II SA/Ol 458/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby uchyla zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 10 maja 2017r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zgodnie z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.) złożył funkcjonariuszowi B. A. pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby. Funkcjonariusz potwierdził odbiór propozycji w dniu 17 maja 2017 r. Oświadczenie o przyjęciu propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej strona złożyła w dniu 24 maja 2017r. Natomiast pismem z dnia 26 maja 2017r. B. A. zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli ponowne rozpatrzenie treści złożonej propozycji w zakresie dotyczącym uposażenia zasadniczego. Zarzuciła zaskarżonej decyzji niewłaściwą wysokość proponowanego uposażenia zasadniczego poprzez jego obniżenie. W kolejnym wniosku z dnia 3 sierpnia 2017r. strona podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane w poprzednim wniosku. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że przedkładając funkcjonariuszce propozycję służby, wziął pod uwagę posiadane przez nią kwalifikacje, doświadczenie zawodowe oraz przebieg dotychczasowej służby. Organ podniósł, że w związku z tym, iż zakres wykonywanych na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, Dyrektor KAS przyznał dodatek kontrolerski w wysokości 2% uposażenia zasadniczego, na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym, biorąc pod uwagę między innymi rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Organ stwierdził, że przedkładając stronie propozycję pełnienia służby wziął pod uwagę zadania ustawowe, jakie zostały nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitów etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków przeznaczonych na ich uposażenia. Skargę na ww. decyzję wywiodła B. A., wnosząc o jej zmianę lub jej uchylenie i przywrócenie uposażenia zasadniczego w wysokości, którą skarżąca posiadała przed wręczeniem propozycji służby, tj. do mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 1,872, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Ol 891/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję organu II instancji z dnia "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że organ w ogóle nie podał w decyzji i nie uzasadnił stosownie do art. 107 § 3 kpa obiektywnych przyczyn, z powodu których obniżył skarżącej warunki pełnienia służby, poprzez obniżenie uposażenia zasadniczego, co wpływa też na obniżenie przyznanych dodatków. Organ nie odniósł się do podnoszonych przez stronę kwestii, takich jak to, że ukończyła ona specjalistyczne szkolenia z zakresu wiedzy merytorycznej niezbędnej na zajmowanych stanowiskach i była pozytywnie oceniana za przebieg dotychczasowej, długotrwałej już służby. Organ zupełnie nie odniósł się do tych kwestii, a zostały one podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wynikają wprost z akt personalnych skarżącej. Organ nie wykazał obiektywnych przesłanek uzasadniających pogorszenie skarżącej warunków pełnienia przez nią służby. Podkreślono, że w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji należy podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za przedstawieniem wobec skarżącej mniej korzystnych niż dotychczas warunków pracy wraz z ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia skarżącej, oddzielnie co do wysokości uposażenia zasadniczego i oddzielnie co do wysokości dodatków. Konieczne jest także odniesienie się przez organ do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które ewentualnie zostaną zgłoszone w toku postępowania odwoławczego. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]". W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że kształtując wysokość uposażenia organ kierował się przepisami art. 224 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - o Krajowej Administracji Skarbowej, który wskazuje, że uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Organ uznał, że przyznany na stanowisku starszego specjalisty Służby Celno-Skarbowej mnożnik kwoty bazowej na poziomie 1,841 jest adekwatny do posiadanego wykształcenia, doświadczenia zawodowego i kwalifikacji funkcjonariusza oraz odpowiada rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom niezbędnym i wymaganym do wykonywania danej pracy. Funkcjonariusz, którego kompetencje są wyższe, niż wymagane na danym stanowisku nie ma podstaw do żądania od pracodawcy zwiększenia mu poziomu uposażenia zasadniczego. Podkreślono, że uposażenie zasadnicze funkcjonariusza B. A., które określiła propozycja z dnia 10 maja 2017 r., zostało ukształtowane na najwyższym poziomie w grupie funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowisku starszego specjalisty w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, które kształtują się w przedziale od 1,734 do 1,841. Ponadto obowiązkiem pracodawcy, z uwagi na ograniczone środki finansowe, była konieczność kontroli kosztów, tak aby nie doszło do przekroczenia planu finansowego jednostki. Organ wskazał, że przedkładając ww. propozycję pełnienia służby funkcjonariuszowi B. A. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wziął pod uwagę także rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku, bowiem zgodnie z art. 148 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej i na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie dodatku kontrolerskiego dla osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017r., poz. 868), funkcjonariuszowi wykonującemu zadania kontrolne przysługuje dodatek kontrolerski w wysokości od 2% do 50% uposażenia zasadniczego. W związku z tym, że zakres wykonywanych na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyznał dodatek kontrolerski pismem z dnia 24 czerwca 2017 r., od dnia 1 czerwca 2017r., na czas wykonywania zadań określonych w art. 148 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, jako podstawowych zadań o charakterze ciągłym, w wysokości 2% uposażenia zasadniczego, biorąc pod uwagę między innymi rodzaj, stopień złożoności i uciążliwość wykonywanych zadań. Podkreślono, że nowe regulacje w sprawie przyznawania dodatku kontrolerskiego spowodowały, że zwiększeniu uległ krąg osób uprawnionych do dodatku kontrolerskiego o 163 osoby w skali całej Izby, co w efekcie ma przełożenie na skutek finansowy w zwiększeniu wydatków na uposażenia funkcjonariuszy w wysokości około 11.486,00 zł w skali miesiąca. Każdy "nowo uprawniony" funkcjonariusz otrzymał pismo o przyznaniu dodatku kontrolerskiego w wysokości 2% uposażenia zasadniczego. Taka sytuacja dotyczyła wszystkich funkcjonariuszy, którzy otrzymali propozycję pełnienia służby w komórkach kontroli celno-skarbowej rynku. Organ przedstawiając konkretnemu funkcjonariuszowi propozycję pełnienia służby musiał mieć na względzie posiadane środki finansowe przyznane Izbie w ramach ustawy budżetowej na 2017 r. Organ skonkludował, że pozostawienie uposażenia na dotychczasowym poziomie oznaczałoby naruszenie zasady równości w zatrudnieniu, gdyż stanowiłoby faworyzowanie funkcjonariusza w porównaniu do innych funkcjonariuszy zajmujących tożsame stanowisko. Skargę na ww. decyzję wywiodła B. A., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przywrócenie uposażenia zasadniczego w wysokości którą skarżąca posiadała przed wręczeniem propozycji służby, tj.: do mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 1,872, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ przy wydaniu decyzji: że przyznany dodatek kontrolerski, jak również jego wysokość (od 2 do 50 % uposażenia), przyznawany jest pod pewnymi warunkami (art. 148 ust. 1 i 2 ustawy o KAS i rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 26 kwietnia 2017 r., Dz.U. z 2017 r. poz. 868) i jego przyznanie uzależnione jest od wykonywanych zadań (na których przyznanie skarżąca nie ma wpływu i może w dowolnym momencie otrzymać od organu zadania, które nie będą uprawniały do otrzymania dodatku kontrolerskiego i tym samym uposażenie zostanie ponownie skarżącej obniżone). skarżąca może zostać przeniesiona do innych komórek, gdzie zadania uprawniające do dodatku kontrolerskiego w ogóle nie będą wykonywane i tym samym spowoduje to dodatkowe obniżenie uposażenia skarżącej, które już i tak organ obniżył. że uposażenie zasadnicze przed dniem wręczenia