II SA/Ol 488/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J.W. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" w przedmiocie zasiłku stałego postanawia przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie radcy prawnemu J.W. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych, powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Po oddaleniu skargi radca prawny J.W. został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącego na zasadzie prawa pomocy. Złożył on wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, uwzględniony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, a następnie skargę kasacyjną, w wyniku której Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji. W dniu 9 marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek ww. o przyznanie "wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (wniosek o przywrócenie terminu na uzasadnienie wyroku) i za sporządzenie skargi kasacyjnej". Oświadczył on, iż koszty te nie zostały uregulowane przez skarżącego ani w całości, ani w części. Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W niniejszej sprawie radca prawny został ustanowiony po wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Fakt, iż jego wydanie stanowiło zakończenie postępowania w pierwszej instancji oznacza, iż pełnomocnik, składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, nie prowadził już sprawy w tej instancji. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, wynosi 75% opłaty określonej w pkt 1 (z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy zastosowanie ma opłata z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, w wysokości 240 zł). Najwyższa wysokość rzeczonej opłaty, według § 4 ust. 2 rozporządzenia, wynosi 270 zł [150% x (240 zł x 75 %)]. Kategoryzując wstępną czynność w postaci uzyskania przywrócenia terminu jako zwiększenie nakładu pracy, a pozytywny rezultat wywiedzionej skargi kasacyjnej jako wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia sprawy, za zasadne uznano przyznanie wynagrodzenia w takiej właśnie wysokości. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia, podwyższa się je o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.