II SA/Ol 491/08

Dnia 1 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2008 roku sprawy ze skargi W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[..]" nr "[..]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 8 czerwca 2006r. Burmistrz określił środowiskowe warunki zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zbiornika na gnojowicę oraz rozbudowie obory na działkach o nr "[...]" w obrębie Z. gmina P. W uzasadnieniu podano, iż z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji wystąpił W.P. Wskazano, iż postanowieniem z dnia 20 lutego 2006r. na inwestora został nałożony obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który został opracowany i dostarczony do organu. Podano, iż zapewniono udział społeczeństwa w sprawie, gdyż informacja o prowadzonym postępowaniu była wywieszona na tablicy ogłoszeń, a także zamieszczona na stronach internetowych urzędu. Wnioski w tej sprawie wnieśli właściciele nieruchomości sąsiednich: W.T. i C.P., domagając się zachowania norm budowlanych dotyczących odległości budynków gospodarczych i zbiorników od działek i budynków mieszkalnych, zaprojektowania zbiornika w formie zamkniętej, a także usytuowania go na końcu działki z dala od zabudowań. Podano, iż z przedstawionego raportu wynika, iż projektowana inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i ludzi. Projekt decyzji został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody oraz Państwowym Inspektorem Sanitarnym pod warunkami, które zostały wpisane do decyzji. Spełnienie tych warunków spowoduje, iż wszelkie uciążliwości inwestycji zamkną się w granicach działek inwestora. Wskazano, iż wydając przedmiotową decyzję uwzględniono fakt, iż inwestycja ma niewielki wpływ na zanieczyszczenie powietrza oraz na walory krajobrazowe. Wyjaśniono, iż Gmina nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w związku z tym inwestycja winna być zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Na skutek odwołania wniesionego przez W.T. i C.P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 16 sierpnia 2006r. uchyliło powyższą decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż wniosek inwestora nie spełnia wszystkich wymogów proceduralnych, gdyż nie została do niego dołączona poświadczona przez właściwy organ mapa ewidencyjna z zaznaczonym przebiegiem granic oraz nie została wyjaśniona kwestia technologii – metody hodowli. Wskazano przy tym, iż z załączonej do wniosku kopii odręcznego pisma wynika, iż planowana jest hodowla bezściółkowa, a w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, działającym z upoważnienia Wojewody wynika, iż został postawiony warunek hodowli ściółkowej. Ponadto wprowadzając warunek hodowli ściółkowej ustalono środowiskowe warunki zgody na budowę zbiornika na gnojowicę, utrzymywanego na stanowiskach bezściółkowych. Wskazano, iż w przedmiotowej decyzji wykroczono poza zakres sprawy, określając odległości zbiornika na gnojowicę od działek sąsiednich i od budynków mieszkalnych, podczas gdy z przepisów wynika, iż odległości te określa się indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy. Podniesiono ponadto, iż organ winien ocenić wpływ przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, na którym ma być realizowana inwestycja. Powinien także dokonać analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i życie ludzi. Wskazano ponadto, iż w sporządzonym raporcie oddziaływania na środowisko nie przedstawiono analizowanych wariantów przedsięwzięcia, co jest konieczne do oceny czy wybrany wariant jest najkorzystniejszy dla wnioskodawcy i środowiska. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz ponownie określił środowiskowe warunki zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie zbiornika na gnojowicę oraz rozbudowie obory do 64 DJP (hodowla bezściółkowa) na działkach o nr "[...]" w obrębie Z. gm. P. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Kolegium inwestor uzupełnił wniosek i dostarczył aneks do raportu oddziaływania na środowisko. Dokonano uzgodnień przedmiotowej decyzji z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz Wojewodą, a warunki określone w tych uzgodnieniach zostały uwzględnione w treści decyzji. Dokonując analizy wybranego wariantu uznano, iż w obecnych warunkach bytowania zwierząt najkorzystniejszym dla środowiska przyrodniczego, środowiska bytowania zwierząt, otoczenia przebywania ludzi oraz warunków produkcji mleka jest realizacja planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, że podczas wszelkich analiz należy wziąć pod uwagę, iż środowisko wiejskie jak i aglomeracje przemysłowe, przeznacza się do konkretnego rodzaju produkcji, co związane jest z pewnymi uciążliwościami. Jednakże wskazano, iż spełnienie wymagań określonych w decyzji spowoduje, iż uciążliwości te zamkną się w granicach działek inwestora. Podano, iż przy wydawaniu decyzji uwzględniono niewielki wpływ inwestycji na zanieczyszczenie powietrza oraz brak istotnego wpływu na walory krajobrazowe. Wskazano, iż Gmina nie posiada obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a w związku z tym przedmiotowa inwestycja winna być zgodna z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, wydaną w dniu 30 grudnia 2005r. Od decyzji tej odwołania złożyli C.P. oraz W.T., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o odmowie określenia środowiskowych warunków zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnieśli, iż dokonując ponownych uzgodnień organ niesłusznie zmienił warunek ściółkowego systemu na bezściółkowy, dostosowując się do potrzeb wniosku inwestora. Ponadto zarzucili, iż nie przeprowadzono w sprawie analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, co narusza art. 47 ust. 1 lit. a) ustawy - Prawo ochrony środowiska. W sprawie przyjęto jako dowód oświadczenie inwestora odnośnie wywozu gnojowicy kilka razy w roku, podczas gdy z aktualnie istniejącego zbiornika wywóz dokonywany jest znacznie częściej, co stanowi znaczną dolegliwość. Ponadto zakwestionowali fakt, iż wobec braku uregulowań organ przyjął za kryterium, w zakresie dolegliwości zapachowych, standardowe stężenie amoniaku i siarkowodoru, gdyż określenie normami tych substancji odnosi się do ich szkodliwego wpływu na zdrowie, a nie dolegliwości zapachowych, wpływających pośrednio na zdrowie i uniemożliwiających bytowanie. Odwołujący się zarzucili także, iż niezgodnie z przepisami odstąpiono od wymagań zawartości raportu oddziaływania na środowisko określonych w art. 52 ust 1 pkt 4,5 i 8 ustawy - Prawo ochrony środowiska, co spowodowało, że zaskarżona decyzja, jako oparta na niekompletnym raporcie oddziaływania na środowisko, jest wadliwa. Podnieśli także, iż projektowany zbiornik jest niewłaściwie usytuowany. Ponadto wskazano, iż organ uchybił obowiązkowi powiadomienia stron o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzono - z udziałem stron - postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskano uzgodnienia z Wojewodą oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Wskazano, iż decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia spełnia wymagania określone w art. 56 ust. 1-3 i 7 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Podniesiono, iż z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie stanowić bezpośredniego, ani pośredniego negatywnego wpływu na warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, a jego celem jest unowocześnienie produkcji mleka i ograniczenie ilości zanieczyszczeń powstających z produkcji rolnej. Wskazano, iż areał gospodarstwa jest wystarczający do zagospodarowania zgromadzonej gnojowicy w sposób zgodny z przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu. Budowa szczelnego zbiornika na gnojowicę ograniczy niekorzystny wpływ zgromadzonych nawozów naturalnych na środowisko, a jego kubatura umożliwi zmniejszenie częstotliwości jego opróżniania do 2 razy w roku, co ma wpływ na ograniczenie emisji nieprzyjemnych odorów. Wprawdzie zbiornik ma charakter otwarty, ale tworzący się na powierzchni kożuch zabezpiecza środowisko przed uciążliwymi zapachami i florą bakteryjną. Podano, iż inwestycja położona jest na obszarze Natura 2000, lecz z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż nie będzie miała wpływu na ten obszar. Natomiast biorąc pod uwagę specyfikę przedsięwzięcia nie jest możliwe zupełne wyeliminowanie odorów powstających przy prowadzeniu produkcji zwierzęcej. Ponadto teren lokalizacji produkcji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd nie ma tu zastosowania art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach stwierdzono, iż nie nastąpiło naruszenie przepisów tam wskazywanych. Wyjaśniono, iż w ramach oceny oddziaływania inwestycji na środowisko dokonano oceny przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi, stwierdzając iż nie nastąpi przekroczenie standardów jakości powietrza. Podano, iż obowiązujące przepisy nie regulują emisji substancji zapachowych, a w rejonach wiejskich nieuniknione jest rozprzestrzenianie się odorów związanych z produkcją zwierzęcą i stosowaniem nawozów naturalnych. Jednakże planowana inwestycja ma na celu ograniczenie