II SA/Ol 486/15

Dnia 30 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie przez organ wraz ze skargą akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wojewoda (dalej zwany Wojewodą), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. (dalej zwanej skarżącą) od decyzji Starosty z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uznania skarżącej za osobę bezrobotną - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta wydana została w postępowaniu wznowionym i doręczona skarżącej w dniu "[...]". W tym samym czasie, bo pismem z dnia "[...]", doręczonym skarżącej w dniu "[...]", Starosta (dalej zwany organem I instancji) zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z powodu przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji, powołując art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b) oraz art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 149), rozstrzygnął o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem "[...]" oraz prawa do zasiłku z dniem "[...]". Decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu "[...]". Pismem z dnia "[...]", zatytułowanym "Skarga", przesłanym w dniu "[...]" (data nadania przesyłki pocztowej) do Wojewody, a adresowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca "odwołała się" od decyzji Wojewody z dnia "[...]" oraz decyzji organu I instancji z dnia "[...]". Skarga na decyzję Wojewody z dnia "[...]" została przekazana przez ten organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Natomiast skarga na decyzję organu I instancji z dnia "[...]" została zakwalifikowana przez Wojewodę jako odwołanie od tej decyzji i przesłana organowi I instancji, celem nadania temu pismu właściwego biegu. Po przekazaniu zaś tego odwołania przez organ I instancji w trybie art. 133 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako k.p.a.), postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda, powołując między innymi art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda zauważył, że decyzja organu I instancji z dnia "[...]" została skutecznie doręczona skarżącej w dniu "[...]". Podał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji, prawo wniesienia odwołania przysługiwało skarżącej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, to jest do dnia "[...]". Ocenił, że skarżąca nie zachowała tego terminu, gdyż odwołanie wysłała w dniu "[...]". Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do tutejszego Sądu, w której skarżąca uznała, że nie przekroczyła terminu na złożenie skargi na decyzję Wojewody, którą otrzymała w dniu "[...]", skoro termin ten wynosił 30 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w kontrolowanej sprawie ostatecznemu postanowieniu Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zauważyć przede wszystkim należy, że skarżąca w jednym piśmie z dnia "[...]", zatytułowanym "Skarga" (k. 12 akt adm.), przesłanym w dniu "[...]" (data nadania przesyłki pocztowej) do Wojewody, a adresowanym do tutejszego Sądu, zaskarżyła dwie decyzje, to jest: 1) decyzję Wojewody z dnia "[...]" uchylającą decyzję organu I instancji wydaną w wyniku wznowienia postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz 2) decyzję organu I instancji z dnia "[...]", wydaną w trybie zwykłym, w przedmiocie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Skarga na decyzję Wojewody z dnia "[...]" została przekazana przez ten organ do tutejszego Sądu i zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Ol 347/15 (w sprawie tej w dniu 16 czerwca 2015 r. został wydany wyrok o oddaleniu skargi). Natomiast skarga na decyzję organu I instancji z dnia "[...]" została zakwalifikowana przez Wojewodę jako odwołanie od tej decyzji i przesłana organowi I instancji, celem nadania właściwego biegu. Po przekazaniu zaś tego odwołania przez organ I instancji w trybie art. 133 k.p.a, postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi do tutejszego Sądu, zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Ol 486/15, która została oddalona niniejszym wyrokiem wydanym w dniu 30 czerwca 2015 r. Z argumentów podniesionych przez skarżącą w treści skargi na oznaczone powyżej postanowienie Wojewody wynika jednak, że uszło uwadze skarżącej, że po wydaniu przez Wojewodę decyzji z dnia "[...]" (doręczonej skarżącej w dniu "[...]"), organ I instancji wszczął odrębne postępowanie od tego, w którym wydana została decyzja Wojewody z dnia "[...]". Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się wydaniem decyzji z dnia "[...]", od której skarżącej przysługiwało odwołanie (o czym zresztą skarżąca została przez organ I instancji pouczona w tej decyzji, podobnie jak i o terminie i trybie wniesienia odwołania), a nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga jest bowiem środkiem zaskarżenia decyzji organu odwoławczego (którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda), a nie organu I instancji. Wskazać przy tym należy, że decyzja organu I instancji nie może być bezpośrednio przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a., od takich decyzji przysługuje odwołanie a nie skarga. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., warunkiem wniesienia skargi na decyzję administracyjną jest uprzednie wyczerpanie środków odwoławczych, które przysługują w postępowaniu administracyjnym. Wyjaśnić także należy, że inny jest termin na wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a inny na wniesienie odwołania. Terminy te uregulowane są ponadto w innych aktach prawnych; termin do wniesienia skargi w art. 53 § 1 p.p.s.a. (w świetle którego termin ten wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie), zaś termin do wniesienia odwołania w art. 129 § 2 k.p.a. (w świetle którego termin ten wynosi 14 dni od doręczenia decyzji stronie). Uwzględniając te argumenty ocenić należy, że Wojewoda prawidłowo zakwalifikował pismo skarżącej z dnia "[...]", zatytułowane "Skarga", w części dotyczącej zaskarżenia decyzji organu I instancji z dnia "[...]", jako odwołanie od tej decyzji. Wobec zaś uchybienia przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji konieczne było wydanie przez Wojewodę postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. W świetle bowiem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia między innymi uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne, co otwiera stronie możliwość poddania go kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie na takie postanowienie okazała się jednak niezasadna. Za prawidłową uznać bowiem należy ocenę Wojewody, że wobec skutecznego doręczenia skarżącej w dniu "[...]" decyzji organu I instancji z dnia "[...]", termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu "[...]". Wniesienie więc przez skarżącą odwołania od tej decyzji w dniu "[...]" (co nastąpiło wraz z nadaniem przesyłki pocztowej zawierającej pismo skarżącej z dnia "[...]") miało miejsce z uchybieniem terminu na dokonanie tej czynności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.