II SA/Ol 493/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. i H. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. O. i H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]" nr. "[...]" w przedmiocie opłaty planistycznej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]" wydaną z upoważnienia Prezydenta O. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla części działki o nr "[...]", obręb geodezyjny "[...]", m. O., położonej przy ul. P, która na dzień sprzedaży stanowiła działkę nr "[...]" o powierzchni "[...]". W dniu 23 marca 2016r. (data nadania przesyłki pocztowej) A. O. i H. O., reprezentowani przez pełnomocnika r.pr. J. Z., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku podano, że przedmiotową decyzję próbowano doręczyć skarżącym w dniach od 18 grudnia 2015r. do 28 grudnia 2015r., gdy przebywali oni poza miejscem zamieszkania. Wskazano, że był to okres świąteczny, a skarżący przebywali u rodziny i ze względu na pobyt w innym miejscu niż miejsce zamieszkania w dniach od 18 grudnia 2015r. do 28 grudnia 2015r. nie mieli możliwości odebrania i zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji, która została pod ich nieobecność złożona w Urzędzie Pocztowym. Powyższa okoliczność uniemożliwiła wniesienie skargi w ustawowym terminie. Dodatkowo wraz z pismem procesowym z dnia 14 kwietnia 2016r. pełnomocnik skarżących dołączył fakturę VAT z dnia 28 grudnia 2015r. z tytułu opłat za noclegi w Gospodarstwie Agroturystycznym w D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.z 2016r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1-4 p.p.s.a. w przypadku uchybienia terminu do wniesienia skargi, strona powinna wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu, a ponadto równocześnie z wnioskiem złożyć skargę. Wskazane w cytowanych przepisach przesłanki skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi muszą być spełnione łącznie. Oznacza to, że nawet w przypadku zachowania przez wnioskodawcę warunków, o których mowa w art. 87 § 1-4 p.p.s.a., przywrócenie terminu będzie niedopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu było zawinione przez stronę. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w rzeczonej sprawie. Kryterium braku winy, jako przesłanka pozytywna wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, w tym związanych z wnoszeniem skargi. Przy ocenie braku winy należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i uwzględniać jedynie te przeszkody, których strona nie mogła usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu swojej sprawy. Z przekazanych akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja organu odwoławczego została skarżącym prawidłowo doręczona w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 23, dalej k.p.a.), w dniu 4 stycznia 2016r. (dowód: prawidłowo wypełniona kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki z podwójnym awizem - k. 36, 37 akt sądowych oraz k. 271 akt administracyjnych). Nadmienić należy w tym miejscu, że w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się wspomniany przepis art. 44 k.p.a., który normuje instytucję tzw. fikcji prawnej doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 2012r. - Prawo pocztowe, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej operatora pocztowego, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W razie niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazano, że w dniach od 18 grudnia 2015r. do 28 grudnia 2015r. strona skarżąca nie miała możliwości odebrania i zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji, która została pod jej nieobecność złożona w Urzędzie Pocztowym, ponieważ przebywała ona poza miejscem zamieszkania. Jak jednak wynika z akt tej sprawy, przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję była awizowana dwukrotnie: w dniach 18 grudnia 2015r. oraz 28 grudnia 2015r. znajdowała się w Urzędzie Pocztowym do dnia 4 stycznia 2016r. Z pozostawionego w skrzynce odbiorczej awiza wynikało zaś, że może ona zostać odebrana w ciągu 14 dni. Strona zatem miała jeszcze co najmniej trzy dni na odebranie rzeczonej przesyłki po powrocie do domu. W praktyce zaś mogła ją odebrać jeszcze 4 stycznia 2016r. Tego jednak nie uczyniła. We wniosku o przywrócenie terminu nie podano natomiast żadnej okoliczności, która by uniemożliwiła stronie odbiór tej przesyłki we wskazanym okresie. W tej sytuacji uznać należy, że żadna z podawanych przez pełnomocnika skarżących okoliczności uprawdopodabniających, w jego ocenie, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, nie może być uznana za przeszkodę, której nie można było usunąć przy użyciu nie tylko największego, ale przeciętnego w danych warunkach wysiłku. Nadto na marginesie wskazać także pozostaje, że składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazała, kiedy ustąpiła przeszkoda skutkująca brakiem możliwości podjęcia stosownego działania przez skarżących oraz kiedy skarżący dowiedzieli się o wydanej decyzji będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji