II SA/Ol 495/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić dla skarżącego adwokata. We wniosku z dnia 25 czerwca 2013 r. D.P., skarżący decyzję w przedmiocie zasiłku celowego, wystąpił o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. Podał, iż jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, sam prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada majątku, pobiera zasiłek stały w wysokości 529 zł. Wydatki na leki wynoszą 380 zł miesięcznie, opłaty za lokal - "8.85 zł", "przejazdy, dojazdy" - 58 zł, "komputer, drukowanie" - 39,50 zł, "pranie, środki czystości" - 42 zł. Wobec powyższego stwierdza się, co następuje: Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Informacje poświadczone przez skarżącego, zbieżne z treścią dokumentów akt administracyjnych, uzasadniają przekonanie, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.