II SA/Ol 487/17

Dnia 26 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 roku sprawy ze skargi Cz. P. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę. "[...]" zarejestrował się w Urzędzie Pracy Powiatu "[...]" , w dniu 28 stycznia 2016 r. Decyzją z dnia 28 stycznia 2016 r., nr "[...]" , Starosta "[...]" orzekł o uznaniu "[...]" od dnia 28 stycznia 2016 r. za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 stycznia 2017 r. w wysokości 997,40 zł brutto miesięcznie w okresie trzech pierwszych miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 783,20 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W dniu 15 lutego 2017 r. do UPPO w "[...]" wpłynęło pismo, w którym ZUS Oddział w "[...]" poinformował, że wyrokiem sądu "[...]" zostało przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 kwietnia 2016 r. Zwrócono się także z prośbą o podanie okresu oraz kwoty brutto wypłaconego zasiłku celem dokonania refundacji z przyznanego świadczenia rehabilitacyjnego. W odpowiedzi na powyższe pismo UPPO w "[...]" , pismem z dnia 21 lutego 2017 r., poinformował, że "[...]" w okresie od 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 kwietnia 2016 r. pobrał zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 2.999.20 zł brutto. Decyzją z dnia 13 marca 2017 r., wydaną na podstawie 104 K.p.a. i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, b, art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta "[...]" orzekł o pozbawieniu "[...]" statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku za okres od dnia 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r., tj. za okres, za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Powołując się na art. 78 ust. 4 ustawy organ I instancji stwierdził, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku przyznania bezrobotnemu świadczenia rehabilitacyjnego za okres, za który pobierał zasiłek, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te należy traktować jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wskazano, że od dnia 27 kwietnia 2016 r. "[...]" w dalszym ciągu posiada status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku, bez konieczności ponownej rejestracji. Od powyższej decyzji "[...]" wniósł odwołanie, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem okres przysługiwania zasiłku powinien być "przeniesiony na czas" po zakończeniu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przede wszystkim ustalenie, że w okresie od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 kwietnia 2016 r. przysługuje mu status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 78 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 654 ze zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej wskazywanej jako: K.p.a., Wojewoda "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że skoro statusem osoby bezrobotnej nie może legitymować się osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, to prawidłowe jest rozstrzygnięcie organu I instancji, który stwierdził, że w okresie od 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r. skarżący nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a skoro nie posiadał w tym okresie statusu, to tym samym nie przysługiwał mu w okresie od 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r. zasiłek dla bezrobotnych. Wojewoda uznał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest wynikiem regulacji zawartej w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiącej, że "w przypadku przyznania bezrobotnemu (..) świadczenia rehabilitacyjnego na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne (. . .) ". Wojewoda wskazał, że powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. Konsekwencją zastosowania tego przepisu jest to, że status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przysługuje skarżącemu od momentu upływu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od dnia 27 kwietnia 2016 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w przypadku przyznania bezrobotnemu (. . .) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego (. . .) za okres, za który pobierał zasiłek (. . .), pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 ustawy organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa w ust. 1, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek ( . .). W ocenie organu odwoławczego, przewidziane ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy świadczenia dla osób bezrobotnych, będących w trudnej sytuacji ze względu na brak miejsc pracy, pomimo, że są zdolni i gotowi do jej podjęcia, nie mogą być traktowane inaczej niż pomoc w sytuacji, gdy dla takich osób w danej chwili brak jest możliwości zatrudnienia. Tym samym uprawnienie do zasiłku dla osób bezrobotnych nie może być pojmowane jako przysługujące nawet w okolicznościach, gdy wskutek równoczesnego uzyskania na mocy wyroku sądu - z mocą wsteczną - świadczenia przysługującego z tytułu ubezpieczenia społecznego tyle tylko, że ulegające przesunięciu w czasie i kontynuowane od początku w całości, po wyczerpaniu uprawnień do przyznanych w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Organ odwoławczy stwierdził, że zawarte w odwołaniu żądanie skarżącego zmierza w istocie do zapewnienia możliwości pobrania i skorzystania z całości okresu na jaki był przyznany zasiłek dla bezrobotnych, pomimo dokonania jego rozliczenia w trybie art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dodał, że przepis ten, nakazując traktowanie wypłaconych z Funduszu Pracy świadczeń jako świadczeń wypłaconych w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń. Równocześnie ust. 4 tego przepisu nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z FUS. Na powyższą decyzję "[...]" wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, domagając się jej uchylenia oraz decyzji organu I instancji, jako naruszających prawo i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem przytoczonej przez niego argumentacji. Zaskarżonej decyzji "[...]" zarzucił niewłaściwe i krzywdzące ustalenie okresu, za który przysługuje mu status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku za okres od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia 26 kwietnia 2016 r. Stwierdził, że właściwa ocena materiału dowodowego przez organ administracji winna skutkować przyznaniem zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy liczonych od dnia ustania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wskazał na pominięcie szeregu istotnych okoliczności faktycznych dotyczących sprawy, to jest okoliczności związanych z prawem do przyznania prawa do świadczenia, które nie powinno mieć wpływu na skrócenie okresu, na który może zostać przyznany zasiłek, a jedynie w tym okresie świadczenia wypłacane z urzędu pracy powinny ulec zawieszeniu. Nadto, skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do jego zarzutów z odwołania. Nie umożliwił mu także zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji czym naruszył art. 10 K.p.a. Podniósł, że potraktowany został przez organy administracji niesprawiedliwie, rażąco sprzecznie z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi Wojewoda, ustosunkowując się do argumentacji podniesionej w skardze, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz.1066 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto, wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie przyjęły, iż statusem osoby bezrobotnej nie może legitymować się osoba, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w okresie od 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r. skarżący nie spełniał przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a skoro nie posiadał w tym okresie statusu, to tym samym nie przysługiwał mu w okresie od 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r. zasiłek dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie organów jest wynikiem regulacji zawartej w art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiącej, że "w przypadku przyznania bezrobotnemu (...) świadczenia rehabilitacyjnego na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne (...) ". Powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. Konsekwencją zastosowania tego przepisu jest to, że status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przysługuje skarżącej od momentu upływu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od dnia 27 kwietnia 2016 r. Powołana regulacja nakazując traktowanie wypłaconych z Funduszu Pracy świadczeń jako świadczeń wypłaconych w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń. Równocześnie ust. 4 tego przepisu nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z FUS. Zatem, w ocenie Sądu, błędne są zarzuty skargi, że organy administracji niewłaściwe i krzywdząco, z naruszeniem zasad współżycia społecznego oraz przepisów Konstytucji RP, ustaliły okres, za który winno przysługiwać skarżącemu prawo do zasiłku, a właściwa ocena materiału dowodowego winna skutkować przyznaniem zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy liczonych od dnia ustania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Reasumując, należy ponownie wskazać skarżącemu, że przewidziane ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy świadczenia dla osób bezrobotnych, będących w trudnej sytuacji ze względu na brak miejsc pracy dla nich pomimo, że są zdolni i gotowi do jej podjęcia, nie mogą być traktowane inaczej niż pomoc w sytuacji, gdy dla takich osób w danej chwili brak jest możliwości zatrudnienia. Tym samym uprawnienie do zasiłku dla osób bezrobotnych nie może być pojmowane jako przysługujące nawet w okolicznościach, gdy wskutek równoczesnego uzyskania na mocy wyroku sądu – z mocą wsteczną – świadczenia przysługującego z tytułu ubezpieczenia społecznego tyle tylko, że ulegające przesunięciu w czasie i kontynuowane od początku w całości, po wyczerpaniu uprawnień do przyznanych w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Rozpatrywana skarga zmierza w istocie do zapewnienia możliwości pobrania i skorzystania z całości okresu, na jaki był przyznany zasiłek dla bezrobotnych , pomimo dokonania jego rozliczenia w trybie art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku skarżącego, który zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu 28 stycznia 2016 r., a świadczenie rehabilitacyjne zostało mu przyznane wstecz na okres od 28 stycznia 2016 r. do 26 kwietnia 2016 r., zaistniała potrzeba wyeliminowania decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej, i w konsekwencji następnych orzeczeń związanych z posiadanym statusem bezrobotnego. Organy prawidłowo przyjęły że uprawnienie do zasiłku skarżący zachował jedynie za okres pozostający po rozliczeniu świadczeń do końca okresu zasiłkowego liczonego od dnia rejestracji. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich podniesionych przez skarżącego w odwołaniu kwestii, wskazując dodatkowo na orzecznictwo sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi, odnośnie do naruszenia przez organ II instancji, art. 10 § 1 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący został poinformowany przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz pouczony możliwości zgłoszenia ewentualnych żądań, ale z praw tych nie skorzystał. Organ odwoławczy dysponował kompletnym materiałem dowodowym, nie wymagającym uzupełnienia a jedynie ponownego rozpatrzenia oraz niezwłocznego wydania rozstrzygnięcia. Organ ten nie prowadził więc dodatkowego postępowania wyjaśniającego, nie zgromadził nowych dowodów i nie przeprowadził jakichkolwiek innych czynności. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek, gdy powołująca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności mogących mieć wpływ lub nie na wynik postępowania przed organem odwoławczym. Nie wskazał również jakiej czynności nie mógł dokonać, zatem podniesiony zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 K.p.a. należy uznać za nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.