II SA/Ol 445/17

Dnia 6 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2017 roku sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów do postępowania egzekucyjnego w sprawie obniżenia poziomu hałasu - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]" z dnia "[...]" wszczął postępowania egzekucyjne, w związku z niewykonaniem przez spółkę A, nakazów określonych w decyzji tego organu z dnia "[...]" zmienionej decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]". Powyższą decyzją organ I instancji nakazał spółce obniżyć emisję hałasu z obiektu A przy ul. A w A, tak aby równoważny i maksymalny poziom dźwięku A przenikający do mieszkania nr "[...]" przy ul. A w A, nie przekraczał wartości określonych normą PN-87/B-0215f/02. W wyniku rozpatrzenia odwołania na tę decyzję, decyzją z "[...]", organ II instancji zmienił termin wykonania ww. nakazu na dzień 31 października 2015 r. W dniu 24 stycznia 2017 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wpłynęły zarzuty w sprawie wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]’ z dnia 9 stycznia 2017 r. postępowania egzekucyjnego dotyczącego niewykonania nakazów określonych w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]", zmienionej decyzją organu II instancji. Spółka podniosła zarzut wykonania w całości decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]". W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że w dniu 3 marca 2016 r. do akt postępowania zostały złożone dokumenty potwierdzające wykonanie prac polegających na obniżeniu emisji hałasu w obiekcie A poprzez: wypełnienie pustych przestrzeni kominów wentylacyjnych materiałem izolacyjnym, obudowę rur wentylacyjnych, zaizolowanie przestrzeni pod płytami gipsowymi, izolacji nieczynnego szybu windowego w przestrzeni I piętra w całej objętości. Wykonane prace izolacyjne w znacznym stopniu przyczyniły się do ograniczenia przenikania dźwięków z dolnych i bocznych pomieszczeń budynku A w kierunku lokali mieszkalnych. Ponadto podniesiono, że przeprowadzone w dniu 27 sierpnia i 3 września 2016 r. czynności kontrolne w obiekcie A zostały przeprowadzone z naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnego i nie mogą stanowić podstawy do podejmowania czynności egzekucyjnych, tj. organ naruszył zasady określone w art. 8 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a.). Zobowiązany wskazał, że organ odstępował od czynności kontrolnych na życzenie B. W. (zamieszkującej w lokalu nr "[...]" przy ul. A), gdy ta uznała, że natężenie hałasu w obiekcie A nie jest dla niej uciążliwe, wobec czego czynności kontrolne prowadzone przez organ były wybiórcze i ukierunkowane na ochronę tylko jednej strony, co stanowi naruszenie zasady w art. 8 k.p.a. Ponadto organ przeprowadził czynności kontrolne w obiekcie pod nieobecność wspólników spółki, mimo ich usprawiedliwionej nieobecności i złożenia prośby o przesunięcie terminu pomiarów, co z kolei narusza zasadę z art. 10 k.p.a. Ponadto wskazano, że spółka przedstawiała harmonogram planowanych imprez na żądanie organu. Z uwagi na powyższe w ocenie strony przeprowadzone w obiekcie A czynności pomiarowe, są obarczone istotnymi wadami i w związku z powyższym wynikające z przedmiotowych kontroli wnioski, co do niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku objętego treścią tytułu wykonawczego, są bezpodstawne. Tym samym w ocenie zobowiązanego zastosowanie w sprawie winna znaleźć regulacja art. 77 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oddalił zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego stawiany przez zobowiązanego zarzut dbania o interesy tylko jednej ze stron jest całkowicie bezzasadny. Podkreślono, że przedsiębiorca na żądanie organu nigdy nie przedkładał pełnych harmonogramów imprez planowanych w lokalu A, czym uniemożliwiał wybór imprezy o największym natężeniu emisji hałasu. Pomimo tego faktu, w zawiadomieniu o zamiarze podjęcia czynności kontrolnych przedsiębiorca został powiadomiony o dniach, w których czynności te mogą zostać wykonane (piątek - niedziela). Co więcej, już po wysłaniu zawiadomienia o zamiarze kontroli, raz jeszcze wystosowano do przedsiębiorcy prośbę o wskazanie harmonogramu imprez, w tym przyjęć weselnych odbywających się w obiekcie (pismo z dnia 29 lipca 2016 r.), na które organ nie uzyskał odpowiedzi. Tym samym w ocenie organu w prowadzonym postępowaniu względem spółki, nie doszło do naruszenia zasady określonej w art. 8 k.p.a. Organ wskazał dalej, że spółka podniosła zarzut wykonania w całości nałożonych na nią nakazów. Jednak wykonane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej badania poziomu hałasu emitowanego z lokalu A do mieszkania nr "[...]" przy ul. A przeczą twierdzeniu zobowiązanego. Tym samym uznać należy w ocenie organu, że przeprowadzone przez przedsiębiorcę prace remontowo-budowlane nie doprowadziły do wykonania nakazu określonego w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]". Zażalenie na ww. postanowienie wniosła spółka A. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 1 oraz art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zarzutów zgłoszonych w piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy skarżący wykonali w całości nałożony na nich decyzją z dnia "[...]" obowiązek obniżenia emisji hałasu, - naruszenie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 i 10 k.p.a. oraz art. 77 ust. 1 pkt 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 sierpnia 2016 r. i 3 września 2016 r. z naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnych. Postanowieniem z dnia "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że z analizy akt sprawy wynika, że zobowiązany wprawdzie podjął czynności zmierzające do wykonania nakazu określonego decyzją z dnia "[...]’, o czym poinformował organ I instancji, jednak czynności te w świetle zebranego materiału dowodowego okazały się niewystarczające. Potwierdzają to wyniki pomiarów poziomu dźwięku przeprowadzone w dniu 27 sierpnia 2016 r. oraz 3 września 2016 r., które stwierdzają, że w obu pokojach mieszkania nr "[...]" przy ul. A w A w dacie przeprowadzenia pomiarów zanotowano przekroczenie poziomu dźwięku. W trakcie trwania imprezy w budynku A, hałas przekraczał wymagania normy PN-87/B-02151/02 "Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". W ocenie organu w świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że obowiązek nałożony na zobowiązanego został wykonany, a co za tym idzie, iż istnieje podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego (zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ponadto organ podniósł w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 i 10 k.p.a., że nie mieści się on w normie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym, ponadto w treści zażalenia spółka nie wskazała jakie konkretnie przepisy naruszył organ I instancji. W ocenie organu II instancji w kwestii przeprowadzania czynności kontrolnych u przedsiębiorcy, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uczynił zadość wszelkim wymaganiom stawianym przez ustawodawcę w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skargę na ww. postanowienie wywiodła spółka A, wnosząc o uchylenie postanowień zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 1 oraz art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, iż wykonali oni nałożony na nich decyzją z dnia "[...]" obowiązek obniżenia emisji hałasu, w sytuacji gdy skarżący wykonał dodatkową izolację dźwiękochłonną, o czym zawiadomił organ I instancji, a organ II instancji nie dysponował bezspornym materiałem uzasadniającym tezę, iż skarżący nie wykonał obowiązku objętego ww. decyzją, - art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 8 i 10 k.p.a. oraz art. 77 ust. 1 pkt 6 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uznanie na podstawie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 27 sierpnia 2016 r. i 3 września 2016 r., z naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnego, iż strona nie wykonała decyzji z dnia "[...]". W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ I instancji pomimo deklaracji o przeprowadzeniu czterokrotnych badań poziomu hałasu, wykonał tylko dwa i to w sposób wadliwy. Po pierwsze, wykonał badania pod nieobecność skarżącego, wiedząc, iż w okresie wakacyjnym przedstawicieli skarżącego nie będzie na miejscu, dodatkowo mając świadomość, że skarżący nie wyrażał zgody na przeprowadzenie czynności bez jego udziału. Podkreślono, że w trakcie wszystkich poprzednich czynności kontrolnych i sprawdzających skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu i dokonywanych czynnościach. Po drugie, zostały zgłoszone przez skarżącego merytoryczne istotne zastrzeżenia do metodologii przeprowadzonych badań przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczn, Laboratorium Badań Środowiskowych i Żywności, a wszczęte postępowanie w tej materii przez Polskie Centrum Akredytacji w Warszawie nie zostało zakończone. Z kolei organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zupełnie pominął podnoszone w zarzutach okoliczności odmowy udostępnienia lokalu przez zainteresowaną B. W. podczas czynności kontrolnych prowadzonych w dniu 27 lutego 2016 r. oraz faktu, że nawet pracownicy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadzający czynności kontrolne w ramach swoich obowiązków służbowych przesłuchiwani na tę okoliczność w innych postępowaniach (postępowanie prowadzone przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygnaturze akt IX W 2814/16), otwarcie przyznali, że co najmniej dwukrotnie odstąpili od wykonania czynności pomiarowych na życzenie B. W., gdy ta uznała, że natężenie hałasu w obiekcie A nie jest dla niej uciążliwe. Skarżąca spółka podniosła, że jak wynika z akt sprawy w dniu 27 lutego 2016 r. organizowane były w obiekcie A trzy duże imprezy, łącznie na 190 osób. Z tych też względów przyjąć należy w ocenie strony skarżącej, że decyzja o wszczęciu postępowania egzekucyjnego była przedwczesna, bowiem podjęte dotychczas przez organ I instancji czynności nie dały podstaw do zakwestionowania faktu wykonania przez skarżącego obowiązku wynikającego z decyzji z dnia "[...]", a zatem brak było podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 j.t. ). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia "[...]" Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia "[...]" oddalające zarzuty w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599; dalej: u.p.e.a.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Na gruncie niniejszej sprawy odwołujący zarzucił postępowaniu egzekucyjnemu naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując na wykonanie w całości decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]", zmienionej decyzją organu II instancji z dnia "[...]". Z akt administracyjnych wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]" z dnia "[...]" wszczął postępowania egzekucyjne, w związku z niewykonaniem przez stronę skarżącą nakazów określonych w decyzji tego organu z dnia "[...]", zmienionej decyzją organu II instancji z dnia "[...]".Powyższą decyzją organ nakazał spółce obniżyć emisję hałasu z obiektu A przy ul. A w A, tak aby równoważny i maksymalny poziom dźwięku A przenikający do mieszkania nr "[...]" przy ul. A w A, nie przekraczał wartości określonych normą PN-87/B-0215f/02. Bezsprzecznie wskazana wyżej decyzja z dnia "[...]" nakazująca skarżącej spółce obniżenie emisji hałasu z obiektu A przy ul. A w A, znajduje się w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Wprawdzie skarżący podniósł, że w dniu 3 marca 2016 r. do akt postępowania zostały złożone dokumenty potwierdzające wykonanie prac polegających na obniżeniu emisji hałasu w obiekcie A poprzez: wypełnienie pustych przestrzeni kominów wentylacyjnych materiałem izolacyjnym, obudowę rur wentylacyjnych, zaizolowanie przestrzeni pod płytami