II SA/Ol 44/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L.Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi L.Ś. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia odmówić przyznania skarżącej prawa pomocy. Zwolnienie osoby fizycznej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej profesjonalnego pełnomocnika, stanowiące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania [art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.)]. Jeśli natomiast wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, następuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Informacje przedstawione we wniosku skarżącej nie przekonują o konieczności poczynienia wobec niej wyjątku od zasady samodzielnego ponoszenia kosztów postępowania sądowego (art. 199 p.p.s.a.). W rubryce 5 formularza - gdzie należy wskazać fakty, z których wynika, że wniosek jest zasadny - zawarła ona jedynie streszczenie zarzutów skargi. W rubryce 11 podała wprawdzie, iż jest osobą w wieku "[...]" lat, schorowaną, zaliczoną do I grupy niepełnosprawności i posiada dowody na to, iż w 2012 r. poniosła wydatki na leczenie w wysokości średnio 502 zł miesięcznie, jednak w zestawieniu faktem dysponowania w ramach jednoosobowego gospodarstwa domowego świadczeniem emerytalnym w wysokości 2077,26 zł brutto i oszczędnościami w kwocie 3500 zł nie stanowi to o braku możliwości poniesienia wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Przyznanie prawa pomocy w takiej sytuacji stanowiłoby jego nadużycie, gdyż celem tej instytucji jest zagwarantowanie prawa do sądu podmiotom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania, a nie ochrona majątku wnioskodawcy. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.