II SA/Ol 474/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Prezydenta Olsztyna z dnia 17 maja 1999 r. nr SO.II.5110/148/99 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania postanawia odrzucić skargę. Decyzją z 17 maja 1999 r. nr SO.II.5110/148/99 Prezydent Olsztyna umorzył postępowanie w sprawie wymeldowania J. D. z lokalu A. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż ww. dopełnił obowiązku wymeldowania z powyższego lokalu. Pouczono strony o prawie do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Pismem z 24 maja 2024 r. J. D. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do tutejszego Sądu powyższą decyzję wraz z decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 7 maja 2024 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Olsztyna z 8 kwietnia 2024 r. o zameldowaniu skarżącego na pobyt stały w lokalu B. Skarżący zarzucił, że bezprawnie wyrzucono go z lokalu A. Zarządzeniem z 21 czerwca 2024 r. skargi na decyzję Wojewody z 2024 r. i decyzję Prezydenta Olsztyna z 1999 r. zostały rozdzielone do odrębnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na decyzję Prezydenta Olsztyna z 17 maja 1999 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z lokalu A. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a".), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być więc co do zasady, w przypadku decyzji wydawanych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja wydana przez organ II instancji, która ostatecznie rozstrzyga sprawę. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą organ II instancji rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji na nowo w jej całokształcie. W związku z tym skarga pośrednio dotyczy też decyzji wydanej w I instancji, ale przedmiotem zaskarżenia może być decyzja organu II instancji. W rozpatrywanym przypadku skarżącemu przysługiwało odwołanie od zaskarżonej decyzji Prezydenta Olsztyna do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie, o czym został pouczony i z prawa tego nie skorzystał. Przez to decyzja organu I instancji stała się ostateczna i prawomocna. Wobec braku wniesienia odwołania nie jest w ogóle dopuszczalne zaskarżenie decyzji organu I instancji do sądu administracyjnego. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że wyrokiem z 5 maja 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 328/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 grudnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta Olsztyna z 1999 r., co również potwierdza, że kwestionowana decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania jest prawomocna i nie przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Z tych też względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zauważyć można na marginesie, że stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Niniejsza skarga jest oczywiście spóźniona, gdyż od momentu jej doręczenia skarżącemu minęło przeszło 25 lat.