II SA/Ol 472/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją z 1 października 2020 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: WITD lub organ pierwszej instancji) nałożył na P.H., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej jako: strona lub skarżący) karę pieniężną w kwocie 9.300 zł. W uzasadnieniu decyzji WITD podał, że 17 czerwca 2020 r. w Warszawie przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...], którym kierował [...] (dalej jako: kierowca). Kontrolowanym pojazdem, posiadającym 5 miejsc siedzących, przewożono pasażera z ul. Rozbrat 6 na Al. Jerozolimskie 54 w Warszawie. Kurs został zamówiony przez aplikację Bolt. Za przejazd pasażer zapłacił gotówką 10 zł, lecz nie otrzymał paragonu. Kierujący podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie zarobkowego krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym lub innego uprawnienia drogowego i umowy dotyczącej współpracy z przedsiębiorcą transportowym. Podczas przeprowadzonej interwencji pasażer na swoim telefonie pokazał zdjęcie potwierdzenia dokonania zapłaty za wykonanie kontrolowanego kursu, wystawione przez [...]. Na podstawie danych z aplikacji Bolt, funkcjonariusz Policji ustalił, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący. Uwzględniając powyższe ustalenia, WITD zarzucił skarżącemu naruszenia, polegające na: niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm.), dalej jako: "u.t.d."; niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie; wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W konsekwencji powyższego, nałożył karę pieniężną w kwocie 9.300 zł. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił, że ww. decyzja narusza: - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; brak wykazania przez organ powiązania między kierującym a skarżącym i ustalenia czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; - art. 5b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji gdy czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, przewidzianej w art. 4 pkt 1 u.t.d., - art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1, 1.12 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. przez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d. pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD lub organ odwoławczy) decyzją z 28 kwietnia 2022 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, art. 18 ust. 4a, 4b i 5 art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 6 i 7, ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz art. 189a § 2 k.p.a. Stwierdził, że 17 czerwca 2020 r. w Warszawie poddano kontroli drogowej przedmiotowy samochód, którym kierował kierowca realizujący okazjonalny przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego, co ustalono na podstawie aplikacji Bolt. Za przejazd pasażer zapłacił gotówką i nie otrzymał paragonu. Kierujący nie okazał podczas kontroli licencji na wykonywanie zarobkowego krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani innego uprawnienia drogowego i umowy dotyczącej współpracy ze skarżącym. Podczas przeprowadzonej interwencji pasażer na swoim telefonie okazał zdjęcie potwierdzenia dokonania zapłaty za kontrolowany kurs, wystawione przez [...]. Organ odwoławczy wskazał, że kierowca podpisał protokół kontroli drogowej z 17 czerwca 2020 r. bez uwag. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego GITD stwierdził, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. GITD zaznaczył, że skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ważną do 13 lipca 2033 r. (wydaną 13 lipca 2018 r.). Do wniosku o wydanie ww. licencji zgłosił pojazd marki [...], a kontrolowany pojazd nie został zgłoszony. Ocenił, że WINB prawidłowo zakwalifikował naruszenia dotyczące niezgłoszenia zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie i niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. i nałożył karę pieniężną w wysokości 800 zł i 500 zł, stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.5 i Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.. GITD podniósł ponadto, że pasażer zapłacił gotówką za zamówiony przewóz, co wskazuje na zarobkowy charakter świadczonej usługi przewozu. Skarżący realizował za pomocą aplikacji Bolt zlecenie na przewóz osób i uzyskał wynagrodzenie za wykonaną usługę. Wskazał również, że funkcjonariusz Policji ustalił na podstawie potwierdzenia dokonanej transakcji gotówkowej, jaką pasażer otrzymał w ramach aplikacji Bolt, że kierowca realizował ww. przewozy na rzecz skarżącego. Organ odwoławczy ocenił, że wykonywany w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Zauważył, że pojazd, którym wykonywano przewóz osób jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. GITD stwierdził, że przedmiotowy przewóz nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdyż został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt, a nie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Zauważył, że na mocy art. 781 kc, zawarcie umowy w formie elektronicznej wymaga kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Kontrolowany przewóz został zaś zamówiony za pośrednictwem aplikacji Bolt. GITD zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 781 § 2 kc oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej, lecz nie oznacza to jednak, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji Bolt spełnia warunek z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zatem nawet gdyby zamówienie usługi transportowej