propozycji służby w wysokości 1,872 mnożnika kwoty bazowej wynikało z posiadanych przez skarżącą kwalifikacji zawodowych, wykształcenia i przebiegu dotychczasowej służby. To powoduje, że skarżąca utraciła uposażenie zasadnicze, na które zapracowała dotychczasową służbą i podnoszeniem kwalifikacji zawodowych, natomiast na obecnym etapie organ pozbawia skarżącą tego uposażenia bez jakichkolwiek merytorycznego i obiektywnego uzasadnienia, podając jedynie, że zaproponowane uposażenie nie odbiega od mnożnika przyznanego funkcjonariuszom na podobnych stanowiskach. że dodatek kontrolerski nie może być brany pod uwagę do uposażenia zasadniczego, ponieważ jest ustalany procentowo od uposażenia zasadniczego jest jego wypadkową (dodatkiem do uposażenia), co powoduje, że częściowe wyrównanie przez organ skarżącej uposażenia zasadniczego dodatkiem kontrolerskim stanowi obejście przepisów prawa i prowadzi do dyskryminacji i poniżenia skarżącej, który na uposażenie przed dniem otrzymania nowych i warunków propozycji służby zapracowała dotychczasową służbą. § 1 Porozumienia zawartego dnia 1 marca 2017 r. pomiędzy Szefem KAS a NSZZ Solidarność, który mówił, że uposażenie funkcjonariuszy będą miały wysokość nie niższą niż otrzymywane dotychczas uposażenie, podczas gdy uposażenie zasadnicze skarżącej zostało obniżone o kwotę 58,10 zł miesięcznie (696 zł w skali roku) ponieważ dodatek kontrolerski nie stanowi uposażenia zasadniczego, gdyż w każdym czasie może zostać przez organ odebrany. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że obniżenie przez organ mnożnika kwoty bazowej wynoszącego 1,872 do mnożnika 1,841 kwoty bazowej stanowi obniżenie uposażenia, pomimo częściowego wyrównania różnicy dodatkiem kontrolerskim w wysokości 2% uposażenia zasadniczego. W ocenie skarżącej została ona przez organ pokrzywdzona, gdyż na dotychczasowe uposażenia zasadnicze według mnożnika 1,871 zapracowała poprzez wzorowe pełnienie służby oraz stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Podkreślono, że w konsekwencji uposażenie zasadnicze skarżącej zostało obniżone, w zasadzie bez podania przez organ obiektywnych przesłanek uzasadniających obniżenie uposażenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że rozpatrywana sprawa była przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 891/17, uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 j.t.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku z treścią rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153, są natomiast konsekwencją oceny prawnej i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcia popełnienia błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14, CBOSA). Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (CBOSA), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu, również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że organ w ogóle nie podał w decyzji i nie uzasadnił stosownie do art. 107 § 3 kpa obiektywnych przyczyn, z powodu których obniżył skarżącej warunki pełnienia służby, poprzez obniżenie uposażenia zasadniczego, co wpływa też na obniżenie przyznanych dodatków. Organ nie odniósł się do podnoszonych przez stronę kwestii, takich jak to, że ukończyła ona specjalistyczne szkolenia z zakresu wiedzy merytorycznej niezbędnej na zajmowanych stanowiskach i była pozytywnie oceniana za przebieg dotychczasowej, długotrwałej już służby. Organ zupełnie nie odniósł się do tych kwestii, a zostały one podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wynikają wprost z akt personalnych skarżącej. Organ nie wykazał obiektywnych przesłanek uzasadniających pogorszenie skarżącej warunków pełnienia przez nią służby. Podkreślono, że w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji należy podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za przedstawieniem wobec skarżącej mniej korzystnych niż dotychczas warunków pracy wraz z ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia skarżącej, oddzielnie co do wysokości uposażenia zasadniczego i oddzielnie co do wysokości dodatków. Konieczne jest także odniesienie się przez organ do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które ewentualnie zostaną zgłoszone w toku postępowania odwoławczego. W ocenie składu orzekającego, organ nie zastosował się w pełni do wskazanej powyżej oceny prawnej, gdyż nie wykazał okoliczności faktycznych, które usprawiedliwiałyby obniżenie skarżącej uposażenia zasadniczego, do którego była uprawniona przed złożeniem jej nowych warunków służby. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, iż zakres wykonywanych na zajmowanym stanowisku zadań służbowych znalazł się w katalogu zadań, za które przysługuje dodatek kontrolerski, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyznał stronie dodatek kontrolerski. Podkreślono również m.in., że obowiązkiem pracodawcy, z uwagi na ograniczone środki finansowe, była konieczność kontroli kosztów, tak aby nie doszło do przekroczenia planu finansowego jednostki. Organ wskazał, że przedkładając propozycję pełnienia służby funkcjonariuszowi B. A. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wziął pod uwagę także rodzaj wykonywanych zadań służbowych w Drugim Dziale Kontroli Celno-Skarbowej Rynku. W tym kontekście podniesiono, że organ przedstawiając konkretnemu funkcjonariuszowi propozycję pełnienia służby musiał mieć na względzie posiadane środki finansowe przyznane Izbie w ramach ustawy budżetowej na 2017 r. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z wywodem organu, który miałby przekonywać do obniżenia uposażenia zasadniczego funkcjonariuszowi z uwagi na skutki finansowe dla Izby wprowadzenia dodatku kontrolerskiego, skoro prawodawca gwarantuje funkcjonariuszom uposażenie i jego składowe w określonej wysokości. Sąd w powołanym wyroku wyraźnie wskazał, że wymienione w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS kryteria - takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby odnoszą się także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby, a na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Na prawidłowość takiej wykładni dokonanej przez Sąd wprost wskazuje art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, nakazujący brać pod uwagę m.in. kwalifikacje funkcjonariusza. Wskazać należy, że choć ustawodawca pozostawił organowi możliwość ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego na zasadzie uznania administracyjnego, to uznanie nie może oznaczać dowolności. Organ związany jest bowiem nie tylko mnożnikami uposażenia wynikającymi z odpowiedniego rozporządzenia, ale również kryteriami ustalenia warunków zatrudnienia, jakie ustawodawca ustalił w szczególnej ustawie reformującej administrację skarbową, w tym m.in. art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. Ten tryb szczególny nakazuje brać pod uwagę uwarunkowania tym przepisem wskazane. Na taką wykładnię art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS wskazuje również orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 799/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że choć propozycja pełnienia służby ma charakter uznaniowy, to jednak w każdym przypadku ma charakter indywidualny, odnoszący się do konkretnych okoliczności, na co wyraźnie wskazują zawarte w ustawie z 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej kryteria. Natomiast w wyroku z 9 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 1064/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyjaśnił, że wymienione w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. warunki takie jak posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia (orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać więc należy, że składana skarżącej propozycja winna mieć charakter indywidualny. Tymczasem, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ przyjął, iż propozycje uposażenia przedłożone funkcjonariuszowi na takim samym stanowisku powinny być, niejako automatycznie, wyrównywane do tego samego poziomu. Nie negując prawa organu do prowadzenia polityki płacowej wskazać jednak należy, że w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS ustawodawca nie przewidział takiego kryterium. Uzasadniając wysokość ustalonego skarżącej wynagrodzenia, organ odwołał się także do postanowień Porozumienia z dnia 1 marca 2017 r. W § 1 ust. 2 Porozumienia przewidziano, że Szef KAS zalecił kierownikom nadzorowanych jednostek organizacyjnych KAS zatrudniających pracowników i funkcjonariuszy, aby warunki wynagrodzenia lub uposażenia przedstawiane odpowiednio pracownikom i funkcjonariuszom, nie później niż do dnia 31 maja 2017 r. przewidywały, że ich wynagrodzenia będą miały wysokość nie niższą niż otrzymywana dotychczas, w ramach przyznanych tym jednostkom budżetów na wynagrodzenia z zastrzeżeniem ust. 3. W ust. 3 zawarto zaś wyjątek od powyższej reguły, zgodnie z którym - w przypadku pracownika lub funkcjonariusza, którego wysokość wynagrodzenia lub uposażenia jest w sposób nieuzasadniony znacznie wyższa od wynagrodzeń lub uposażeń pracowników albo funkcjonariuszy zatrudnionych lub pełniących służbę na takich samych stanowiskach, warunki wynagrodzenia przedstawione mogą przewidywać wysokość wynagrodzenia lub uposażenia na poziomie niższym, niż dotychczasowe. Podkreślić należy, że w ocenie organu, uwzględnienie przy składaniu postanowień Porozumienia ma stanowić o uwzględnieniu zasady wynikającej z art. 7 k.p.a. Tej zasady organ jednak nie zrealizował, gdyż w żaden sposób w uzasadnieniu decyzji nie wykazał, że dotychczasowe uposażenie skarżącej było w sposób nieuzasadniony znacznie wyższe od uposażeń funkcjonariuszy pełniących służbę na takich samych stanowiskach. W świetle § 1 ust. 3 porozumienia, tylko zaistnienie tej przesłanki mogło stanowić podstawę do obniżenia skarżącej dotychczasowej wysokości wynagrodzenia zasadniczego. Organ nie wskazał na jakąkolwiek okoliczność świadczącą, że taka sytuacja zaistniała w sprawie. Podkreślenia zaś wymaga, że skarżąca zajmuje dokładnie takie samo stanowisko jak przed przedstawieniem jej nowej propozycji służby. Jej kwalifikacje nie uległy obniżeniu, a ponadto według skarżącej istotnie zwiększył jej się zakres wykonywanych obowiązków. Organ nie odniósł się jednak do tych okoliczności. W ocenie Sądu zatem, wbrew jasnym zaleceniom Sądu, organ nadal nie wykazał zasadności obniżenia skarżącej kwoty bazowej uposażenia zasadniczego, co ma wpływ także na wysokość przysługujących skarżącej odrębnie dodatków. Wskazać także należy, że Sąd w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. wyjaśnił, że słuszny interes skarżącej, będącej funkcjonariuszem publicznym, przemawia za istnieniem domniemania prawnego, wyprowadzonego z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a także z art. 7 in fine k.p.a., że przedstawione tej funkcjonariuszce nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełnił służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności na które organ nie wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tego domniemania nie obalił. Zauważyć trzeba przy tym, że przyznanie skarżącej dodatku kontrolerskiego nie uzasadnia samoistnie obniżenia jej uposażenia zasadniczego. Przede wszystkim jak słusznie zauważyła skarżąca, przyznany jej dodatek kontrolerski jest tzw. "ruchomym" składnikiem jej uposażenia. Nie jest to, w przeciwieństwie do uposażenia zasadniczego, stały element jej wynagrodzenia. Dodatek kontrolerski zależy od wykonywania określonych zadań, które to zadania mogą być przydzielone skarżącej, bądź nie. Na fakt zlecania tych zadań skarżąca nie ma praktycznie żadnego wpływu. Tym samym gdy skarżącej nie będą przydzielane określone zadania, przestanie ona otrzymywać dodatek kontrolerski. Z tego zaś wynika jednoznacznie, że utrzymanie wynagrodzenia wobec strony skarżącej na tym samym poziomie jak przed reformą, może być pozorne. Ponadto, jak już wspomniano, obniżenie uposażenia zasadniczego automatycznie rzutuje na obniżenie pozostałych zmiennych składników wynagrodzenia, takich jak dodatek stażowy czy właśnie dodatek kontrolerski. Wspomniane dodatki są bowiem ustalane procentowo od kwoty uposażenia zasadniczego. Niższe uposażenie zasadniczego wpływa zatem na obniżenie pozostałych składników wynagrodzenia, przysługującego skarżącej. Biorąc pod uwagę przytoczone argumenty w ocenie Sądu niezasadne i nieuprawnione jest obniżenie uposażenia zasadniczego i "wyrównywanie" go dodatkiem kontrolerskim. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.