rozpowszechniania się substancji zapachowych. Wyjaśniono, iż w trakcie postępowania strona zmodyfikowała swój wniosek, stąd nie doszło do dwukrotnego jego rozpatrzenia. Ponadto za nieskuteczny uznano zarzut dotyczący treści postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 stycznia 2006r., gdyż strony go nie kwestionowały i jest ono ostateczne, a ponadto zakres raportu jest szerszy niż wskazany w tym postanowieniu. Wyjaśniono ponadto, iż odległość otwartych zbiorników na odchody zwierzęce o pojemności większej niż 200m3 od obiektów budowlanych określana jest indywidualnie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w uzgodnieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym. Zatem określenie tychże odległości w zaskarżonej decyzji stanowiłoby wykroczenie poza przedmiot sprawy. Kolegium uznało także, iż nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie była przeprowadzana czynność oględzin. Skargę na powyższą decyzję złożyli W.T. oraz I.P. i C.P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Skarżący podnieśli, iż Kolegium jest organem nie tylko kontrolnym, ale również merytorycznym, a zatem miało obowiązek przeprowadzenia kontroli postępowania organu pierwszej instancji pod kątem zgodności z prawem. Natomiast zaskarżona decyzja zawiera błędy, co w świetle art. 11 ustawy - Prawo ochrony środowiska czyni ją nieważną. Skarżący zarzucili, iż sporządzony raport oddziaływania na środowisko jest niekompletny. Przy jego sporządzaniu wzięto bowiem pod uwagę emisje przy dwukrotnym opróżnianiu pojemnika w ciągu roku, zaś emisje te będą ciągłe, gdyż transport nieczystości z obory do pojemnika będzie wspomagany mieszadłami zainstalowanymi w oborze. Stąd też twierdzenia organów o nieuniknionej w rejonach wiejskich emisji odorów związanych z produkcją zwierzęcą i stosowaniem nawozów naturalnych świadczy o powierzchownym potraktowaniu interesów skarżących. Ponadto w ocenie skarżących nieprawdziwe jest stwierdzenie, iż planowana inwestycja ma na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się substancji zapachowych. Zarzucono także, iż w postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" określono minimalne odległości lokalizacji przedsięwzięcia. Jednak nie uwzględniono wpływu przedsięwzięcia na jakość wody, wskazując jedynie iż ewentualne zagrożenia dla istniejących studni zostaną zlikwidowane przez wybudowanie do końca 2008r. wodociągu publicznego. Jednak z dokumentów nie wynika, aby wodociąg taki był planowany. Skarżący W.T. podał, iż posiada studnię w odległości 12 m od planowanej inwestycji, co powoduje, że planowana inwestycja jest niezgodna z § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniesiono także, iż w zaskarżonej decyzji podano rzeczywiste odległości zbiornika od granic sąsiednich i nie były one uzgadniane z właściwym organem. Ponadto postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego uzgadniające odległości zbiornika nie uwzględniało istniejących studni, a dodatkowo postanowienie to nie zostało doręczone skarżącym. Wskazano, iż skoro w kontrolowanej przez Kolegium decyzji zawarte zostały odległości od nieruchomości sąsiednich, to organ odwoławczy winien się do nich ustosunkować. Skarżący podnieśli także, iż planowana rozbudowa obory ma obejmować 72 sztuki bydła, podczas gdy już obecnie inwestor posiada ok. 90 sztuk bydła. W związku z powyższym skarżący zarzucili, iż nie została uwzględniona zasada uzasadnionej ochrony interesów osób trzecich. Podali, iż są osobami chorymi, a sprzeciw jest podyktowany obawami o zdrowie i możliwość dalszego zamieszkiwania w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż gromadzona w planowanym zbiorniku gnojowica nie będzie ściekiem, lecz płynnym nawozem naturalnym, wykorzystywanym rolniczo, stąd niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Prawa wodnego. Wyjaśniono także, iż nie są skuteczne argumenty odnośnie naruszenia norm określających warunki techniczne, jakie winny spełniać budynki czy też budowle, gdyż kwestie te znajdują się w kompetencji organów architektoniczno-budowlanych. Pismem z dnia 27 czerwca 2007r. inwestor W.P. wniósł o oddalenie skargi. Podał, iż Burmistrz decyzją z dnia 30 grudnia 2005r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w której określone zostały szczegółowe wymagania dotyczące odległości od budynków mieszkalnych. Powyższa decyzja była uzgodniona z inspekcją sanitarną i stała się ostateczna. Na tym etapie sąsiedzi nie wnosili żadnych uwag. Ponadto odległości określone w tej decyzji są większe od określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Uczestnik