II SA/Ol 476/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia del. SO Dorota Radaszkiewicz Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687 - ze zm.) wydał w dniu "[...]" r. rozkaz personalny nr "[...]", którym zwolnił asp. M. P. - asystenta Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji Komendy Powiatowej Policji, ze służby w Policji z dniem 8 stycznia 2014 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa określonych w art. 284 § 1 k.k. tj. przywłaszczenia mienia na szkodę KWP, a okoliczności dotyczące popełnienia przestępstwa nie budzą żadnych wątpliwości. Wyjaśniono, że w dniu 16 grudnia 2013r. z polecenia Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji policjanci Wydziału Kryminalnego przyjęli zawiadomienie od p.o. Komendanta Komisariatu Policji o popełnieniu przestępstwa, z treści którego wynika, iż w okresie od 13 do 15 grudnia 2013r. policjant asp. M. P. dokonał przywłaszczenia mienia służbowego w ten sposób, że z pomieszczeń Komisariatu Policji wyniósł w bliżej nieokreślonym celu przedmioty w postaci: aparatu fotograficznego Canon nr "[...]" wraz z teleobiektywem Tamron i lampą błyskową, kamery cyfrowej Samsung wraz z ładowarką, telewizor LG Flatron nr "[...]" wraz z przewodem zasilającym o łącznej wartości około 6 tys. złotych na szkodę KWP. Wskazano, że przedmioty te zostały zabezpieczone od M. P. w dniu 16 grudnia 2013 r. o godz. 10:50, kiedy po wielokrotnych telefonach od asp. S. S. przywiózł je do Komisariatu Policji. W dniu 19 grudnia 2013r. na podstawie postanowienia o przeszukaniu wydanego przez Prokuratora Rejonowego policjanci KPP dokonali przeszukania lombardu "[...]", znajdującego się przy ul. "[...]" w K. W wyniku przeszukania policjanci zabezpieczyli 24 umowy pożyczki lombardowej za okres od dnia 07 października 2013r. do dnia 16 grudnia 2013r. zawartej z M. P., który w dniu 13 grudnia 2013r. zawarł umowę pożyczki lombardowej nr 4431/13, zastawiając używany aparat fotograficzny Canon 550D, karton, obiektyw x 2, lampę błyskową za kwotę 1000 zł. Natomiast w dniu 14 grudnia M. P. zawarł umowę pożyczki lombardowej nr 4434/13, zastawiając używaną kamerę Samsung, monitor używany LG Flatron z funkcją TV za kwotę 600 zł. W dniu 20 grudnia 2013r. zabezpieczone od M. P. rzeczy zostały okazane D. G. - pracownikowi lombardu "[...]" w K., który rozpoznał okazane rzeczy jako te, które M. P. pozostawił w lombardzie w ramach umowy pożyczki lombardowej. Ponadto uzyskano zapis z monitoringu miejskiego z dnia 16 grudnia 2013r., który ujawnił, że o godzinie 9.37 (rzeczywisty czas 10.17) M. P. znajdował się w pobliżu ul. "[...]" i trzymał przewieszoną przez ramię torbę, jaką miał tego samego dnia ok. 20-30 minut później, gdy pojawił się w KP i oddał przywłaszczone przez siebie przedmioty. Organ podał, że w dniu 19 grudnia 2013r. Prokurator Prokuratury Rejonowej wszczął śledztwo nr DS-1688/13 w sprawie dokonanego w okresie od 13 do 16 grudnia 2013r. w R. przywłaszczenia rzeczy w postaci m.in.: aparatu cyfrowego m-ki Canon wraz z obiektywem Tamron, lampą błyskową i innych o łącznej wartości 6 tys. zł na szkodę KPP tj. o czyn z art. 284 § 1 k.k. Natomiast w dniu 23 grudnia 2013r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Przesłuchany w charakterze świadka M. P. zeznał, że zastawiony sprzęt w lombardzie "[...]" stanowił jego własność, a sprzęt służbowy znajdował się w miejscu zamieszkania jego brata. Przedmiotowy sprzęt był wykorzystywany do celów służbowych, o czym wiedział p.o. Komendanta Komisariatu Policji asp. S. S. Organ podniósł, że zeznania funkcjonariusza pozostają w sprzeczności z zgromadzonym materiałem w śledztwie DS-1688/13 prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową, a w szczególności z zawiadomieniem o przestępstwie i zeznaniami złożonymi przez asp. S. S. Podano, że w dniu 03 stycznia 2014r. zostało uzyskane stanowisko Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w kwestii zwolnienia asp. P. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8. Organ podkreślił, że powyższy czyn wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 284 § 1 kodeksu karnego. Okoliczności dotyczące popełnienia przestępstwa przez asp. M. P. nie budzą żadnych wątpliwości. O oczywistości popełnienia czynu świadczy dokumentacja sporządzona przez policjantów Wydziału Kryminalnego w postaci protokołu przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie, protokołów zatrzymania rzeczy, notatek urzędowych, protokołu przeszukania, protokołu przesłuchania świadka., kserokopii umów pożyczek lombardowych, protokołu oględzin rzeczy, protokołu okazania rzeczy oraz zabezpieczonego zapisu monitoringu z Komisariatu Policji oraz monitoringu miasta Kętrzyn. Komendant Powiatowy Policji uwzględnił również, że w dniu 18 września 2013r. przeprowadził z asp. M. P. rozmowę dyscyplinującą w związku z naruszeniem przez niego dyscypliny służbowej polegającej na przekroczeniu uprawnień w ten sposób, że w okresie od 05-06 sierpnia 2013r. w R. przemieścił powierzony mu laptop służbowy Lenovo do swojego miejsca zamieszkania, nie informując o tym przełożonego, tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 3 ustawy o Policji. Reasumując, Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że duży ciężar społeczny oraz fakt, że asp. P. wiedział, iż bez zgody przełożonego nie może przemieszczać służbowego sprzętu sprawia, że policjant ten nie może nadal pozostawać w służbie. Swoim działaniem naruszył bowiem obowiązujące w tym względzie przepisy w sposób rażący. Fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W złożonym odwołaniu z dnia 21 stycznia 2014r. M. P. zarzucił, że nie zachodzi oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ponieważ postępowanie karne przeciwko niemu znajduje się dopiero na etapie wstępnym, a rozkaz wydano jedynie na podstawie ograniczonego materiału dowodowego o czyn, który nie został przez niego popełniony. Podniósł, że art. 284 k.k. nie dotyczy osoby uprawnionej. Natomiast skarżący, jako funkcjonariusz zespołu Kryminalnego KP , miał prawo do korzystania ze sprzętu. Podkreślił też, że przestępstwo jest oczywiste tylko wtedy, gdy nie istnieją najmniejsze nawet wątpliwości co do jego popełnienia, np. złapanie na gorącym uczynku, przyznanie się do winy, skazanie prawomocnym wyrokiem sądu. Zdaniem strony oczywistość popełnienia przestępstwa nie może być wynikiem dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, nawet gdyby ocena ta mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów. Wskazał, że zgromadzony materiał sprawy mógł ewentualnie stanowić jedynie podstawę do zwolnienia go ze służby ze względu na ważny interes służby, zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wyjaśnił, ze w lombardzie zastawiał własny sprzęt, a sprzęt służbowy, po wcześniejszym uzyskaniu zgody przełożonego, wykorzystywał do zbierania informacji na temat grupy przestępczej działającej na terenie Korsz. Argumentował, że nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż w lombardzie znajdował się sprzęt służbowy. Komendant Wojewódzki Policji decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, wobec niestwierdzenia podstaw do jego uchylenia. Podniesiono, że organ I instancji rozpatrzył materiał dowodowy w sposób całościowy i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Nawiązując do materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym nie jest rzeczą organu ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, organ nie musi również oczekiwać na rozstrzygnięcie tej kwestii przez właściwy sąd. Obowiązkiem organu jest natomiast ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że funkcjonariusz popełnił czyn, który nosi znamiona przestępstwa określonego w przepisach prawa oraz że popełnienie tego czynu uniemożliwia pozostawanie funkcjonariusza w służbie. W ocenie organu odwoławczego przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Wskazano, że pracownik lombardu rozpoznał rzeczy zatrzymane od strony, jako te, które były zastawiane. Odnośnie do kwestii dotyczącej prawa do korzystania przez stronę z powierzonego sprzętu służbowego, Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył, że skarżący miał prawo korzystania z powierzonego mienia, jednak z istotnym zastrzeżeniem. Zgodnie bowiem z § 7 decyzji nr 321/2007 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie trybu powierzania mienia policjantom oraz pracownikom Policji, zabrania się przemieszczania powierzonego mienia poza teren jednostki, z wyjątkiem sytuacji związanych z wykonywaniem zadań poza jej terenem, zleconych przez przełożonych. Z decyzją tą strona zapoznała się 21 listopada 2007 r. Zauważono, że z zeznań pełniącego obowiązki Komendanta Komisariatu Policji S. S. wynika, że odwołujący nie miał zgody na wyniesienie sprzętu poza pomieszczenia komisariatu. Uwzględniono, że S. S. został uprzedzony o odpowiedzialności karnej za zawiadomienie organu o niepopełnionym przestępstwie lub fałszywych oskarżeniach oraz odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Uznano więc, że strona nie miała zgody na przemieszczenie sprzętu poza teren jednostki. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się co do rozumienia pojęcia oczywistości popełnienia przestępstwa. Podniesiono w tym względzie, że oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione, a oczywistość dotyczy bezsporności (obiektywności) faktu, a więc samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo, bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane i sprawca skazany. Przestępstwo jest zatem oczywiste, jeżeli nienasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż osoba dopuściła się czynu przestępczego zagrożonego sankcją karną przez ustawę. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu, zarzucany stronie czyn z pewnością nosi znamiona przestępstwa i jako taki - co do zasady - uniemożliwia dalsze trwanie stosunku służbowego policjanta. Podniesiono, że przesłankę dotyczącą braku możliwości pozostawienia w służbie po dokonaniu czynu o znamionach przestępstwa należy ustalać w kontekście dbałości o autorytet Policji, jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego oraz wymogu posiadania przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii, niezbędnej do pełnienia służby. Zaznaczono, że nie ulega wątpliwości, że osobę pełniącą służbę w Policji obowiązują wyjątkowo rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa, a szczególna rola Policji wymaga zaufania obywateli do tej instytucji. Ochronie interesu publicznego służy zatem uznanie za niemożliwe pozostawienie w służbie policjanta, który postradał warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji w związku z popełnieniem czynu zabronionego. Policjant więc jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa, sam musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zastosował prawidłowy tryb zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. M. P. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się jej uchylenia i przywrócenia go do służby w związku z naruszeniem: - zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) poprzez błędne przyjęcie, że popełnił czyn o znamionach przestępstwa, jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie, w konsekwencji braku wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy ; - zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.), a w konsekwencji zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) w wyniku niezachowania terminów do wydania decyzji odwoławczej oraz niewypełnienia przez organ obowiązku zawiadomienia stron o niezałatwieniu sprawy w terminie. W uzasadnieniu skarżący powołał takie same okoliczności jak w odwołaniu. Podniósł, że w lombardzie zastawiał swój własny sprzęt, który posiada w domu. Zarzucił, że w postępowaniu zaniechano oględzin jego rzeczy, mimo że o to wnosił. Zdaniem skarżącego, w takich okolicznościach nie można wykluczyć, że sprzęt zastawiony w lombardzie nie był jego prywatnym i zakładać, że był to sprzęt służbowy, który od początku września 2013r. znajdował się w metalowej szafie, do której dostęp mieli wyłącznie st. asp. S. oraz sierż. szt. Z. Każdorazowe wzięcie któregokolwiek z przedmiotów wiązało się z wiedzą tych policjantów. Skarżący używał sprzętu służbowego po uzgodnieniu i akceptacji przełożonego. Zaznaczył, że umowy lombardowe nie zawierają żadnego dokładnego oznaczenia, tj. numeru seryjnego. Ten widnieje dopiero w protokole oględzin sprzętu, które przeprowadzono po zatrzymaniu rzeczy w dniu 16 grudnia 2013r. Pracownik lombardu także potwierdził, że nie zapisywał w umowach numerów identyfikacyjnych. Mając na uwadze, że pracownik ten rozpoznał sprzęt po wyglądzie ogólnym, nie można przyjąć, że był to sprzęt służbowy. Wskazał, że pismem z dnia 28 lutego 2014r. informował organ odwoławczy, że pracownik lombardu podczas czynności okazania z dnia 25 lutego 2014r. podał do protokołu, że nie jest w stu procentach pewien, aby sprzęt okazywany był sprzętem zastawianym w lombardzie. Skarżący podkreślił, że umowy z lombardu datowane są już od 28 września 2013r., przy czym nie było możliwości, aby sprzęt służbowy znajdował się w lombardzie tak długi okres czasu. Zarzucił, że organy orzekające sugerowały się jedynie wstępnie zebranym materiałem i nawet nie sprawdziły prawdziwości jego zeznań. Nie przesłuchano nawet policjanta Z., który razem z asp.. S. posiada klucz do metalowej szafy, w której znajdował się sprzęt. Skarżący oświadczył, że postępowanie przygotowawcze znajduje się na etapie wstępnym i skarżący składa wnioski dowodowe, aby jak najszybciej powrócić do służby. Dodatkowo skarżący przedstawił okoliczności, które w jego ocenie świadczą o stronniczym prowadzeniu postępowania administracyjnego. Wskazał, że miał utrudniony dostęp do akt, gdyż nie obyło się bez pisma i kilkunastu telefonów. Wskazał, że do akt załączono bez jego wiedzy dodatkowe protokoły i notatki, a także że zaskarżoną decyzję wydano z uchybieniem terminu. Zaznaczył też, że według ZW NSZZ postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone z uwagi na wątpliwość co do popełnionego czynu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumenty podniesione w uzasadnieniu decyzji. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014r. skarżący wywiódł i wniósł jak w skardze. Podał, że toczy się postępowanie przygotowawcze, ma przedstawione dwa zarzuty. Wskazał, że złożył wnioski dowodowe, które obecnie są realizowane przez prokuratora, akt oskarżenia nie został wniesiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje zatem jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zatem, do zastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy niezbędne było wykazanie oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, w konsekwencji czego nie jest możliwe pozostawienie go w służbie. Przesłanka oczywistości popełnienia przestępstwa powinna być skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Należy wyjaśnić, że oczywistość popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego zachodzi wtedy, gdy bez potrzeby wnikliwych dociekań zdarzenie (czyn lub zaniechanie) mieści w sobie dla każdego widoczne znamiona określonego przestępstwa. Oczywistość przestępstwa w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji dotyczy bowiem bezsporności (obiektywności) faktu, a więc samego zaistnienia czynu kwalifikowanego przez prawo jako przestępstwo bez względu na to, czy przestępstwo to będzie następnie ścigane i sprawca jego skazany (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 września 2005r., sygn. akt II SA/Ol 271/05, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że "oczywistość" popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również i bez tej podstawy, lecz na podstawie takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uzależnić zwolnienie policjanta ze służby na podstawie wskazanego wyżej przepisu od uprzedniego wydania prawomocnego wyroku skazującego, to taka regulacja znalazłaby się wprost w ustawie tak, jak ma to miejsce w przypadku popełnienia przez policjanta umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ściganego z oskarżenia publicznego. W tym przypadku art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby uzależnia od skazania tego policjanta prawomocnym wyrokiem sądu. Kwestię oczywistości popełnienia przestępstwa organy administracyjne zatem oceniają samodzielnie w oparciu o zebrany przez siebie materiał dowodowy. W wyroku z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I OSK 735/12 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął też, że ustalenie oczywistości popełnienia czynu w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże należy mieć też na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Dlatego, chociaż organ Policji ma w tego rodzaju postępowaniu obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, z drugiej jednak strony nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 k.p.k. Z tego też względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. W zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa z art. 284 § 1 k.k., gdyż przywłaszczył sobie wymienione przedmioty służbowe, w ten sposób, że rozporządził nimi jak własnymi, zastawiając je w lombardzie pod pożyczkę. Powyższego organ dowodził z dokumentów postępowania przygotowawczego prowadzonego pierwotnie przez Prokuraturę Rejonową, tj. protokołu zawiadomienia o przestępstwie, protokołu zatrzymania rzeczy, protokołów przesłuchania świadków, notatek służbowych, a także czynności dowodowych przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu administracyjnym, a w szczególności wyjaśnień skarżącego, który konsekwentnie wprawdzie zaprzecza, aby dopuścił się zarzucanego mu czynu, jednak podnoszone przez stronę argumenty nie są spójne i logiczne. Przede wszystkim zauważyć należy, że sam skarżący zeznał do protokołu z dnia 7 stycznia 2014r. (k. 79-81 akt administracyjnych), że przełożony S. zadzwonił do niego w niedzielę 15 grudnia 2013r., domagając się przywiezienia sprzętu do komisariatu, na co skarżący poinformował go, że sprzęt jest schowany w pokoju brata i klucz ma tylko brat, dlatego sprzęt odniesie dnia następnego tj. 16 grudnia 2013r. o 8.00. Jednak, jak wyjaśnił dalej, zepsuł mu się samochód i sprzęt odwiózł około 10:30. Czyli tuż po tym, jak powrócił z lombardu znajdującego się na ul. "[...]" w K., co potwierdza nagranie z monitoringu miejskiego. Tłumaczenie, że sprzęt służbowy znajdował się w pokoju brata, jest niewiarygodne z tego też powodu, że niezrozumiałym jest dlaczego skarżący miałby pozostawić sprzęt służbowy, niezbędny do działań operacyjnych, w miejscu dla siebie niedostępnym. Poza tym argument, że na umowach lombardowych nie wpisywano szczegółowych danych identyfikacyjnych zastawianego sprzętu w żaden sposób nie może dowodzić, że był to sprzęt prywatny. Skarżący twierdzi, że posiada identyczny aparat fotograficzny z osprzętem, identyczną kamerę cyfrową i identyczny telewizor, jakie znajdują się na wyposażeniu Komisariatu Policji, które, jak stwierdził zastawił, aby mieć na zapłacenie dla informatora, a wykorzystywał do realizacji zadań służbowych sprzęt służbowy, który przechowywał w pokoju brata, do którego nie miał właściwie dostępu. Takie działanie jest sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd nie ma wątpliwości, że organy prowadzące postępowanie w sprawie zasadnie przyjęły, że skarżący zastawiał w lombardzie sprzęt służbowy i to wielokrotnie. Z akt administracyjnych wynika, że Prokuratura Okręgowa prowadzi śledztwo sygn. V Ds.94/13 p-ko M. P.. W dniu 8 stycznia 2014r. przedstawiono mu zarzuty następującej treści: 1. w okresie od 3 do 6 grudnia 2013 r., w O. i w R. pow. k., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, żądał od A. D. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 8 000 zł w zamian za zwrot skradzionego jej w nocy z 15/16 września 2013 r. w R. samochodu osobowego marki Audi A3 o nr rej. "[...]" o wartości 30.000 zł, tj. o przestępstwo z art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., 2. w okresie od 28 września do 16 grudnia 2013 r. w R. pow. k., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przywłaszczał sobie cudze rzeczy ruchome w postaci: kamery video marki Samsung model HMX-HI05BP/EDC wraz z ładowarką, aparatu cyfrowego marki Canon EOS 550D z obiektywem EFS 18-55mm, obiektywu do aparatu marki Tamron, lampy błyskowej marki Canon Speedlite 430EXII i monitora marki LD Flatron LCD- TV/022 model M2062DL, o łącznej wartości 6 000 zł, należące do wyposażenia Komisariatu Policji, które następnie zastawiał w lombardzie w celu uzyskania pożyczek gotówkowych w łącznej wysokości 9.100 zł, czym działał na szkodę Komendy Powiatowej Policji, tj. o przestępstwo z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Następnie prokurator postanowił zastosować wobec skarżącego środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji raz na dwa tygodnie, połączonego z zakazem kontaktowania się w jakiejkolwiek formie z pokrzywdzoną i pracownikiem lombardu, poręczenia majątkowego w wysokości 5000 zł, zawieszenia w czynnościach służbowych jako policjanta zatrudnionego w KP oraz zakazu opuszczania kraju (k 92 i 102-106 akt administracyjnych). Następnie po uwzględnieniu zażalenia funkcjonariusza, Prokurator Okręgowy uchylił poręczenie majątkowe i zawieszenie w czynnościach służbowych, mając na uwadze sytuację majątkową i rodzinną skarżącego oraz fakt, że skarżący został zwolniony z Policji i utracił dotychczasowe źródło utrzymania (k. 107-113 akt administracyjnych). Zważyć należy, że przedstawienie skarżącemu zarzutów i zastosowanie wobec niego środków zapobiegawczych miało miejsce w dniu 8 stycznia 2014r., a więc w dacie orzekania przez organ I instancji. Oba organy instancyjne miały więc świadomość, że na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa. Zasadnie przyjęto tym samym, że zachodzi oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa (por wyro NSA z dnia 13 grudnia 2012r., sygn. akt I OSK 735/12 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2014r., sygn. akt III SA/Łd 188/14, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie przekonywująco wykazały również, że fakt dopuszczenia się wskazanego działania uniemożliwia pozostawienie skarżącego w służbie. Organy wskazały bowiem na społeczne oczekiwanie nienagannej postawy i zasad etycznych funkcjonariuszy Policji, powołanych do zapobiegania przestępczości i egzekwowania prawa. W sprawie nie ma znaczenia opinia organizacji związkowej. Opinia związku zawodowego nie ma charakteru wiążącego (tak: NSA w wyroku z dnia 29 listopada 2013r., sygn. akt I OSK 3134/12, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Odnosząc się do zarzutów utrudniania dostępu do akt postępowania i uchybienia terminu do wydania decyzji przez organ odwoławczy, stwierdzić należy, że te uchybienia nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie przepisów postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże tylko w przypadku, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co nie zachodzi w niniejszym postępowaniu. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi