II SA/Ol 446/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków radcy prawnego E.K. o przyznanie wynagrodzeń za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B.K. i M.K. na postanowienie "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wykonania robót budowlanych - uznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione postanawia przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżących - radcy prawnego "[...]" kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi, skarżącym przyznano prawo pomocy w postaci ustanowienia na rzecz każdego z nich radcy prawnego. W obydwu przypadkach Okręgowa Izba Radców Prawnych w Olsztynie wyznaczyła radcę prawnego E.K.. W każdym z nich odrębnie pełnomocnik skarżących zwróciła się o zasądzenie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zaznaczając, że owa należność nie została na jej rzecz uiszczona. Opinia została dołączona do obydwu wniosków. W załączeniu znalazły się również kopie pism przekazujących ją skarżącym i pocztowe potwierdzenia nadania. Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Na marginesie należy zaznaczyć, iż stosownie do § 16 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Stanowi bowiem podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności radcy prawnego nie zostały zapłacone w całości lub w części. Umożliwia tym samym określenie zakresu, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie uznać należy, że każdy z wniosków o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zawiera w sobie oświadczenie, czyniące zadość wymogom § 16 rozporządzenia - pozwala ustalić, czy opłaty z tytułu prowadzonej sprawy zostały zapłacone w całości lub w części, czy też nie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 390/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oświadczenie, stosownie do którego na rzecz radcy prawnego nie zostało uiszczone wynagrodzenie z tytułu sporządzenia opinii, traktować należy bowiem za równoznaczne z oświadczeniem, zgodnie z którym przedmiotowe wynagrodzenie nie zostało zapłacone ani w całości ani w części. W niniejszej sprawie radca prawny sporządziła jedną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Przyznania dwóch wynagrodzeń z tego tytułu nie może uzasadniać fakt, iż przekazanie skarżącym jej egzemplarzy stanowiło realizację przyznanego im z osobna prawa pomocy. Okoliczność ta winna być natomiast uwzględniona przy ustalaniu wysokości przyznawanego wynagrodzenia. Jak bowiem stanowi § 2 ust. 1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1. W niniejszej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, zastosowanie ma stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynosząca 240 zł. Podwyższając obliczoną w ten sposób stawkę minimalną do maksymalnej wysokości (120 zł x 150 %), wyznaczonemu radcy prawnemu przyznano zatem wynagrodzenie w kwocie 180 zł netto, powiększonej o należny podatek VAT. Postanowienie wydane zostało przez referendarza sądowego w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.