i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie uznać za formę umowy o usługę transportową, to nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez art. 18 ust. 4b u.t.d., gdyż oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, WITD prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD nie zgodził się z zarzutem dotyczącym naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje zaistniały stan faktyczny i nie wymaga dalszego badania. Wskazał też, że ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej w zależności od możliwości finansowych, zdarzeń losowych, rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. W złożonej skardze skarżący zarzucił naruszenie: - art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy skorzystanie przez pasażera z aplikacji Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu u.t.d., a także przez nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji gdy podejmowane przez skarżącego czynności nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; - art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w u.t.d. i definicja "usług okazjonalnych" określona w ww. rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); - art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz Ip. 1.12 i 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za brak zgłoszenia zmiany danych do posiadanej licencji, w sytuacji gdy organ uznał, że posiadana przez skarżącego licencja nie uprawnia do przeprowadzenia zgodnie z prawem kontrolowanego przejazdu; - art. 18 ust. 4b pkt 1 lit c u.t.d. przez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym), gdy zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt; - art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.5, 1.12 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. przez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d. pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności zaniechania ustalenia czy wykonywane przez kierującego czynności, stwierdzone protokołem kontroli, nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego; zaniechania ustalenia, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem; w jaki sposób odbyła się płatność; braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji; - art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów skarżącego dotyczących konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji Bolt; - art. 8 k.p.a. przez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za: - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. - niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, W sprawie jest bezsporne, że w toku przeprowadzonej 17 czerwca 2020 r. kontroli drogowej samochodu osobowego kierujący pojazdem przewoził pasażera z ul. Rozbrat 6 na Al. Jerozolimskie 54 w Warszawie. Pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kurs został zamówiony przez aplikację Bolt. Za przejazd pasażer zapłacił gotówką 10 zł. Kierujący podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie zarobkowego krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani innego uprawnienia drogowego oraz umowy dotyczącej współpracy z przedsiębiorcą transportowym. Ponadto, na podstawie danych z aplikacji Bolt, funkcjonariusz Policji ustalił, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący, a podczas kontroli pasażer na swoim telefonie okazał zdjęcie potwierdzenia dokonania zapłaty za wykonanie kontrolowanego kursu, wystawione przez [...]. Oceniając zasadność nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za pierwsze z ww. naruszeń, należy podzielić ocenę organów obu instancji, że kontrolowany przewóz stanowił przewóz okazjonalny. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Nie jest kwestionowane, że sporny przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tj. przewozu regularnego, zdefiniowanego w art. 4 pkt 7 u.t.d.). Nie był to także przewóz regularny specjalny, będący niepublicznym przewozem regularnym określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.) ani też przewozem wahadłowym, który zgodnie z art. 4 pkt 10 u.t.d., polega na wielokrotnym przewozie zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie warunków określonych w tym przepisie. Stosownie zaś do art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz okazjonalny dokonywany tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wymaga uzyskania licencji. W dacie kontroli skarżący takiej licencji nie posiadał. Otrzymał bowiem, ważną do 13 lipca 2033 r., licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewodu osób samochodem osobowym, to jest licencję o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., do której zgłosił inny, niż kontrolowany samochód osobowy. Zaznaczyć należy, że na mocy art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. ustawodawca dopuścił przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Wykonywanie przewozu okazjonalnego, który spełnia ww. warunki, możliwe jest na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wprawdzie skarżący legitymuje się taką licencją, lecz kontrolowany przewóz nie spełniał ww. wymogów. Zasadnie organy inspekcji transportu drogowego oceniły, że skoro bezspornie umowa z klientami została zawarta za pośrednictwem aplikacji, to nie został spełniony wymóg z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 781 § 1 Kodeksu cywilnego do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Ww. aplikacja nie wymaga i nie przewiduje możliwości złożenia kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Niewątpliwie, wykorzystanie aplikacji wskazuje też, że w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego pasażer nie zawierał umowy ani w formie pisemnej, ani w formie elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W tej sytuacji zbędne było przesłuchiwanie strony lub świadków na okoliczność zawarcia umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Dodać należy, że skarżący nie przedłożył takiej umowy w toku postępowania administracyjnego i na etapie postępowania sądowego. Zasadnie zatem organy inspekcji transportu drogowego stwierdziły, że skontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym, który nie był wykonywany pojazdem spełniającym wymogi przewidziane w art. 18 ust. 4a u.t.d., a ponadto, nie spełniał łącznie wszystkich przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. W tej sytuacji zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł, stosownie do pkt lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Prawidłowo również w sprawie oceniono, że skarżący dopuścił się naruszenia wskazanego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 800 zł (za każdą zmianę), to jest niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d., zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji dołącza się wykaz pojazdów, zawierający markę, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN i wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. W myśl zaś art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d., zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Skarżący, posiada ww. licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., lecz nie dokonał zgłoszenia do licencji kontrolowanego pojazdu samochodowego, a zatem nie wykonał obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 6 i ust. 5 u.t.d. Należy także podzielić stanowisko organów obu instancji odnośnie do zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - w kwocie 500 zł, to jest naruszenie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.d.t. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornie, kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał wypisu z licencji upoważniającej do wykonywania przedmiotowego przewozu. Zaznaczyć należy, że organy uznały, że posiadając licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.) skarżący był uprawniony do wykonywania przewozów okazjonalnych. Podkreślić należy, że skarżącemu nie został przecież przypisany delikt administracyjny, który miałby sprowadzać się do braku wymaganej do wykonywania skontrolowanego przewozu licencji. Jak podniósł organ, legitymując się rzeczoną licencją skarżący miał obowiązek stosować się m.in. do art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Nie powinno w tych okolicznościach budzić wątpliwości, że skarżący legitymując się licencją powinien także wyposażyć w jej wypis kierowcę wykonującego przewóz (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.) i powinien wypełnić obowiązek w zakresie zgłoszenia w wymaganej formie i terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., przez zgłoszenie pojazdu, którym skontrolowany przewóz był wykonywany (art. 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Bezspornie skarżący tych wymogów nie dopełnił. Wskazać należy, że przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu przez ww. aplikację ma charakter zorganizowany i ciągły, a przedmiotowa usługa była przez skarżącego świadczona we własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za który był odpowiedzialna. Pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. Usługa, taka jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzeniu kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por. wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15; opublikowany na stronie http://curia.europa.eu/juris). Wyjaśnić też należy, że z przepisów u.t.d. nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Organy prawidłowo ustaliły przy tym, że brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. zwłaszcza, że okoliczności objęte hipotezą tego przepisu powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie naruszono przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji. Poczynione ustalenia pozwalały na przyjęcie, że skarżący był podmiotem wykonującym kontrolowany okazjonalny przewóz drogowy samochodem, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu. Niewadliwe także były ustalenia co do braku zgłoszenia wymaganej zmiany licencji i niewyposażenia kierowcy w wypis z licencji. W toku postępowania nie naruszono więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wysnucia adekwatnych i opartych na nim, a zarazem spójnych ocen. Brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Nadto, akta sprawy nie wskazują, aby doszło do naruszenia art. 8 k.p.a., a w skardze nie uzasadniono w żaden sposób tego zarzutu. Reasumując, należało stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły w stanie faktycznym sprawy, że stwierdzone naruszenia obligowały do nałożenia na skarżącego spornych kar pieniężnych. Wnioski organów są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów. Zaznaczyć należy, że wbrew zarzutowi skargi, w odwołaniu nie wnoszono o zweryfikowanie zasad działalności aplikacji Bolt. Tym samym zarzuty co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadne. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, z późn. zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.