II SA/Ol 467/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" spółki z o.o. w G. na pismo Prezydenta Miasta E. z dnia 23 stycznia 2014 r. nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2013 r. "[...]" spółka z o.o. w G. wystąpiła do Prezydenta Miasta E. o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. organ wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko gdyż -jego zdaniem- jest ona wymagana dla przedsięwzięć o jakie ubiega się strona. Pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r. Spółka przedstawiła organowi swoje stanowisko, zgodnie z którym dla uzyskania zezwolenia wyłącznie na zbieranie odpadów nie istnieje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, czego potwierdzeniem jest dołączone do akt sprawy stanowisko Ministerstwa Środowiska zawarte w piśmie z dnia 14 listopada 2013 r. Dnia 6 lutego 2014 r. Prezydent Miasta E. nałożył na Spółkę obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów a następnie pismem z dnia 23 stycznia 2014 r., pozostawił wniosek spółki z dnia 27 czerwca 2013 r. bez rozpoznania uznając, że nie został on uzupełniony zgodnie z wcześniejszym wezwaniem. Pismem z dnia 6 lutego 2014 r. "[...]" spółka z o.o. w G. wezwała Prezydenta Miasta E. do usunięcia naruszenia prawa i merytoryczne rozpatrzenie wniosku. W odpowiedzi na wezwanie organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Dnia 14 kwietnia 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga "[...]" spółka z o.o. w G. na czynność Prezydenta Miasta E. z dnia 23 stycznia 2014 r., którą nałożony został na skarżącą spółkę obowiązek załączenia do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu spółka podała, że zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wymagania jakie nałożył na spółkę organ nie muszą być spełnione, a co za tym idzie pozostawienie wniosku bez rozpoznania wydane zostało z naruszeniem prawa i spowodowało niemożność merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wniosła o uchylenie powyższej czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca spółka nie wykorzystała wszystkich środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, a w sytuacji gdyby wniosek ten nie został uwzględniony o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13) Sąd przyjął, że aby były spełnione kryteria wymienione w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a to akty lub czynności muszą spełniać następujące warunki: mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a.; są podejmowane w sprawach indywidualnych; mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął następującą uchwałę: na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Z kolei w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 21) orzeczono, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Nie można zatem pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.. Podejmując tą czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Dodać też należy, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania z tej przyczyny nie pozbawia strony uprawnienia do jej późniejszego rozpoznania. Strona może bowiem powtórnie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i odnosząc je do przedmiotowego stanu faktycznego należy też przyjąć, że bez znaczenia jest fakt, czy do Prezydenta Miasta E. skierowane zostało i to w terminie, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa gdyż w świetle przywołanej tezy uchwały 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r. stwierdzającej, że "na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie można rozpatrywać skargi strony jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Z tych względów na podstawie powołanego wyżej przepisu orzeczono jak na wstępie. Jednocześnie, wobec faktu, że wniesiona skarga została odrzucona, skarżącemu przysługuje zwrot wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.