II SA/Ol 456/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego badania technicznego oddala skargę. Decyzją z 23 lutego 2024 r. Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w O., nałożył na R. M. (dalej jako: strona lub skarżący), karę pieniężną w wysokości: 200 zł określoną w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej jako: u.t.d.) pod pozycją 15.1, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że 22 września 2023 r. na drodze krajowej S7 (...) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej zatrzymali do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki DAF o nr rej. (...) i naczepę marki (...) o nr rej. (...). Pojazdem realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy na trasie S. - I. W trakcie kontroli ustalono, że pojazd silnikowy marki DAF nie posiada aktualnych badań technicznych, co potwierdzono na podstawie systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Na okoliczność kontroli sporządzono protokół, do którego kontrolowany nie wniósł uwag, ani zastrzeżeń. W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w dniu kontroli przewóz drogowy przedmiotowym pojazdem był wykonywany przez firmę Usługi (...), w której strona pełni funkcję zarządzającego transportem (informacja z systemu KREPTD). Podano, że pełnomocnik strony wniósł o umorzenie postępowania w całości, ewentualnie o odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu strony, gdyż niezwłocznie po stwierdzonym naruszeniu zostało przeprowadzone badanie techniczne pojazdu, a zarządzający transportem wraz z przewoźnikiem wprowadzili w przedsiębiorstwie plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości podobnych naruszeń. W ocenie pełnomocnika uzasadnia to wniosek o odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu, w myśl art. 189 § 2 pkt 1 oraz art. 189f § 3 k.p.a. Rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji wskazał, że art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d. określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem oraz innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym za naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego ujawnione w wyniku kontroli. Podano, że obowiązek przeprowadzania corocznie okresowych badań technicznych wynika z art. 81 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie wyposażenia kierowcy w dokumenty oraz utrzymania i konserwacji pojazdów spoczywa na stronie jako zarządzającym transportem. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d. Podkreślono, że wskazane w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co oznacza, że wysokość tych kar jest niezależna od uznania organu administracji publicznej. Za stwierdzone w niniejszej sprawie naruszenia ustawodawca określił karę pieniężną w wysokości 200 zł. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania w całości, ewentualnie odstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu strony organ pierwszej instancji wskazał, że nie może zostać on uwzględniony, gdyż wprowadzenie czynności naprawczych nie znajduje odzwierciedlenia w art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie zaistniały bowiem jakiekolwiek nieoczekiwane i nie dające się przewidzieć zdarzenia, które spowodowały ujawnione naruszenie i zwalniałyby z odpowiedzialności administracyjnej. W tej sytuacji nie może mieć również zastosowania art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a. Podkreślono, że odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter administracyjny i nie jest oparta na zasadzie winy, zaś kary administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne i ich celem jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. poprzez nałożenie na zarządzającego transportem kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których zarządzający transportem nie mógł przewidzieć; - art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario, art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 k.p.a., przede wszystkim kwestii odstępowania od nałożenia kary, przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w ten sposób, że organ odstępuje od nałożenia kary pieniężnej i umarza postępowanie w tym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że strona niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wprowadziła w przedsiębiorstwie wraz z przewoźnikiem działania naprawcze, które powinny pozwolić wyeliminować popełnianie podobnych naruszeń w przyszłości i zapewnić pełnienie funkcji zarządzającego transportem bez naruszeń przepisów prawa. W ocenie strony podjęte działania uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości. Wskazano, że w art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, a zatem przyjąć należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Wprawdzie przepisy u.t.d. zawierają okoliczności wyłączające odpowiedzialność, natomiast nie zawierają przepisów pozwalających na odstępowanie od kary, np. z uwagi na znikomą wagę naruszenia. Z tego względu uzasadnione jest zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów k.p.a. dotyczących kar pieniężnych. Decyzją z 18 kwietnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że stwierdzony w dniu kontroli brak badań technicznych nie budzi wątpliwości. Wyjaśniono, że obowiązek wykonywania okresowych badań technicznych pojazdów ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa na drogach, w związku z czym niedopuszczalne jest, aby pojazd, który nie posiada ważnych badań technicznych, mógł swobodnie uczestniczyć w ruchu drogowym, gdyż pojazd taki stanowi potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił, że kary pieniężne określone w przepisach u.t.d. nie mają charakteru uznaniowego. Ponadto odpowiedzialność zarządzającego transportem nie jest oparta na zasadzie winy, zaś przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające złagodzenie zakresu odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy i umorzenie przedmiotowego postępowania, stosownie do treści art. 92c ust. 1 u.t.d. Zastosowanie powyższego przepisu jest możliwe, gdy zarządzający transportem wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie żadna ze wskazanych sytuacji nie wystąpiła, gdyż braku aktualnych badań technicznych pojazdu nie można uznać za zdarzenie o charakterze nagłym i trudnym do przewidzenia. Dopuszczenie zaś do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych jest sytuacją, na którą zarządzający transportem miał realny wpływ i mógł jej uniknąć. Podniesiono, że strona, poza przedłożeniem planu naprawczego, który został wdrożony w przedsiębiorstwie dopiero po kontroli drogowej, nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Wskazano, że powinnością osoby zarządzającej transportem jest takie zorganizowanie pracy pracownikom i wprowadzenie takich rozwiązań organizacyjnych w firmie, które pozwolą stwierdzić przed wyjazdem, że kierowca zastosował się do wszystkich poleceń i posiada komplet wymaganych dokumentów. Konieczne działania, na które powołała się strona, zostały podjęte zbyt późno, dlatego pozostają bez wpływu na niniejsze postępowanie. Wyjaśniono również, że skoro art. 92c ust. 1 u.t.d. reguluje odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., to nie ma zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącego zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d., poprzez nałożenie na zarządzającego transportem kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których zarządzający transportem nie mógł przewidzieć; - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario, art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 k.p.a., przede wszystkim kwestii odstępowania od nałożenia kary, przez co koniecznym jest, w przypadku przepisów u.t.d., odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczego do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skarżący odniósł się szczegółowo do podniesionych zarzutów, ponawiając argumentację przedstawioną uprzednio w uzasadnieniu złożonego odwołania. Podkreślił, że strona nie zbagatelizowała przedmiotowego postępowania, ale niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania wprowadziła w przedsiębiorstwie wraz z przewoźnikiem plan naprawczy celem wyeliminowania niebezpieczeństwa powtórzenia się w przyszłości tożsamych lub podobnych naruszeń, za które może zostać nałożona kara pieniężna. Dokumenty potwierdzające wdrożone działania naprawcze zostały przedłożone w toku postępowania administracyjnego. Podkreślono, że strona natychmiast zaprzestała naruszania prawa i już sama kontrola osiągnęła właściwy skutek prewencyjny. W ocenie skarżącego powinno dojść do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, stosownie do regulacji zawartej w k.p.a. Podniesiono, że przepisy działu IVa k.p.a. nie modyfikują, lecz uzupełniają przepisy dotyczące administracyjnych kar pieniężnych zawarte w innych regulacjach, w tym w przepisach u.t.d. Wskazano, że przepisy kodeksowe mają charakter ogólny i porządkujący instytucje poszczególnych gałęzi prawa. W ocenie skarżącego odstąpienie od ukarania nie jest równoznaczne z umorzeniem postępowania w przedmiocie nałożenia kary, lecz jest wyrazem darowania kary na skutek uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa i jednocześnie stwierdzenia, że ukaranie sprawcy jest niecelowe. Ponadto przepisy u.t.d. nie zawierają przepisów pozwalających na odstępowanie od kary. Tym samym, zdaniem skarżącego, uregulowania z art. 92c u.t.d. nie są zbieżne z art. 189f k.p.a. Z tego względu uzasadnione jest, aby w sprawie znalazły zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące kar pieniężnych, w szczególności te pozwalające na odstępowanie od nakładania kar. Wskazano, że w art. 189f k.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, a zatem należy przyjąć, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych rozdziału 4d u.t.d. Organ winien zatem w pierwszej kolejności rozważyć materialne przesłanki zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę (k. 16 akt sądowych), zaś pełnomocnik skarżącego, któremu doręczono jego odpis, w przepisanym terminie nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że materialnoprawną podstawę kwestionowanych skargą decyzji stanowi art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d. Stosownie do L.p. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł. Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie doszło do wykonania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Z protokołu kontroli pojazdu przeprowadzonej 22 września 2023 r. na drodze krajowej S7 wynika, że samochód ciężarowy marki DAF o nr rej. (...), którym realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy na trasie S.-I., nie posiadał aktualnych badań technicznych. Na podstawie wpisu w CEPiK stwierdzono, że termin badania upłynął 31 sierpnia 2023 r. W toku postępowania ustalono również, że przewóz drogowy ww. pojazdem był wykonywany przez firmę, w której skarżący pełni funkcję zarządzającego transportem. Okoliczności tych zresztą nie kwestionuje sam skarżący. Wskazać należy, że wymogi dotyczące badań technicznych pojazdu regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251, dalej jako: P.r.d.). W myśl art. 81 ust. 1 ww. ustawy, właściciel m.in. pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 3 P.r.d.). Stosownie natomiast do art. 81 ust. 5 P.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Kontrolowany pojazd (z naczepą) stanowił pojazd, który w świetle prawa nie miał potwierdzenia sprawności, zaś wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, sankcjonowane jest karą pieniężną, której wysokość wynika z L.p. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. i wynosi 200 zł. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężne, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli. W związku tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia kary. Brak jego winy w wystąpieniu naruszeń nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności. Nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2852/17, dostępne w CBOSA). Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, dlatego też przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej, zaś okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 133/21, dostępny w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność przewoźnika. Jak słusznie bowiem uznały organy, trudno uznać, aby brak aktualnych badań technicznych pojazdu miało charakter nagły i trudny do przewidzenia. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych jest sytuacją, na którą skarżący - jako zarządzający transportem - miał realny wpływ i mógł jej uniknąć. Podjęte zaś działania naprawcze, które niewątpliwie należy ocenić pozytywnie, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem zostały podjęte już po przeprowadzonej kontroli i stwierdzeniu przez organ naruszenia przepisów u.t.d. Z tego względu organy prawidłowo oceniły stan faktyczny sprawy oraz argumentację skarżącego stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do umorzenia postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189a § 2 w zw. z art. 189d i art. 189f k.p.a. należy zauważyć, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w § 2 art. 189a k.p.a. jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania. Nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, a mianowicie, aby zakres normowania przepisów odrębnych pokrywał się z zakresem normowania określonym w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Jeżeli zatem z art. 92c ust. 1 u.t.d. przewiduje, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92 ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, na podmiot odpowiedzialny nie jest nakładana kara pieniężna (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 375/21, dostępny w CBOSA). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2023 r. (sygn. akt II GSK 938/20, dostępny w CBOS) stosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o których mowa w § 2 art. 189 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują to zagadnienie w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f k.p.a. Skoro bowiem art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym mowa w art. 189a § 2 k.p.a., to przepisy działu IVa k.p.a., dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, nie znajdują zastosowania. W świetle powyższych rozważań, należy zatem stwierdzić, że przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, są zgodne z przepisami prawa. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a. i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a swoje stanowisko uzasadniły, dokonując prawidłowej wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.