postępowania wyjaśnił, iż zarzut dotyczący przepompowywania nieczystości z obory jest bezzasadny, gdyż właśnie w celu wyeliminowania opróżniania kanałów ściekowych beczkowozami będzie wybudowany zbiornik na gnojowicę. Natomiast odnosząc się do zakresu raportu oddziaływania na środowisko wskazał, iż został on określony w postanowieniach, a ponadto był dodatkowo uzupełniany Podał ponadto, iż także skarżący C.P. posiada gospodarstwo rolne i zajmuje się hodowlą bydła, co jest związane z emisją zapachów. Prawomocnym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2007r. (Sygn. akt II SA/Ol 602/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę I.P. i C.P. Natomiast postanowieniem z dnia 17 lipca 2007r. (sygn. akt II SA/Ol 603/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie (ze skargi W.T.). W uzasadnieniu wskazano, iż podstawą do wydania zaskarżonej decyzji było między innymi postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" w sprawie uzgodnienia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przedmiotowego przedsięwzięcia. Podano, iż wyrokiem z dnia 13 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na to postanowienie, lecz od wyroku tego została wywiedziona skarga kasacyjna. W związku z tym zawieszono postępowanie do czasu wydania prawomocnego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrokiem z dnia 1 lipca 2008r. (Sygn. akt II OSK 766/07) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną w wyżej wskazanej sprawie. W związku z tym postanowieniem z dnia 21 lipca 2008r. (Sygn. akt II SA/Ol 603/07) podjęto postępowanie w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej: ustawą ppsa.). Przy czym wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że naruszono przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy ppsa.). Ze względu na fakt, iż – jak wskazano wyżej - skarga I.P. i C.P. została odrzucona, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była wyłącznie skarga W.T. Skarga ta w świetle powołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, iż przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wydawana w trybie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem realizacja: a) planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy b) planowanych przedsięwzięć innych niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, jeżeli mogą znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. (Dz.U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Rozporządzenie to określa także, które z wymienionych w nim przedsięwzięć wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a które może wymagać sporządzenia takiego raportu. Przy czym w tym ostatnim wypadku - stosownie do art. 51 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska - obowiązek sporządzenia raportu stwierdza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w drodze postanowienia, określając jednocześnie zakres raportu. Wskazać także należy, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ zobowiązany jest dokonać uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami w trybie art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie obory łącznie do 64 DJP oraz na budowie zbiornika na gnojowicę należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 90 wyżej powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Ponadto inwestycja zlokalizowana jest na terenie obszaru Natura 2000 – Puszcza Piska. W związku z tym na inwestora nałożono obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który został przedłożony, a następnie uzupełniony. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji organ uzyskał niezbędne uzgodnienia z organem inspekcji sanitarnej oraz Wojewodą (ze względu na lokalizację inwestycji na obszarze Natura 2000), a warunki określone w tych uzgodnieniach zostały wpisane do decyzji. Zatem zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Należy ponadto podkreślić, iż w myśl powołanego wyżej art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska przed wydaniem przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonano uzgodnień z właściwymi organami. Jednym z tych organów był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, który wydał postanowienie z dnia "[...]" w sprawie uzgodnień w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych warunków realizacji przedsięwzięcia, utrzymane w mocy postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]". Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, jednakże wyrokiem z dnia 13 lutego 2007r. (Sygn. akt II SA/Ol 1005-1006/06) skargę oddalono. Wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna do Naczelnego Sadu Administracyjnego także została oddalona wyrokiem z dnia 1 lipca 2008r. (Sygn. akt. II OSK 766/07). Zgodnie z art. 170 ustawy: ppsa. Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany tym wyrokiem. Należy zaś zauważyć, iż zarzuty podnoszone w postępowaniu uzgodnieniowym i wskazywane w niniejszej sprawie są w dużej części tożsame. Skoro zaś zarówno sąd pierwszej instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach odnieśli się do tych zarzutów nie podzielając argumentacji strony skarżącej, to Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie może dokonywać odmiennej ich oceny. Dotyczy to przede wszystkim podnoszonej przez skarżącego kwestii niekompletności raportu oddziaływania na środowisko. Jak wskazano w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego raport oddziaływania na środowisko wraz z aneksem - wbrew twierdzeniom skarżącego - zawiera wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, w tym opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia oraz wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, iż dokonane pomiary stężeń amoniaku i siarkowodoru są bezwartościowe. Jak zauważono we wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – wybór szczelnego zbiornika na gnojowicę zapewnia ograniczenie negatywnego wpływu na środowisko przez utworzenie podczas eksploatacji naturalnego przykrycia zbiornika w formie kożucha, co zapewnia częściowe oczyszczanie mechaniczne gnojowicy. Przy czym należy przestrzegać zasady, by gnojowica była wprowadzana do zbiornika pod kożuch. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uznania za zasadne twierdzenie strony skarżącej, iż emisja amoniaku i siarkowodoru będzie miała charakter ciągły. Wskazać należy, iż pojemność projektowanego zbiornika ograniczy częstotliwość jego opróżniania do dwóch razy w ciągu roku, co także zmniejszy emisję substancji zapachowych. Nadto wybór technologii bezściółkowej zapewni możliwość utrzymania większej czystości i higieny w pomieszczeniach dla zwierząt, na terenie wybiegów i w otoczeniu budynków inwentarskich. Nie można zatem podzielić stanowiska strony, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia spowoduje przekroczenie standardów jakości powietrza. Przede wszystkim - jak wskazano w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - brak jest norm prawnych określających zapachy nieprzyjemne. W związku z tym organ nie może nakładać na inwestora obowiązków, które nie są określone przepisami prawa. Ponadto zarzut ten wynika z niezrozumienia roli i funkcji powstępowania w zakresie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący podnosi bowiem okoliczności dotyczące istniejącej aktualnie w jego ocenie uciążliwości, związanej z nieprzyjemnym zapachem, a przeprowadzone postępowanie administracyjne dotyczy projektowanego (a nie istniejącego) przedsięwzięcia, które między innymi ma tę uciążliwość ograniczyć. Przy zachowaniu bowiem wymogów określonych w decyzji winno nastąpić ograniczenie emisji do środowiska, w tym emisji substancji zapachowych. Odnosząc się do kwestii lokalizacji przedsięwzięcia i odległości od nieruchomości sąsiednich, to także w tym zakresie w powołanych wyrokach nie podzielono stanowiska strony skarżącej, wskazując iż zostały one określone w decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stąd też argumenty w tym zakresie nie mogą odnieść skutku. Natomiast podnoszona przez skarżącego kwestia odległości od należącej do niego studni jest okolicznością, na którą wcześniej się nie powoływał i która nie znajduje odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Zważyć jednak należy, iż okoliczność ta nie ma znaczenia do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Kwestia takiej odległości regulowana jest bowiem w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), wydanych na podstawie ustawy 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 106 poz. 1118 ze zm.). Zatem okoliczność ta będzie miała znaczenie dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Przy czym wyjaśnić należy, iż odległości określone w zaskarżonej decyzji – jak zauważył sam skarżący – są jedynie odległościami minimalnymi (a nie definitywnymi). Natomiast zupełnie poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż obecnie inwestor posiada już 90 sztuk bydła, a inwestycja jest przewidziana na 72 sztuki bydła. Przedmiotowa decyzja dotyczy bowiem wyłącznie projektowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.