II SA/Ol 495/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Spółka A zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", w przedmiocie wymierzenia spółce kary pieniężnej w wysokości 12000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze spółka zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc w uzasadnieniu, że jej wykonanie spowoduje daleko idące skutki prowadzące do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. W załączonym oświadczeniu spółka wskazała, że po nowelizacji ustawy hazardowej znalazła się w trudnej sytuacji finansowej. Ograniczenie działalności poprzez brak uzyskiwania kolejnych zezwoleń i jednoczesne usztywnienie polityki banków w stosunku do podmiotów działających w tej branży spowodowało utratę płynności finansowej spółki. Kolejnym czynnikiem jest ponad dwukrotny wzrost obciążeń podatkowych. Obecnie wprowadzany jest program naprawczy. Każda zmiana powodująca zmniejszenie przychodów skutkuje brakiem możliwości terminowego regulowania zobowiązań, a większość udzielonych skarżącej zezwoleń wygasa w latach 2013 -2014. Uwzględnienie wniosku pozwoliłoby skarżącej dokonać spłaty całości zobowiązań, w tym również na rzecz Skarbu Państwa oraz utrzymać zatrudnienie na dotychczasowym poziomie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 2434/11 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując wniosek skarżącej, Sąd nie badał skargi, co do jej istoty, natomiast oceniał jedynie ryzyko wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu skarżąca przytoczyła argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniosku, to jest możliwość utraty płynności finansowej spółki. W tej sytuacji Sąd uznał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, sytuacja strony mogłaby ulec komplikacji wobec problemów z dalszym prowadzeniem działalności gospodarczej. Wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby nawet stworzyć zagrożenie dla bytu skarżącej, a późniejszy - na wypadek wygranej, zwrot wyegzekwowanej kwoty, nie odwróciłby już wskazanych wyżej negatywnych skutków. Zatem skoro spółka uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji uwzględniono.