II SA/Ol 496/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. G. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić sprzeciw. WSA/pos.1- sentencja postanowienia W dniu 11 maja 2021 r. (za pośrednictwem operatora pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął, przekazany bezpośrednio, między innymi sprzeciw J. G. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r. znak: "[...]" w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponieważ sprzeciw został wniesiony bezpośrednio do Sądu wraz ze skargą na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]" r. znak "[...]", zarządzeniem z dnia 13 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału II przekazał sprzeciw Wojewodzie "[...]", jak również poinformował strony o rozdzieleniu wniesionych skarg. Wojewoda "[...]" (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda") przekazując sprzeciw wniósł o jego odrzucenie, bowiem w toku postępowania odwoławczego została wydana decyzja kasatoryjna, którą uchylono zaskarżoną decyzję Prezydenta E. ( dalej: "organ I instancji") z dnia "[...]" r. z uwagi na okoliczność, że organ I instancji wypowiedział się ponownie w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 kwietnia 2020 r., co jest sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Wniesiony sprzeciw jest niedopuszczalny. Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji (art. 64c § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca sprzeciw wniesiony po upływie terminu do jego wniesienia. Sąd odrzuca sprzeciw postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżącemu w dniu 5 marca 2021 r. (karta 120 akt administracyjnych) doręczono zaskarżoną decyzję, którą odebrał osobiście. Powyższa decyzja zawierała pouczenie o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego. W związku z tym, czternastodniowy termin do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego upływał 19 marca 2021 r. Tymczasem sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony przez Skarżącego za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero 11 maja 2021 r., tj. z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a. Tym samym Skarżący nie zachował czternastodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego. Jednocześnie wskazać należy, że termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem ustawowym i nie podlega on w żadnym wypadku skracaniu, ani przedłużaniu. Sąd natomiast ma obowiązek z urzędu oceniać zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu. Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Na marginesie pozostaje jedynie wskazać, że do rozpoznania merytorycznego pozostała skarga Skarżącego wniesiona na decyzję Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 8 kwietnia 2021 r., która jest przedmiotem sprawy o sygn. akt II SA/Ol 497/21.