II SA/Ol 459/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Dyrektor Izby Celnej decyzją "[...]" po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z dnia"[...]", którą Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej zwolnił D.K. ze służby w Izbie Celnej z upływem trzymiesięcznego terminu liczonego od daty doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z "[...]" D.K. został zwolniony ze służby w Izbie Celnej ze względu na długotrwałą usprawiedliwioną nieobecność w służbie. Jak to wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji z "[...]" w okresie od "[...]" do "[...]" D.K. przebywał 725 dni na zwolnieniu lekarskim. Za ten okres nieświadczenia służby otrzymywał uposażenie w wysokości 100%. Dalsze pozostawanie strony w stosunku służbowym uznane zostało przez organ celny za sprzeczne z dobrem służby, o którym mowa w art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej. Decyzją z dnia "[...]" w wyniku złożenia przez D.K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ utrzymał własną decyzję o zwolnieniu ze służby celnej. Wyrokiem z dnia 30 października 2007r. sygn. akt II SA/Ol 912/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zwolnienia D.K. ze służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ ponownie rozpatrując sprawę, nie skontrolował przeprowadzonego postępowania, a jedynie skoncentrował się na wykazaniu długotrwałej nieobecności funkcjonariusza w służbie. Sąd zarzucił organowi, iż ten w zaskarżonej decyzji nie wykazał, że w zaistniałych okolicznościach sprawy zachodzi przesłanka uprawniająca do zwolnienia skarżącego ze służby - ze względu na dobro służby. Sąd podzielił stanowisko organu, iż jest możliwe zwolnienie ze służby funkcjonariusza celnego w sytuacji, gdy na stan faktyczny sprawy składa się długotrwała nieobecność tego funkcjonariusza w służbie. Jednakże w przeprowadzonym postępowaniu organ winien wykazać, udowodnić, iż nieobecność ta wpływa negatywnie na funkcjonowanie jednostki, w której pełni on służbę. Ponadto Sąd stwierdził, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ Służby Celnej winien uzupełnić materiał dowodowy i umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w toku postępowania po uchyleniu decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uzupełniono zebrany wcześniej materiał dowodowy. Pismem z dnia 31 stycznia 2008r. zwrócono się do Naczelnika Urzędu Celnego (komórki do której był przydzielony D.K.) z prośbą o przedstawienie dowodów na okoliczność powstałych utrudnień, w związku z długotrwałą nieobecnością. Zapytano też, jak nieobecność ta oddziaływała na wykonywanie zadań tej jednostki organizacyjnej. Pismem z dnia 6 marca 2008r. Naczelnik Urzędu Celnego nadesłał żądane informacje. Wskazano, iż Kierownik Oddziału Celnego (jednostki podległej Naczelnikowi Urzędu Celnego, w której skarżący pełnił służbę) dokonał analizy służb na przejściu granicznym. Do analizy wybrano po jednym miesiącu z kwartałów przypadających w okresie od drugiego kwartału 2005r. do drugiego kwartału 2007r. Organ argumentował, iż z analizy przebiegu służby za miesiąc luty 2007r., zmiana III (karta 149 akt postępowania) wynika, iż na tej zmianie do pełnej obsady etatowej brakowało zawsze od 5-ciu do 8 funkcjonariuszy celnych. By zapewnić prawidłowe funkcjonowanie przejścia granicznego, kierownik zmuszony był do ciągłego dokonywania zmian w grafiku służb. Ponadto służbę pełnili funkcjonariusze w godzinach nadliczbowych. Z dokumentu tego wynika, że w wyniku zastępstwa funkcjonariuszy powstały nadgodziny liczbowe: w dniu 8 lutego 2007r. było 12 h, w dniu 17 lutego 2007r. było 24h, w dniu 20 lutego 2007r. było 36h, w dniu 21,24,25,28 lutego 2007r. było po 12h. W miesiącu tym na zwolnieniu lekarskim przebywały 22 osoby, 11 osób uczestniczyło w różnych szkoleniach zawodowych. Podobne utrudnienia i związana z tym ciągła zmiana organizacji służby wystąpiły w innych miesiącach przyjętych do analizy. Wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji, iż karta przedstawiająca zbiorcze miesięczne zestawienie nadgodzin za lata 2005, 2006, 2007, jakie powstały z tytułu zastępstwa funkcjonariuszy, którzy byli nieobecni w służbie wskazuje, że liczba nadgodzin każdego miesiąca kształtowała się od 1000 wzwyż. Karty akt postępowania od 125 do 137 strony, przedstawiają liczbę dni zwolnień lekarskich za rok 2006 i 2007. Z dokumentów tych wynika, iż duża liczba funkcjonariuszy celnych przebywała na zwolnieniach lekarskich, co jeszcze bardziej komplikowało organizację służby i wykonywanie zadań. Organ wyjaśnił, odnosząc się do zarzutów złożonych przez stronę w toku postępowania, że zestawienia tabelaryczne obrazujące w sprawie grafiki służb dotyczą zmian II i III. Ponadto w skład materiału dowodowego wchodzi cały okres służby D.K. w Izbie Celnej. Z decyzji organu celnego I instancji wynika, iż w tym czasie przebywał on 725 dni na zwolnieniu lekarskim (w okresie od "[...]" do dnia "[...]"). Liczba dni zwolnienia lekarskiego uległa zwiększeniu, gdyż rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło "[...]". Organ uznał za bezzasadny wniosek o zwrócenie się do Izby Celnej z prośbą o podanie ilości nadgodzin wypracowanych przez skarżącego. Wobec powyższego organ stwierdził, iż uzasadnienie niniejszej decyzji wraz ze zgromadzonym po uchyleniu decyzji przez Sąd materiałem dowodowym odpowiada przepisom prawa. W decyzji wykazano utrudniania kadrowe i organizacyjne, jakie powstały w wyniku przebywania D.K. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Bezspornym jest, że absencja chorobowa skarżącego dezorganizowała pracę służby celnej na wschodniej granicy Unii Europejskiej i wobec powyższego zwolnienie ze służby wyczerpuje dyspozycję art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej. W skardze złożonej do Sądu D.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej poprzez dowolne nie oparte na rzetelnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym uznanie, że usprawiedliwiona i zgodna z prawem nieobecność w służbie z powodu choroby stanowiła przesłankę zwolnienia ze służby ze względu na dobro służby. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 10 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 81 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, jak również art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: poprzez niewyjaśnienie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego, w tym pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego pismem z 28 kwietnia 2008r.; poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności niewyjaśnienie lub niewystarczające wyjaśnienie przyczyn nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przeze skarżącego lub mających podstawę w obowiązku organu administracyjnego działania z urzędu; poprzez niedostosowanie się w sposób pełny do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 30 października 2007r. (sygn. akt: II SA/Ol 912/07) które wiążą Dyrektora Izby Celnej, w szczególności w zakresie konieczności skonkretyzowania w indywidualnej sprawie nieostrego pojęcia "dobro służby" przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie było rzetelne - zgodne z przepisami procedury administracyjnej. Zostało ono przeprowadzone w sposób niepełny. Organ administracji zgromadził materiały na temat obsady kadrowej, grafików służb i zwolnień lekarskich niektórych funkcjonariuszy Oddziału Celnego, obejmujące tylko niektóre miesiące, wybrane przez siebie w sposób całkowicie dowolny. Jednocześnie nie uwzględniono wniosków dowodowych, zgłoszonych przez skarżącego pismem z dnia 28 kwietnia 2008r. bez żadnego praktycznie uzasadnienia, co pozwala postawić w sposób zasadny zarzut niepełnego, wybiórczego i tendencyjnego zebrania materiału dowodowego przez Dyrektora Izby Celnej. Skarżący wskazał, że wobec wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 30 października 2007r., materiał dowodowy winien być uzupełniony w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem zaskarżonej decyzji zgodnie z jego wnioskami złożonymi w postępowaniu administracyjnym, w których podnosił, iż żąda dołączenia dokumentów obrazujących organizację służby na wszystkich zmianach do których był przydzielony (był przydzielony nie tylko do III zmiany - tak jak to ujęto w aktach sprawy) w sposób kompletny, a nie wyrywkowy (obecnie zgromadzone grafiki służb dotyczą tylko niektórych wybranych miesięcy, przy czym kryteria wyselekcjonowania tych okresów nie są znane), obejmujący wszystkie miesiące w czasie istnienia stosunku służbowego (również w okresach zwolnień chorobowych), oraz w okresie sześciu miesięcy przed przeniesieniem do Izby Celnej, a także w okresie sześciu miesięcy po wydaniu decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Wystąpienie do Izby Celnej o udzielenie informacji o liczbie nadgodzin wypracowanych przez skarżącego w okresie ostatniego roku przed przeniesieniem do Izby Celnej. Skarżący podniósł, iż zgromadzenie wskazanych dokumentów i przeprowadzenie z nich dowodu jest konieczne w celu ustalenia, czy przyczyna zwolnienia skarżącego ze służby jest rzeczywista. Aktualna sytuacja, w której na podstawie nieznanych kryteriów zostały zgromadzone dokumenty obejmujące tylko wybrane miesiące, uzasadnia postawienie zarzutu niepełnego, a nawet tendencyjnego, prowadzenia postępowania dowodowego, rażąco łamiącego zasady demokratycznego państwa prawnego. Argumentował skarżący, że niekompletność materiału dowodowego uniemożliwia mu ustosunkowanie się obecnie merytorycznie do treści decyzji w sposób pełny, jednak nawet ten skąpy materiał wskazuje niedwuznacznie na brak związku między okresami zwolnień chorobowych, a sposobem organizacji służby. Skarżący wskazał, że z materiałów zgromadzonych przez Dyrektora Izby Celnej nie wynika w żaden sposób, by jego nieobecność z powodu choroby wpływała negatywnie na organizację służby, i to w taki sposób, by "dobro służby" wymagało zwolnienia go ze służby (np. nie wiadomo, jaki wpływ na organizację służby wywierała nieobecność także innych funkcjonariuszy celnych - na zmianach przecież zawsze brakowało funkcjonariuszy, ponadto nie przeanalizowano okresów, w których skarżący pełnił służbę, jak również okresów przed jego zatrudnieniem w G. oraz po jego zwolnieniu, a więc nie można stwierdzić, czy rzeczywiście istniał związek przyczynowy pomiędzy nieobecnościami w służbie z powodu choroby a ewentualną dezorganizacją służby, z negatywnym wpływem na "dobro służby", a także czy ewentualny chaos organizacyjny nie miał źródła w przyczynach leżących po stronie Izby Celnej. Wskazany wyżej wadliwy sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego - w ocenie skarżącego - doprowadził ponownie do sytuacji, w której nie ma możliwości dokonania oceny, czy pojęcie "dobro służby" zostało skonkretyzowane w indywidualnej sprawie w sposób zgodny z zasadami demokratycznego państwa prawnego, tym bardziej, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. W niniejszej sprawie, Sąd nie stwierdził, aby decyzje administracyjne wydane zostały z takim naruszeniem prawa, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi. W sprawie niniejszej skarżący został zwolniony ze służby w Izbie Celnej na podstawie art. 26 pkt 11 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), w którym przewidziano możliwość zwolnienia funkcjonariusza celnego w sytuacji, gdy wymaga tego dobro służby. Na wstępnie podkreślić należy, iż sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 października 2007r. sygn. akt II SA/Ol 912/07 Sąd wskazał, że "w rozpoznawanej sprawie podstawą zwolnienia skarżącego ze służby było dobro służby, na które może złożyć się szereg okoliczności tworzących określony stan faktyczny sprawy, przy czym jego elementem może być także długotrwała nieobecność funkcjonariusza celnego w służbie, jeśli wpływa negatywnie na funkcjonowanie jednostki, w której pełni on służbę. Za taką interpretacją przemawia konstrukcja art. 26 powołanej ustawy, z którego nie wynika, aby nieobecność z powodu choroby trwająca krócej niż rok łącznie z innymi okolicznościami nie mogła być podstawą zwolnienia ze służby, wskazaną w punkcie 11 omawianego przepisu. Znamiennym jest to, że punkt 11 został dodany przez ustawodawcę już w toku obowiązywania ustawy o służbie celnej, w celu umożliwienia zwolnienia celnika z przyczyn innych niż wskazane w art. 25 i 26 pkt 1-10 ustawy, których wszystkich nie sposób przewidzieć, a dobro tej specyficznej służby tego wymaga". W wyroku tym Sąd zaakceptował - co do zasady - możliwość zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby w sytuacji, gdy długotrwała nieobecność funkcjonariusza celnego w służbie wpływa negatywnie na funkcjonowanie jednostki, w której pełni on służbę. Sąd uchylił poprzednio zaskarżoną decyzję z uwagi na brak wykazania w toku postępowania administracyjnego twierdzeń organu, iż w miejscu pełnienia służby, gdzie przeniesiono skarżącego, rzeczywiście występują braki kadrowe, powodujące tak znaczne obciążenie pozostałych celników, że usprawiedliwiona nieobecność skarżącego uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Nakazano przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie. Skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany poglądem wyrażonym w wyroku Sądu z dnia 30 października 2007r. Należy wiec rozważyć, czy w okolicznościach niniejszej sprawy organ działający w granicach uznania administracyjnego i na podstawie obowiązujących przepisów prawa zasadnie zwolnił na podstawie art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej skarżącego ze służby. Poza sporem pozostaje, że po przeniesieniu skarżącego z Izby Celnej do służby w Izbie Celnej skarżący w okresie od "[...]" do "[...]" przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 725 dni. W badanym okresie skarżący przebywał więc blisko dwa lata na zwolnieniu lekarskim. Dodatkowo jak podaje organ okres ten uległ wydłużeniu, gdyż skarżący na zwolnieniach lekarskich przebywał, aż do dnia "[...]", kiedy to stosunek służby uległ rozwiązaniu. Jednocześnie w tym okresie do służby w Oddziale Celnym skarżący zgłosił się w okresach od "[...]" i w okresie od "[...]" (karta 102 akt administracyjnych i 153 akt administracyjnych). Równocześnie skarżący w 2005 i 2006 roku przedłożył łącznie trzy zaświadczenia lekarskie, które potwierdzały jego zdolność do służby (karta 122 - 124 akt administracyjnych). Organ zwalniając skarżącego ze służby oparł się na analizie służb pełnionych w Oddziale Celnym wybierając do tejże analizy po jednym miesiącu z każdego kwartału w okresie, kiedy skarżący przydzielony był do Oddziału Celnego. Wskazał dalej, iż przykładowo w miesiącu lutym 2007 w pełnej obsadzie etatowej zawsze brakowało od 5 do 8 funkcjonariuszy. Co z kolei wymuszało ciągłe zmiany w grafikach służb, pełnienie służb w godzinach nadliczbowych. Wskazał, iż podobne utrudnienia występowały także innych miesiącach poddanych analizie. Wyjaśniono, iż w analizie badano zmiany drugą i trzecią w poszczególnych miesiącach. Skarżący uważa tak zebrany materiał dowodowy za niepełny podnosząc, iż organ nie przedstawił wszystkich grafików z miesięcy pełnienia przez niego służby, nie znane skarżącemu są też kryteria wyboru poszczególnych miesięcy, dlatego skarżący uważa, iż organ naruszył wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 30 października 2007r. W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne. Organ bowiem wykonując wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 30 października 2007r. wykazał, że nieobecność skarżącego miała wpływ na dobro służby. Oczywistym jest bowiem, że nieobecność skarżącego w służbie powodowała konieczność zastąpienia go przez innego funkcjonariusza. Co jak podnosi organ wymusza zmianę grafiku służb, powoduje konieczność organizowania zastępstw, pełnienie służb w czasie ponadwymiarowym przez innych funkcjonariuszy. To z kolei powoduje dezorganizowanie pracy służb celnych i uniemożliwia wywiązywanie się przez te służby z ustawowych obowiązków. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Kierownika Oddziału Celnego z dnia 5 marca 2008r. (karta 153 akt administracyjnych) wynika, iż wypracowane nadgodziny muszą być w dalszej kolejności rekompensowane poprzez wysyłanie funkcjonariuszy na dni wolne. To powoduje powstawanie luk kadrowych na poszczególnych zmianach. Spirala absencji stwarza brak obsady na pasach odpraw, co skutkuje zmniejszeniem przepustowości przejścia, wydłużeniem czasu odprawy, a w konsekwencji powoduje liczne skargi podróżnych i biznesmenów, gdyż prowadzi do poważnych utrudnień w kontaktach prywatnych i biznesowych z obwodem kaliningradzkim. Luki kadrowe sprawiają brak obsady w budynku kontroli szczegółowej, co wpływa na ograniczenie możliwości prowadzenia specjalistycznych czynności kontrolnych. Rodzą niemożność realizacji lub realizację w niedostatecznym zakresie zadań związanych z obsługą systemów elektronicznych, utrudnienia w procesie kontroli paliwa, utrudnienia w realizacji decyzji antykorupcyjnych Szefa Służby Celnej i Dyrektora Izby Celnej nakładających obowiązek przeprowadzania rotacji funkcjonariuszy na stanowiskach w obrębie zmian. Wpływają także na proces szkolenia funkcjonariuszy. W piśmie z dnia 5 marca 2008r. wyjaśniono ponadto, iż przedstawione wyżej czynniki z mnogością takich absencji, sezonem urlopowym, delegacjami, urlopami macierzyńskimi, wychowawczymi i zwolnieniami lekarskimi krótkotrwałymi, powodują, że momentami dochodzi do paraliżu w przepustowości przejścia granicznego usytuowanego na zewnętrznej granicy Unii Europejskiej, nie mówiąc już o prawidłowej realizacji ogromu nałożonych zadań z zakresu administrowania komórką. Akta administracyjne wskazują ponadto, iż braki kadrowe wymuszały delegowanie do służby w Oddziale Celnym funkcjonariuszy z innego Oddziału Celnego (karta 138 akt administracyjnych). Organ dokonując analizy nieobecności skarżącego w służbie i ich wpływu na dobro służby brał wprawdzie pod uwagę także nieobecności innych funkcjonariuszy z Oddziału Celnego ze względu na wysoką absencję chorobową, nie mniej jednak ta okoliczność nie podważa zasadności rozumowania organu. Długotrwała nieobecność skarżącego bowiem miała niewątpliwie wpływ na funkcjonowanie tegoż Oddziału i przyczyniła się do opisanych problemów natury organizacyjnej mających wpływ na dobro służby, skoro w okresie ponad dwóch lat przydziału do tego Oddziału, skarżący faktycznie wykonywał obowiązki służbowe jedynie przez kilka tygodni. Oczywistym jest, że inni funkcjonariusze musieli zastępować skarżącego w wykonywaniu obowiązków służbowych, skoro nie mógł ich on wykonywać osobiście. Ze względu na przedstawione braki kadrowe zorganizowanie zastępstw nie było z pewnością rzeczą łatwą. Przy tak dużej liczbie nieobecności funkcjonariuszy na poszczególnych zmianach, długotrwała absencja skarżącego w pełnieniu służby była dotkliwiej odczuwana przez Oddział Celny i tym bardziej wpływała na dobro służby. W sprawie nie ma też konieczności badania jaki wpływ na dobro służby wywierała nieobecność innych celników, a jaki skarżącego, niewątpliwie zaś nieobecności innych celników powodowały, iż absencja skarżącego była jeszcze bardziej odczuwalna. Dodatkowo wskazać należy, iż przepisy o Służby Celnej nie przewidują możliwości pełnienia służby przez innego funkcjonariusza, który byłby przyjmowany na zastępstwo funkcjonariusza niemogącego pełnić służby. Nie można więc przyjąć, iż brak było związku między okresem zwolnień chorobowych, a wpływem tych zwolnień na organizację służby. Przedstawiona wyżej sytuacja z pewnością miała wpływ na dobro służby. Izba Celna nie mogła bowiem wywiązywać się w pełni z istotnych zadań nałożonych na nią w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Długotrwała nieobecność skarżącego dezorganizowała pracę Oddziału Celnego i w konsekwencji powodowała, że na wschodniej granicy Unii Europejskiej służbę pełniła mniejsza liczba celników. Kontynuowanie więc zatrudnienia skarżącego nie jest możliwe bez uszczerbku dla dobra służby, co wyczerpuje dyspozycję art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej i mogło stanowić podstawę zwolnienia skarżącego. Ponadto rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym umożliwi organowi także możliwość przyjęcia do służby innego funkcjonariusza, co spowoduje poprawę stanu kadrowego Oddziału Celnego. W ocenie Sądu - ze względu na przedstawione wyżej okoliczności - na wynik sprawy nie mógł mieć znaczenia fakt, że organ przedstawił do analizy tylko po jednym miesiącu z kwartałów okresu służby jaką pełnił skarżący. Nieobecność skarżącego w służbie miała bowiem charakter niemalże ciągły (z wyjątkiem kilku wspomnianych tygodni), a z analizy dokumentów z przebiegu służb (karta 141-149 akt administracyjnych) oraz z pisma z dnia 5 marca 2008r. Kierownika Oddziału Celnego wyłania się jednorodny obraz braków kadrowych spowodowanych także nieobecnością skarżącego i brak jest przesłanek do przyjęcia, że w innych miesiącach z badanego okresu sytuacja w Oddziale Celnym przedstawiałaby się inaczej. Wskazuje na to chociażby zestawienie zbiorcze nadgodzin (karta 140 akt administracyjnych), z której wynika suma nadgodzin z tytułu zastępstwa nieobecnych funkcjonariuszy w każdym z miesięcy od maja 2005r. do lipca 2007r., czy też zestawienie zwolnień lekarskich funkcjonariuszy Oddziału Celnego za lata 2006 i 2007 (karta 125 - 137 akt administracyjnych). Niezależnie od tego tak przeprowadzona analiza już wykazała, iż w przedstawionych miesiącach nieobecność skarżącego miała wpływ na dobro służby, co jest wystarczające do zwolnienia z niej skarżącego. Nie jest zasadny także zarzut, iż do analizy organizacji służb została wzięta pod uwagę jedynie III zamiana, gdyż z zebranych dokumentów wynika, że organ analizował także II zmianę. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje organizacja służb po zwolnieniu skarżącego ze służby oraz przed przeniesieniem skarżącego do służby w Izbie Celnej, a także ilość nadgodzin wypracowanych w Izbie Celnej. Nie ma to bowiem znaczenia dla ocenianego okresu nieobecności w służbie w trakcie pozostawania w stosunku służbowym w Izbie Celnej. Mając powyższe ustalenia na uwadze Sąd przyjął, iż organ administracji w niniejszej sprawie zastosował sie do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 30 października 2007r. i wykazał na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż w miejscu pełnienia służby występują braki kadrowe powodujące tak znaczne obciążenie pozostałych celników, że usprawiedliwiona nieobecność skarżącego wpływała negatywnie na prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Organ zebrał także (zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 30 października 2007r.) i ocenił materiał dowodowy obrazujący organizację i funkcjonowanie Oddziału Celnego, w którym pełnił służbę skarżący i prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.