gipsowymi, izolacji nieczynnego szybu windowego w przestrzeni I piętra w całej objętości. Wykonane zaś prace izolacyjne w znacznym stopniu przyczyniły się do ograniczenia przenikania dźwięków z dolnych i bocznych pomieszczeń budynku A w kierunku lokali mieszkalnych. Jednakże samo wykonanie wskazanych robót budowlanych nie oznacza wykonania obowiązku obniżenia emisji hałasu. Pomimo bowiem przeprowadzonych prac budowlanych w rzeczonym budynku, nie można uznać, że wspomniany obowiązek został spełniony. Wskazać należy, że decyzją z dnia "[...]" organ I instancji nie nakazał spółce wykonania określonych robót budowlanych. Organ nakazał bowiem obniżenie poziomu hałasu emitowanego z budynku spółki. Sam fakt wykonania określonych robót budowlanych mających na celu obniżenie poziomu dźwięku emitowanego z budynku nie może jeszcze oznaczać wykonania określonego w decyzji z dnia "[...]" obowiązku polegającego na obniżeniu poziomu emisji hałasu z budynku. Potwierdzają to wyniki pomiarów poziomu dźwięku przeprowadzone w dniu 27 sierpnia 2016 r. (akta adm., k . – 122) oraz 3 września 2016 r. (akta adm., k. – 125), które stwierdzają, że w obu pokojach mieszkania nr "[...]" przy ul. A w A w dacie przeprowadzenia pomiarów zanotowany średni poziom dźwięku A(LAM) i maksymalny poziom dźwięku A(LAmax) w trakcie trwania imprezy w budynku A przekraczał wymagania normy PN-87/B-02151/02 "Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". Zasadnie zatem oceniły organy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż obowiązek nałożony na zobowiązanego został wykonany, a co za tym idzie, że istnieje podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego (zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Niesłuszny jest zatem zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, art. 59 § 1 pkt 1 oraz art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, iż wykonał on nałożony na niego decyzją z dnia 15 lipca 2015 r. obowiązek obniżenia emisji hałasu poprzez przeprowadzenie odpowiednich robót budowlanych. W tym miejscu należy zgodzić się z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie [na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., 519], dotyczących m.in. emisji i dopuszczalnych norm hałasu), że wystarczy jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, by mogła być wydana decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność określonego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011r., I OSK 6/10, Lex nr 785428). Niewątpliwie w przypadku obiektu należącego do spółki, czyli A, dwukrotnie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego dokonano stosownych pomiarów i za każdym razem doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Trudno zgodzić się przy tym z zarzutami skarżącej spółki podważającymi ustalenia organu z uwagi na to, że organ dwukrotnie odstępował od przeprowadzenia odpowiednich pomiarów na życzenie B. W., gdy ta uznała, że natężenie hałasu w obiekcie A nie jest dla niej uciążliwe (m.in. w dniu 27 lutego 2016 r.). W ocenie Sądu zachowanie organów było jak najbardziej racjonalne. Skoro właścicielka lokalu nr "[...]" wraz z innymi mieszkańcami bloku stwierdzili zgodnie, że w tym czasie nie słychać muzyki dochodzącej w lokalu, to trudno byłoby uznać badanie wykonane w tym dniu za miarodajne. Mało tego taki pomiar nie wniósłby nic do sprawy, a wręcz zafałszowałby jej obraz. Rzeczą oczywistą jest bowiem, że imprezy w A nie odbywają się ciągle tylko w wyznaczone dni o określonych godzinach. Podobnie podczas kontroli w dniu 23 lipca 2016 r., B. W. stwierdziła, że w godzinach od 14.00 do 20.00 było słychać głośną muzykę, natomiast po godz. 22.00 panuje wyjątkowa cisza, w stosunku do sytuacji akustycznej podczas innych imprez. Dokonywanie pomiarów w czasie, w którym te imprezy się nie odbywają bądź mają ograniczony zakres lub zostały celowo wyciszone, byłoby pozbawione sensu. Warto w tym miejscu również nadmienić, że strona skarżąca, pomimo