II SA/Ol 447/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. T. na pismo Starosty z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia nadpłaconego zasiłku przedemerytalnego postanawia odrzucić skargę. W dniu 10 marca 2005r. H. T. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S. z prośbą o umorzenie nadpłaconego zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia 14 kwietnia 2005r. Nr "[...]" Starosta I. na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, póz. 1001 ze zm.) oraz § 3 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy -Ordynacja podatkowa (Dz. Nr 4, póz. 54) uznał, iż w sprawie brak jest przesłanek do umorzenia nienależnie pobranego zasiłku. Modyfikując to stanowisko pismem z 22 czerwca 2005r. Starosta I. wskazał, iż na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości wydania decyzji o umorzeniu nadpłaconego zasiłku przedemerytalnego, gdyż w sprawie nie przeprowadzono jeszcze postępowania egzekucyjnego w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku. W ocenie organu sprawa winna zostać załatwiona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, póz. 514 ze zm.), nie zaś ustawy z 20 kwietnia 2004r. oraz wymienionego wyżej rozporządzenia. Na pismo z 14 kwietnia 2005r skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył H. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonego pisma i o umorzenie nadpłaconego zasiłku przedemerytalnego z powodu ciężkiej sytuacji materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) kontrola administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Artykuł 52 ust. l stanowi, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Akta administracyjne wskazują, że skarżący domaga się wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, póz. 514 ze zm.) o umorzeniu nienależnie pobranego zasiłku przedemerytalnego. W sprawie niniejszej, skoro skarżący twierdzi, iż zaskarżone pismo Starosty I. ma charakter decyzji administracyjnej, powinien w pierwszej kolejności wnieść odwołanie do organu II instancji. Organ odwoławczy w przypadku uznania, iż zaskarżone pismo faktycznie jest decyzją administracyjną winien podjąć jedną z decyzji przewidzianej w art. 138 kpa; w przypadku zaś stwierdzenia, że pismo to nie nosi cech decyzji administracyjnej, wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 kpa. Dopiero na jedno ze wskazanych orzeczeń organu odwoławczego skarżącemu będzie przysługiwała skarga do sądu administracyjnego. Skarżący może także wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Starosty I. Organ pierwszej instancji, co wynika w szczególności z pisma z 22 czerwca 2005r. odmawia na obecnym etapie postępowania wydania decyzji we wskazanym przedmiocie. Zgodnie jednak z zasadą wyrażoną w art. 52 ust. l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy przyjąć, iż skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego winien wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 kpa, tj. złożyć zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.