sygnalizował, iż zamiarem jego była rejestracja jako osoby poszukującej pracy, a nie osoby bezrobotnej. Dopiero w skardze do Sądu skarżący podniósł tę kwestię. Bezpodstawnie w związku z tym skarżący zarzuca organom, że postąpiły wbrew jego intencji. Zauważyć można, że status osoby bezrobotnej, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przysługuje osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia, poszukującej zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co oznacza, że bezrobotny zgłaszający się do rejestracji w urzędzie pracy jest zawsze osobą poszukującą pracy. Ze statusem bezrobotnego ustawa o promocji zatrudnienia wiąże, jako głównego celu tej ustawy, szereg uprawnień, ale też obowiązków. O wiele węższy zakres uprawnień ustawa przewiduje dla osób o statusie poszukujących pracy, którym nie przysługuje status osoby bezrobotnej, ale które poszukują zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie (art. 2 ust. 1 pkt 22 omawianej ustawy). Skoro skarżący spełniał przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, to prawidłowo status ten został mu przyznany. A. Z. potwierdził własnoręcznym podpisem dane zawarte w wydrukowanej karcie rejestracyjnej, a znajdujące się już uprzednio w posiadaniu organu I instancji w związku z wcześniejszą rejestracją strony w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotnego. Skarżący poświadczył też własnoręcznym podpisem, że spełnia wszystkie przesłanki do uznania go za osobę bezrobotną (k. 2). W tym stanie rzeczy niezrozumiałe jest twierdzenie A. Z., że nie spełniał wymagań do przyznania mu tego statusu. Skarżący błędnie wiąże art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia, określający prawo bezrobotnego do zasiłku, z prawem do uzyskania w ogóle statusu bezrobotnego. Uzyskanie statusu bezrobotnego nie warunkuje jednoczesne spełnienie przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero uzyskanie statusu bezrobotnego czyni koniecznym rozważenie przyznania zasiłku, jako uprawnienia przysługującego bezrobotnemu (art. 71 powołanej ustawy). Nie stanowił przeszkody do rozpatrzenia wniosku strony z dnia 5 kwietnia 2011r., fakt pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej decyzją z dnia 24 lutego 2011r. Z wyjaśnień organu II instancji wynika, że rozstrzygnięcie to stało się ostateczne, wobec uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania, przez co w dacie orzekania przez organy okoliczność pozbawienia go statusu była bezsporna. Przy czym istotnym było także to, że podstawę pozbawienia statusu stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f. wskazanej ustawy. Organ II instancji prawidłowo zauważył, że przepis ten nie przewiduje okresu karencji, w czasie biegu którego zainteresowany nie mógłby dokonać ponownej rejestracji. Jest to możliwe w każdym czasie, po ustaniu przeszkody, z powodu której pozbawiono stronę statusu osoby bezrobotnej. Skarżący zaś oświadczył w dniu 5 kwietnia 2011r., pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (k. 2). Okoliczności tej nie zanegowały organy orzekające, które nie musiały żądać od skarżącego ponownego przedłożenia dokumentów do kolejnej już rejestracji. Wynika to wprost z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.), w myśl którego w przypadku, gdy bezrobotny lub poszukujący pracy był już zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy, ponowna rejestracja polega na wprowadzeniu do rejestru nowych danych lub aktualizacji istniejących. Jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności weryfikowanych uprzednio przez urząd pracy, to obowiązkiem rejestrującego było to zgłosić i udokumentować, stosownie do § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Ostatecznie nie można przypisać organom podnoszonego w skardze naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności nie zachodziła potrzeba wzywania skarżącego do sprecyzowania zarzutów odwołania, gdyż strona nie musi w ogóle formułować konkretnych zarzutów (art. 128 kpa), a organ II instancji ma obowiązek rozpoznać sprawę na nowo w jej całokształcie. Stan faktyczny i prawny sprawy nie wymagał zaś dodatkowego postępowania wyjaśniającego, prócz podniesionego w odwołaniu braku upoważnienia do wydania decyzji w I instancji, co też organ odwoławczy zweryfikował i zanegował. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja organu I instancji wydana została z zachowaniem przepisów o właściwości. Powołany przez skarżącego art. 9 ust. 1pkt 14 lit. a stanowi, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego. Przy odczytywaniu znaczenia tego przepisu nie można pomijać rozwiązań ustrojowych przyjętych w ustawie z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Art. 1 ust. 1 tej ustawy wyjaśnia, że mieszkańcy powiatu tworzą z mocy prawa lokalną wspólnotę samorządową. Ilekroć w ustawie jest mowa o powiecie, należy przez to rozumieć lokalną wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium (ust. 2). Zgodnie z art. 8 ust. 2 organami powiatu są: 1) rada powiatu, 2) zarząd powiatu. Zarząd powiatu jest organem wykonawczym powiatu. W skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. (art. 26 ust. 1 i 2). Zarząd powiatu wykonuje uchwały rady powiatu i zadania powiatu określone przepisami prawa (art. 32 ust. 1). Art. 33 tej ustawy stanowi, że zarząd wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji (art. 38 ust. 1 i 2). Mając na względzie przytoczone przepisy ustawy o samorządzie powiatowym, stwierdzić należy, że użyte w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia sformułowania "samorząd powiatu", "wydanie decyzji" odnosić można jedynie do starosty, który posiada ogólną kompetencję do wydawania decyzji administracyjnych, na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Ustawa o promocji zatrudnienia nie zastrzega tego prawa dla całego zarządu powiatu. Konsekwentnie ustawodawca w ust. 7 art. 9 tej ustawy wprost wskazuje na starostę, jako organ właściwy do wydania decyzji. Prawidłowo zatem upoważnienie osoby podpisującej decyzję wydaną w I instancji pochodzi od Starosty. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić. Skarżący w dniu rozprawy złożył wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy WSA w Olsztynie, których wyłączenia domagał się w już rozpoznanym wniosku z 17 sierpnia 2011r. , a ponadto wniósł o wyłączenie : sędziego NSA Włodzimierza Kędzierskiego i sędziów WSA w Olsztynie Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod, Renaty Kanteckiej, Tadeusza Piskozuba, Ryszarda Maliszewskiego i Wojciecha Czajkowskiego. Odnosząc się do powtórnego wniosku o wyłączenie tych samych sędziów należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2011r. (sygn. akt I OW 70/11), zgodnie z którym kolejne żądanie wyłączenia sędziów, w którym nie przytoczono żadnych okoliczności mogących w jakikolwiek sposób wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziów, nie jest wnioskiem, o którym mowa w art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wymaga rozpoznania. NSA wskazał, że takie postępowanie nie stanowi korzystania z przysługujących stronie uprawnień procesowych, ale jest działaniem obliczonym na podważenie autorytetu sądu jako takiego. Z tych względów Sąd postanowił pozostawić w aktach sprawy pismo z dnia 10 stycznia 2011r. Natomiast w odniesieniu do sędziów, co do których wniosek o wyłączenie nie był w rozpoznawanej sprawie wcześniej składany, tj. W. Kędzierskiego, A. Błesińskiego, Z. Skrzyneckiej, W. Pierechod, R. Kanteckiej, T. Piskozuba, R. Maliszewskiego i W. Czajkowskiego, Sąd postanowił przedstawić wniosek skarżącego Przewodniczącej Wydziału celem nadania dalszego biegu.