prośby organu, nie przedstawiła obowiązującego harmonogramu imprez w okresie wakacyjnym odbywających się w spornym miejscu, kiedy to organ prowadził pomiary, pomimo tego, że spółka została zawiadomiona pismem z 28 czerwca 2016 r. o zamiarze wykonania czterokrotnie w piątki lub w soboty badania poziomu hałasu emitowanego z budynku. Co więcej, już po wysłaniu zawiadomienia o zamiarze kontroli, raz jeszcze wystosowano do przedsiębiorcy prośbę o wskazanie harmonogramu imprez, w tym przyjęć weselnych odbywających się w obiekcie (pismo z dnia 29 lipca 2016 r.), na które organ nie uzyskał odpowiedzi. Niezasadny jest również zarzut strony skarżącej, że organ wykonał badania pod nieobecność wspólników spółki, wiedząc, iż w okresie wakacyjnym przedstawicieli skarżącego nie będzie na miejscu, dodatkowo mając świadomość, że skarżący nie wyrażał zgody na przeprowadzenie czynności bez jego udziału. Podkreślić trzeba, że skarżący miał możliwość wzięcia udziału w przeprowadzonych czynnościach, jeśli zaś nie było go na miejscu to mógł on ustanowić w tym celu pełnomocnika. Stosownie bowiem do przepisu art. 80 ust. 3 wskazywanej przez skarżącego ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016r., poz. 1829 j.t.), kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności, o czym pouczono w niniejszej sprawie stronę skarżącą. Nadmienić należy również, że organ miał obowiązek przeprowadzić postępowanie sprawnie. Nie może być zatem tak, że przez zachowanie skarżącego postępowanie będzie opóźnione i prowadzone opieszale, bądź nawet sparaliżowane. Zasadnie zatem organ przeprowadził kwestionowane czynności pomiarowe pod nieobecność skarżącego. Nie sposób przy tym nie zauważyć, że badania przeprowadzone w sposób niesygnalizowany i bez uprzedzenia są bardziej miarodajne i wiarygodne. W przeciwnej sytuacji skarżący mógłby się odpowiednio przygotować do przeprowadzenia kontroli, tak żeby wykazać, iż dźwięki wychodzące z jego sali A nie przekraczają dopuszczalnych norm. Podkreślić należy, że rzeczone postępowanie jest postępowaniem egzekucyjnym, w którym przepisy dotyczące kontroli nie mają pierwszorzędnego i najistotniejszego znaczenia. Kluczowa jest bowiem ocena zarzutu strony, który okazał się niezasadny. Odnośnie zaś do zgłoszonych przez stronę skarżącą zastrzeżeń do metodologii przeprowadzonych badań przez Wojewódzką Stację Sanitarno-Epidemiologiczną , wskazać należy, w związku ze zgłoszonym do Polskiego Centrum Akredytacji zarzutem dotyczącym przeprowadzonych badań poziomu dźwięku w lokalu mieszkalnym przy ul. A w A przez pracowników Laboratorium WSSE, Polskie Centrum Akredytacji uznało skargę jako zasadną jedynie w części dotyczącej sposobu przedstawiania wyników badań w sprawozdaniach z dnia 31 sierpnia 2016 r. i z dnia 6 września 2016 r. Polskie Centrum Akredytacji nie potwierdziło natomiast zarzutów dotyczących nierzetelności wykonania pomiarów poziomu dźwięku zrealizowanych przez Laboratorium. W związku z powyższym laboratorium dokonało korekt w sposobie przedstawiania wyników badań w sprawozdaniach oraz poprawiło błąd obliczeniowy dotyczący wartości średnich poziomu dźwięku przedstawionych we wcześniej wydanym sprawozdaniu i wydało protokoły i sprawozdania zastępujące wcześniej wydane dokumenty. Jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę wskazane przez Polskiego Centrum Akredytacji nieprawidłowości w sprawozdaniach z badań nie mają jednak wpływu na stwierdzony i zapisany wynik pomiaru, a w poprawionych sprawozdaniach z badań nadal stwierdzane jest przekroczenie dopuszczalnych norm dźwięku, które jest podstawą do dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie egzekwowania obowiązku nałożonego decyzją. Reasumując, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i zostało podjęte w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, zaś zarzuty skarżącego nie znalazły oparcia w obowiązujących przepisach prawa. W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.