II SA/Ol 476/12

Dnia 25 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2012 roku sprawy ze skargi M. R. na czynność Starosty w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić skarżącemu M. R. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 19 stycznia 2012r. M. R. wezwał Powiat A do zapłaty kwoty 1700 zł w terminie 14 dni z tytułu zwrotu części opłaty za wydanie kart pojazdu. Decyzją z dnia "[...]" Starosta umorzył postępowanie w sprawie zwrotu dla M. R. części opłaty za wydanie kart pojazdu. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia "[...]" uchyliło w całości rozstrzygnięcie zapadłe w I instancji i umorzyło postępowanie pierwszoinstancyjne. Kolegium wskazało, powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07, że brak prawnych możliwości podjęcia przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia regulującego w sposób władczy i jednostronny konkretną sytuację prawną obywatela w formie decyzji administracyjnej wydanej w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną zawartą w przepisach powszechnie obowiązujących, czyni postępowanie bezprzedmiotowym, stosownie do art. 105 § 1 kpa. Następnie w piśmie z dnia 16 maja 2012r. Starosta poinformował wnioskodawcę, że wnioskowany przez niego zwrot opłaty pobranej na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu, nie jest uzasadniony. Podniesiono przy tym, że wprawdzie Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r., jednakże w niniejszej sprawie przedmiotowe karty pojazdu zostały wydane stronie przed ww. datą 1 maja 2006r., a więc uchylony przepis miał jeszcze zastosowanie w sprawie. Pismem zaś z dnia 6 czerwca 2012r. M. R. wywiódł skargę na czynność Starosty z dnia 16 maja 2012r. o odmowie zwrotu części kwoty uiszczonej z tytułu opłaty za wydanie kart pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, że w niniejszej sprawie skarżący po otrzymaniu od Starosty odpowiedzi pisemnej z dnia 16 maja 2012r., bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skierował skargę do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podkreślić, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008r. nr 2, poz. 21), zostało przesądzone, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa). Na gruncie przedmiotowej sprawy organ czynnością z dnia 16 maja 2012r. odmówił zwrotu części opłaty za karty pojazdu, samochodów określonych we wniosku strony. Pismem zaś z dnia 6 czerwca 2012r. M. R. wywiódł skargę na ww. czynność Starosty. Zgodnie z art. 52 § 3 ppsa jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli więc ustawa, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie przewiduje środków zaskarżenia, wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi być poprzedzone uprzednim wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, J. P. Tarno, wydanie 5, str. 174). Stosownie natomiast do art. 53 § 2 ppsa w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie skarżący nie uczynił zadość wskazanym regulacjom prawnym i nie wywiódł, wymaganego dla skutecznego wniesienia skargi, wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem czynności z dnia 16 maja 2012r. o odmowie zwrotu części opłaty za karty pojazdu. Mając powyższe na względzie sąd w pkt 1 postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa odrzucił skargę jak niedopuszczalną. W pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy orzeczono o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi.