II SA/Ol 44/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2012r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 16 grudnia 2011r. I. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]", którą organ I instancji, na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką T.S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że na posiedzeniu w dniu 12 stycznia 2012r. organ postanowił uwzględnić skargę w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Udokumentowano, że w dniu 13 stycznia 2012r. Kolegium wydało rozstrzygnięcie nr "[...]", uchylające własną decyzję oraz decyzję organu I instancji i przyznające skarżącej wnioskowane świadczenie. Skład orzekający Kolegium, powołując się na stanowisko judykatury, uznał, że I. B. spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na matkę T. S., z uwagi na niemożność sprawowania opieki nad żoną przez R. S. Ustalono, że ojciec skarżącej został zaliczony do osób z ustalonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności łącznie z wymaganą okresowo koniecznością opieki lub pomocy innej osoby w związku z ograniczeniem samodzielnej egzystencji. Pismem z dnia 1 lutego 2012 r. skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka określona omawianym przepisem. Skarżąca cofnęła skargę na skutek uwzględnienia skargi przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten zezwala organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Okoliczność ta uzasadniałaby umorzenie postępowania sądowego na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednak w związku z cofnięciem skargi postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie cytowanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne.