II SA/Ol 480/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi S. W. i . B. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. i S. W. (skarżący) od decyzji Starosty "[...]" z "[...]" ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości (w pasie technologicznym o szerokości 6 m, po 3 m po obu stronach od osi przewodu, tj. o powierzchni 1 698 m2), położonej w obrębie "[...]", gmina "[...]", oznaczonej nr geodezyjnym działki "[...]" o pow. "[...]" ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr "[...]", stanowiącej własność B. i S. W., przez zezwolenie Spółce A (spółka), na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci przebudowy elektroenergetycznej linii napowietrznej nN 0,4 kV, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji Starosty "[...]" z "[...]" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Starosta "[...]" decyzją z "[...]", po rozpatrzeniu wniosku spółki z 8 listopada 2019 r. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości (w pasie technologicznym o szerokości 6 m, po 3 m po obu stronach od osi przewodu, tj. o powierzchni 1 698 m2). położonej w obrębie "[...]", gmina ‘[...]", oznaczonej nr geodezyjnym działki "[...]" o pow. "[...]" ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr "[...]", stanowiącej własność B. i S. W., przez zezwolenie spółce na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej w postaci przebudowy elektroenergetycznej linii napowietrznej nN 0,4 kV. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie złożyli B. i S. W., odwołujący się wnieśli o uchylenie w całości ww. decyzji Starosty. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]’ Wojewoda, przytaczając treść art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm., dalej: u.g.n.) stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji podniósł, że w sprawie nie budzi wątpliwości organu, że inwestycja planowana przez spółkę jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Ponadto, Burmistrz "[...]" ostateczną decyzją z "[...]" ustalił, na przedmiotowej działce, lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na wymianie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV. Planowana inwestycja jest zgodna z ww. decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właściciela nieruchomości na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Zgodnie z zawartą w aktach sprawy dokumentacją, pełnomocnik inwestora prowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków korzystania z nieruchomości. Dowodem rokowań są między innymi: oświadczenie woli o udostępnienie nieruchomości w związku z planowanymi pracami na istniejących urządzeniach elektroenergetycznych, oświadczenie woli stron o udostępnienie nieruchomości pod projektowanymi urządzeniami, porozumienie w sprawie ustanowienia służebności przesyłu dla urządzeń projektowanych, które znajdują się w aktach sprawy. Z dokumentów przedstawionych przez spółkę wynika, że propozycje zawarcia porozumienia w sprawie budowy na przedmiotowej działce ww. inwestycji, nie doszły. Z akt sprawy wynika, że strona nie odebrała korespondencji zawierającej dokumenty dotyczące warunków korzystania z nieruchomości. Z działań inwestora wynika zatem, że podejmował on próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]’ jednakże zakończyły się one niepowodzeniem. Nadto, po wszczęciu postępowania administracyjnego w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., Starosta "[...]" zorganizował w dniu 8 stycznia 2020 r. rozprawę administracyjną. Jak wynika z akt sprawy do porozumienia między stronami nie doszło. W związku z powyższym, w sytuacji, w której strony nie mogły dojść do porozumienia, Starosta "[...]" był uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której ograniczył sposób korzystania z prawa własności nieruchomości, słusznie stosując tryb przewidziany w art. 124 u.g.n. Ponadto wskazał, że bez znaczenia w niniejszym postępowaniu pozostaje również fakt, iż przed sądem rejonowym toczy się postępowanie z powództwa cywilnego na wniosek skarżących o ustanowienie służebności przesyłu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu nie ma charakteru prejudycjalnego dla sprawy administracyjnej z art. 124 u.g.n. gdyż powyższy przepis w żaden sposób nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o ustanowienie służebności przesyłu. Z kolei zarzut dotyczący uzgodnienia niniejszej inwestycji przez Starostę, nie zasługuje on na uwzględnienie bowiem lokalizacja niniejszej inwestycji jest zgodna z ostateczną decyzją Burmistrza "[...]" z "[...]", w której zostały ustalone warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegające na wymianie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV na przedmiotowej działce. Skarżący byli stroną postępowania i na etapie prowadzonego postępowania przez Burmistrza "[...]" mogli kwestionować zasadności wybudowania ww. linii elektroenergetycznej i jej parametrów. Decyzja ta stała się ostateczna 19 sierpnia 2019 r., strony nie zakwestionowały przebiegu niniejszej inwestycji. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżący podnieśli, że od samego początku nie byli i nie są przeciwni dokonania przebudowy przedmiotowej linii wraz z urządzeniami. O tym świadczy nie kwestionowanie przez nich wydanej wcześniej decyzji Burmistrza "[...]", o lokalizacji celu publicznego. Podnieśli, że przeprowadzenie rokowań w siedzibie Starostwa Powiatowego w "[...]" nie było w pełni profesjonalne, ponieważ kwestią kluczową było zadośćuczynienie za szkody jakie by wynikły z powodu wejścia na grunt w pasie technologicznym 6-ciu metrów na długości ok. 283 m. Wskazali, że przedstawili warunki dotyczące odszkodowania za wejście na grunt łącznie ze zniszczeniem upraw rzepaku, tymczasem pełnomocnik spółki wprost nie odniósł się do ich propozycji i zaprzeczyli jakoby pełnomocnik inwestora prowadził z nimi negocjacje mające na celu ustalenie warunków korzystania z ich nieruchomości. Dodatkowo wyrazili zdziwienie, że Wojewoda nie zajął stanowiska w kwestii odszkodowania za wejście na grunt i czasowe ograniczenie praw do nieruchomości, bowiem propozycja spółki nie jest do zaakceptowania. Z powyższego wynika, że Starosta, jak też Wojewoda stoją za monopolistą, który może dyktować swoje warunki, a nie za praworządnością i za słusznym interesem obywatela. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 124 u.g.n. Zgodnie z art. 124 ust. 1 tej ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ug.n. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17). W myśl art. 124 ust. 2 u.g.n., udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten stanowi wyjątek od przyjętej w art. 113 ust. 1 ustawy zasady, zgodnie z którą nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, gdyż na jego podstawie postępowanie może być wszczęte także na wniosek podmiotu, który realizuje inwestycję celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Należy podkreślić, że wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy i może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, iż decyzje wydawane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, naruszają interes właściciela nieruchomości poprzez ograniczenie prawa własności, ustawodawca dopuścił możliwość ich wydawania jedynie w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizacji inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 567/10). Jednocześnie zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, a zatem należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 692/12; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 85/09). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Bezsporny jest bowiem fakt, że spółka, która wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżących, jest podmiotem realizującym cel publiczny. Przedmiotowa inwestycja polega bowiem na przebudowie elektroenergetycznej linii napowietrznej, a w myśl art. 6 pkt 2 u.g.n. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń jest inwestycją celu publicznego. Jak wynika z wniosku spółki, planowane przedsięwzięcie stanowi cel publiczny, o którym mowa w tym przepisie. Nadto powyższe ograniczenie, po myśli przywołanego art. 124 ust. 1 zd. 2 u.g.n., nastąpiło zgodnie z decyzją o lokalizacji celu publicznego. Ponadto, warunkiem koniecznym jest przeprowadzenie bezskutecznych rokowań z właścicielem nieruchomości, które powinny potwierdzać dokumenty załączone do wniosku inwestora o wydanie decyzji. Ustawodawca ustanowił zatem pierwszeństwo umownego rozstrzygnięcia kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością przed rozstrzygnięciem jej w formie decyzji administracyjnej. Dopiero brak osiągnięcia porozumienia pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem oraz brak zgody właściciela na wykonanie na jego nieruchomości prac inwestycyjnych upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. W kwestii rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., wskazać należy, że ustawodawca nie określił trybu ich prowadzenia i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Uwzględniając poglądy orzecznictwa sądowego przyjąć należy, że zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa bowiem ani formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Nie nakłada też na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na skutek rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczyło zatem wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji zaś, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne oczekiwania, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15, z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17). Jednocześnie należy dostrzec, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody skarżących na przebudowę przebiegającej przez ich nieruchomość linii elektroenergetycznej. Z przedłożonych dokumentów wynika, że w trakcie rozprawy administracyjnej (w dniu 8 stycznia 2020 r.) skarżący zaproponowali przedstawicielowi spółki odpłatność za jednorazowe oświadczenie woli w kwocie 1000 zł za jeden słup, ewentualnie ich propozycja polegała na przeprojektowaniu linii. Przedstawiciel spółki zakreślił termin 14 dni na przekazanie propozycji skarżących spółce i przekazaniu do urzędu informacji odnośnie podjętych decyzji. Następnie, pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. pełnomocnik spółki poinformował Starostę, że inwestor zgodził się na przebudowę linii pod warunkiem, że właściciele działki nr "[...]" podpiszą nieodpłatną służebność przesyłu. Na powyższe skarżący nie zgodzili się, żądając "odpowiedniej kwoty za podpisanie służebności". Z materiału sprawy wynika zatem, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń, umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Nie jest natomiast rzeczą organów ani Sądu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela do przyjęcia. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło między stronami do porozumienia. Takie natomiast ustalenia organy w niniejszej sprawie poczyniły. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Marginalnie Sąd zauważa, że rozstrzygnięcie sprawy o ustanowienie służebności przesyłu toczącej się przed sądem powszechnym nie ma znaczenia dla toczącego się na podstawie art. 124 u.g.n. postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem obie te instytucje to odrębne regulacje prawne pozwalające na uzyskanie zgody na wejście i korzystanie z cudzego gruntu w warunkach w nich przewidzianych dotyczących obiektów liniowych. Co więcej, warunkiem stosowalności art. 124 u.g.n. jest właśnie brak po stronie podmiotu występującego o udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jakiegokolwiek tytuły prawnego, w tym służebności przesytu, do nieruchomości zdefiniowanej powyżej inwestycji budowalnej, co wynika z końcowej części analizowanego przepisu w zakresie "jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgodny.". Z kolei uzyskanie tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości celem realizacji robót budowlanych, o których mowa w art. 124 u.g.n., czyni zbędnym występowanie o takową zgodę, właściwie ubezskutecznia (czyni uprzednio bezprzedmiotowym postępowanie w tymże zakresie) stosowalność tegoż przepisu. Z powyższej optyki wynika, że zgoda właściciel nieruchomości (użytkownika wieczystego nieruchomości) na wykonanie robót budowlanych w zakresie objętym dyspozycją art. 124 u.g.n. i decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w powyższym zakresie to wektorowo przeciwstawne sobie instytucje z zakresu odmiennych dziedzin prawa (cywilnego vel administracyjnego ze wszystkimi tego konsekwencjami) ukierunkowane na osiągnięcie tego samego efektu, czyli ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w celu zdefiniowanym w analizowanym art. 124 u.g.n. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy słusznie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 u.g.n., a inwestor nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało wydanie zakwestionowanych decyzji. Ustalenia faktyczne zostały dokonane prawidłowo, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.