II SA/Ol 453/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2008 r. sprawy ze skargi G.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów - oddala skargę. Wnioskiem z dnia 1 września 2006 r. G. C. zwrócił się o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów nie niebezpiecznych w procesie R 14, polegającym na wykorzystaniu odpadów w całości poprzez wypełnienie wyeksploatowanego wyrobiska piasków kwarcowych. Wskazał, iż odzysk będzie realizowany jako kontynuacja procesu rekultywacji prowadzonej dotychczas na podstawie decyzji Starosty z dnia "[...]" Decyzją z dnia "[...]" Starosta odmówił wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów na terenie byłego wyrobiska po złożu piasków kwarcowych na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 632, 633, 634 i 635, obręb "[...]". W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Starosty z dnia "[...]", wyrażająca zgodę na zmianę technicznego sposobu wykonywania rekultywacji przedmiotowych gruntów, uległa wygaśnięciu z dniem 13 października 2006 r. w oparciu o art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Wnioskodawca nie spełnia zatem warunków odzysku określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami, które uzależniają wypełnianie odpadami terenów niekorzystnie przekształconych m.in. od tego, czy planowane działania są lub będą określone w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji albo w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 2003 r. Zamierzony sposób gospodarki odpadami jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach. Stąd należało odmówić wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Kolejną przesłanką do odmowy jest niezgodność przedstawionego sposobu gospodarki odpadami z planem gospodarki odpadami. Wnioskowane do odzysku odpady pochodzić będą ze spalarni węgla w Elektrociepłowni spółka A Zgodnie z planem gospodarki odpadami dla gmin członków Ekologicznego Związku Gmin na lata 2004-2008 do rekultywacji gruntów i wykorzystania rolniczego nie należy stosować odpadów z procesów termicznych ani osadów ściekowych wytworzonych poza terenem owych gmin. Wskazana elektrociepłownia usytuowana jest poza nim. W związku z tym zwożenie przez wnioskodawcę odpadów z procesów termicznych spoza tego terenu jest niezgodne z planem gospodarki odpadami. W odwołaniu od tej decyzji G. C. stwierdził, iż organ pierwszej instancji powołał się na ustalenia nie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie wykazał na czym polega niezgodność inwestycji z ustaleniami Planu gospodarki odpadami dla gmin - członków Ekologicznego Związku Gmin. Plan ten jest traktowany instrumentalnie i wyrywkowo. Zakładanie, iż zamierzona działalność jest sprzeczna z planem gospodarki odpadami jest pozbawione uzasadnienia. Plan ten nie tworzy zakazu odzysku odpadów wytworzonych poza gminą. Powinien on obejmować odpady przywożone na jej obszar i być zgodny z polityką ekologiczną państwa. Odwołujący się podniósł, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wygasł 1 stycznia 2003 r. a decyzja z dnia "[...]" "formalnie" obowiązuje, bowiem nie zostało stwierdzone jej wygaśnięcie w trybie art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami nie określa podstaw wydania pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów (określa to przepis art. 26 ust. 1-10 ustawy o odpadach), lecz możliwość wypełnienia wyrobiska, czego dowodem jest to, iż planowane działania mogą być dopiero określone w przyszłości (są lub będą) i nie mają wpływu na wydanie zezwolenia. Starosta nie może odmówić wydania zezwolenia na odzysk odpadów na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach, skoro zezwolenie nie może być odmówione z innych przyczyn, a niezgodność zamierzonego sposobu gospodarki odpadami nie wynika z rzeczywistych zamierzeń odwołującego, lecz zaniechania Starosty, który w decyzji o zezwoleniu nie uwzględnia konieczności określenia zakresu, sposobu i terminu zakończenia rekultywacji zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W trybie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie można zadośćuczynić wymaganiom określenia zakresu i sposobu rekultywacji bowiem art. 22 ust. 1 tej ustawy mówi jedynie o kierunku rekultywacji i nie ma mowy w nim ani o zakresie ani o sposobie rekultywacji o czym winna stanowić decyzja zezwalająca na prowadzenie odzysku włącznie z określeniem czasookresu rekultywacji. Odwołujący się podkreślił, iż został zobowiązany do rekultywacji. Nie ma innego sposobu rekultywacji, niż proponowany we wniosku. Jest to działanie nie zagrażające środowisku i zgodne z polityką ekologiczną państwa, planem gospodarki odpadami oraz przepisami o odpadach, a w szczególnościz wymaganiami tych przepisów. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[....]". Organ odwoławczy wskazał, iż na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Planowane działanie nie zostało również określone w trybie przepisów prawa budowlanego. G. C. nie uzyskał decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska lub ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Decyzja Starosty z dnia "[...]", wyrażająca zgodę na zmianę technicznego sposobu wykonywania rekultywacji gruntów, przestała zaś obowiązywać z mocy prawa (art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw). W sprawie nie został zatem spełniony warunek prowadzenia odzysku odpadów metodą R 14, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Kolegium nie podzieliło poglądu strony, według którego wskazane rozporządzenie nie określa podstaw wydania pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, lecz możliwość wypełnienia wyrobiska. Wskazało, iż orzekając w przedmiocie zezwolenia na odzysk odpadów bada się zamierzony sposób gospodarki odpadami pod względem wymagań przepisów o odpadach. Takie wymogi określa w/w rozporządzenie. Prawdą jest, iż określając przywołane wyżej wymogi ustawodawca posłużył się zwrotem "są lub będą". Nie oznacza to jednak, iż zastosowanie metody R14 nie jest uwarunkowane określeniem planowanych działań w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie przepisów prawa budowlanego, albo w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska lub ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podkreślić bowiem należy iż stosowanie tego typu procesu odzysku związane jest z pewnym ściśle określonym celem: wypełnieniem terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk). Bez realizacji tych celów odzysk omawianą metodą nie jest dopuszczalny. Powstaje zatem pytanie, kto ma zadecydować czy w konkretnej sytuacji zaistniało niekorzystne przekształcenie terenu wymagające wypełnienia z zastosowaniem odpadów metodą odzysku R 14. W rozporządzeniu wprost wskazano, iż potrzeba taka określana jest w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie przepisów prawa budowlanego, albo w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami Prawa ochrony środowiska lub ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie jest więc dopuszczalne określanie takiego działania na etapie udzielenia pozwolenia na odzysk odpadów, bowiem postępowanie to ma charakter niejako wtórny. Rzeczą Kolegium nie jest teoretyczne wypowiadanie się, w jakich sytuacjach planowane działania mogą być określone w przyszłości. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest również podstaw do przyjęcia, iż decyzja z dnia "[...]" "formalnie" obowiązuje, gdyż z mocy prawa uległa wygaśnięciu. Nie ma więc potrzeby stwierdzania jej wygaśnięcia w trybie art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew poglądowi odwołującego się, w trybie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych możliwym jest określenie zakresu i sposobu rekultywacji. Kolegium nie zgodziło się natomiast z możliwością odmowy wydania pozwolenia z powodu sprzeczności zamierzeń wnioskodawcy z ustaleniami planu gospodarki odpadami dla gmin członków Ekologicznego Związku Gmin na lata 2004-2008, gdyż ze względu na jego nieopublikowanie w dzienniku urzędowym nie stanowi on prawa powszechnie obowiązującego. W skardze do sądu G. C. wniósł o uchylenie decyzji ostatecznej, zarzucając, iż narusza ona: 1) art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach - przez przyjęcie iż: a) zamierzony sposób gospodarki odpadami może być uznany za niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach i stanowić sam w sobie podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów mimo, iż brak jest podstaw do wykluczenia określenia warunków ich odzysku; b) decyzja o zezwoleniu na odzysk odpadów ma charakter wtórny w stosunku do określenia działań w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie przepisów prawa budowlanego lub w decyzji opartej o Prawo ochrony środowiska; 2) art. 13 ust. 2 a pkt 1 ustawy o odpadach w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami - przez przyjęcie, iż zezwolenie na odzysk odpadów nie może być wydane pod warunkami których spełnienie pozwoli na wypełnienie terenów wyrobiska; 3) art. 7, 9 i 11 w zw. z art. 140 k.p.a. - przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uchylenie się od rozstrzygnięcia kwestii mających dla sprawy zasadnicze znaczenie a nadto wewnętrzne sprzeczności uzasadnienia powodujące niemożność poznania rzeczywistych i jasnych przesłanek S.K.O. uwzględnianych przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa). Zakres kontroli wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad czy uchybień w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach ( t.j. Dz.U. z 2007r., Nr 39, poz. 251) poprzez odzysk odpadów rozumie się wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi i środowiska polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania, określone w załączniku nr 5 do ustawy. Artykuł 26 ustawy o odpadach stanowi o konieczności uzyskania zezwolenia starosty na działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Zezwolenie takie można uzyskać po spełnieniu określonych warunków, jednak zgodnie z art. 29 cytowanej wyżej ustawy właściwy organ zobowiązany jest do odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarki odpadami: 1) jest niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach, 2) mógłby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, 3) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami. Odmawiając wydania zezwolenia G. C. na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów na terenie byłego wyrobiska po złożu piasków kwarcowych Starosta powołał się na przesłanki wymienione wyżej w punktach 1 i 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze choć utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, uznało, iż skarżący nie dopełnił jedynie obowiązku dotyczącego zgodności zamierzonego sposobu gospodarki odpadami z wymaganiami przepisów o odpadach. Z wniosku G. C. o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów nie niebezpiecznych w sposób jednoznaczny wynika, iż odzysk odpadów będzie realizowany w procesie R 14, poprzez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych. Rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesie R 14 określa wydane na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy o odpadach, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 ( Dz. U. Nr 49, poz. 356 ) w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Powyższe rozporządzenie weszło w życie z dniem ogłoszenia, czyli z dniem 27 marca 2006r., od tego więc dnia wszelkie decyzje dotyczące odzysku odpadów musiały być zgodne z przepisami w nim zawartymi. Załącznik Nr 1 rozporządzenia w Lp.1 zawęża zakres wykorzystywanych odpadów w procesie R 14 do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub części tych wyrobisk ) pod pewnymi warunkami. Jednym z tych warunków jest to, że planowane działania są lub będą określone w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie przepisów prawa budowlanego, albo w drodze decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.) lub ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. 2004r., Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.). Rzeczą bezsporną jest to, że dla terenu objętego wnioskiem dotyczącym zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów nie ma opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zauważa także Kolegium, że takie planowane działanie nie zostało określone w trybie przepisów prawa budowlanego. W czasie trwającego postępowania administracyjnego zostało ustalone bezsprzecznie to, że skarżący nie posiada decyzji określającej sposób, zakres i termin zakończenia rekultywacji gruntu, gdyż to właśnie on w odpowiedzi na pytanie organu II instancji podał w piśmie z dnia 2 kwietnia 2008r., że w związku z wygaśnięciem z dniem 12 października 2008r. wcześniejszej decyzji, złożył wniosek do starosty o uzyskanie aktualnej decyzji zezwalającej na odzysk odpadów i kontynuację prowadzonej rekultywacji ( str. 100 akt administracyjnych). W całej rozciągłości należy się zgodzić ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze a dotyczącym tego, że "postępowanie to ma charakter niejako wtórny" wobec ewentualnego postępowania dotyczącego określenia zakresu, sposobu i terminu zakończenia rekultywacji określonego gruntu. Przecież rozporządzenie z dnia 21 marca 2006r. określa to jakie warunki należy spełniać, aby móc prowadzić działalność w zakresie odzysku odpadów. Innymi słowy wydanie decyzji zezwalającej na odzysk odpadów możliwe jest po spełnieniu określonych warunków, w tym w określonej sytuacji, od posiadania decyzji określającej sposób rekultywacji gruntu. Pozbawione zupełnie logiki byłoby takie postępowanie, aby najpierw wydawać decyzję zezwalającą na odzysk odpadów na określonym terenie a dopiero później zastanawiać się w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego czy te tereny są niekorzystnie przekształcone i niezbędna jest ich rekultywacja. Z treści załącznika Nr 1 do cytowanego wyżej rozporządzenia wynika jasno, że odzysk odpadów metodą R 14 ma na celu wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, dlatego raz jeszcze podkreślić należy, że najpierw musi być ustalone czy teren jest niekorzystnie przekształcony, aby w ogóle można było rozważać czy na tym terenie możliwe prowadzenie jest odzysku odpadów metodą R 14. W świetle powyższych rozważań w ocenie sądu użyte w załączniku do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami stwierdzenie "są lub będą" nie dotyczy sytuacji, gdy konieczne jest wydanie decyzji określającej zakres sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska lub ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych lub leśnych. Dlatego też decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów nie można było wydać pod warunkiem uzyskania decyzji o rekultywacji, gdyż warunkiem wydania decyzji zezwalającej na odzysk odpadów jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej rekultywacji danego gruntu. Co do zasady rację ma również organ orzekający w II instancji kiedy stwierdza, że rozpatruje konkretną sprawę administracyjną i nie jest jego rzeczą teoretyczne wypowiadanie się w jakich sytuacjach planowane działania mogą być określone w przyszłości. Na tym można byłoby poprzestać, stwierdzając ponownie, że działania mające zaistnieć w przyszłości nie mogą dotyczyć sytuacji gdy wymagane jest wydanie decyzji administracyjnej. Jednak odbiegając od stanu faktycznego niniejszej sprawy w sposób zupełnie teoretyczny można sobie wyobrazić sytuację gdy planowane działania będą określone w przyszłości, a dotyczyć to np. mogłoby takich sytuacji kiedy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmuje się, że dany teren już jest niekorzystnie przekształcony i wymagana będzie jego rekultywacja przy czym zakończenie eksploatowania wyrobiska nastąpi w terminie ściśle określonym, ale mającym dopiero nastąpić. Odnośnie zarzutu dotyczącego tego, iż rozporządzenie z 21 marca 2006r. określa jedynie możliwość wypełnienia wyrobiska stwierdzić należy, że jest on błędny i w ślad za organem II instancji powtórzyć, iż obowiązkiem organu orzekającego jest badanie zgodności zamierzonego sposobu gospodarki odpadami z wymaganiami art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy odpadach. Wskazać należy także na to, że wskazany wyżej przepis mówi o niezgodności z przepisami o odpadach, a więc nie tylko z przepisami ustawy o odpadach, ale także jakimikolwiek przepisami, których przedmiotem są wymagania dotyczące odpadów. Nie można podzielić także zarzutu skarżącego, że stan faktyczny i prawny sprawy nie został wyjaśniony. Wręcz przeciwnie jeżeli chodzi o ustalenia faktyczne to należy stwierdzić, iż nie budziły one najmniejszych wątpliwości, a sam skarżący po przytoczeniu zarzutu w żaden racjonalny sposób go nie uzasadnia. W sposób wystarczający w zaskarżonej decyzji wyjaśnione zostały też kwestie prawne, nie można było uznać, iż brakuje tu argumentacji tylko dlatego, że z przytoczonymi argumentami skarżący się nie zgadzał. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący ubiegał się obecnie o wydanie decyzji określającej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji zgodnie z przepisami ustawy o ochronie środowiska lub ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym wszelkie stwierdzenia G. C. dotyczące niemożności uzyskania takiej decyzji nie mają odzwierciedlenia w stanie faktycznym tej sprawy. Skarżący może uzyskać decyzję określającą sposób termin i zakres rekultywacji gruntu lub nie, bo przecież nie każdy wniosek w tym przedmiocie musi być uwzględniony, ale z pewnością skarżący takiej decyzji nie otrzyma gdy w ogóle nie wystąpi o jej wydanie. Natomiast w ocenie sądu orzekającego w niniejszej sprawie przy braku określenia planowanych działań w trybie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trybie przepisów prawa budowlanego wcześniejsze uzyskanie decyzji określającej sposób, zakres i termin zakończenia rekultywacji jest niezbędne do uzyskania decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. Prawdą jest to co podaje skarżący, że w czasie składania wniosku o zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów obowiązywała jeszcze decyzja z 6 czerwca 1999r. zezwalająca na określoną rekultywację, ale decyzja ta nie obowiązywała już w czasie gdy sprawę tę rozstrzygał organ I instancji, gdyż zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 10 marca 2006r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 63 poz.441 ) decyzje w zakresie rekultywacji z zastosowaniem odpadów uległy wygaśnięciu z dniem 13 października 2006r. Tak więc skarżący składając swój wniosek 1 września 2006r. musiał zdawać sobie sprawę z tego, iż niebawem udzielona mu decyzja w zakresie rekultywacji ulegnie wygaśnięciu. Zupełnym nieporozumieniem jest stwierdzenie, że skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się z tym, iż podstawą odmowy wydania zezwolenia na zagospodarowywanie odpadów nie może być sprzeczność z planem gospodarki odpadami to tym samym planowane działania skarżącego są zgodne z tym planem i powinien on uzyskać decyzję zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów. Przypomnieć jedynie należy, iż podstawą takiego stanowiska organu było przyjęcie, że plan gospodarki odpadami nie jest aktem prawa miejscowego, dlatego nie można powoływać się na niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z tym planem. W żadnym wypadku z takiego stwierdzenia nie można wyprowadzić wniosku, iż zamierzone działania skarżącego były zgodne z planem gospodarki odpadami dla gmin członków Ekologicznego Związku Gmin na lata 2004-2008. Słusznie postąpiło kolegium stwierdzając, że uchybienie organu I instancji polegające na zawężeniu rozpoznania sprawy do czterech działek nie miało znaczenia dla jej rozpoznania, w sytuacji gdy piąta działka została przez skarżącego sprzedana, a nadto G. C. w odwołaniu (podobnie w skardze ) zakres swego żądania ograniczył do czterech wyszczególnionych w decyzji działek. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę skargę, jako nieuzasadnioną, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.