II SA/Ol 499/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2021 r. sprawy ze skarg U. W., M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – wznowienia postępowania oddala skargę. U. W. i M. W. (dalej jako "skarżący"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2019 r, Inwestor - Spółka A zwrócił się do Wójta Gminy "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji"), o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na "Przebudowie sieci elektroenergetycznej pt. Stacja transformatorowa OS-0006 "[...]" linia 0,4 kV obw. 01 i 02 wymiana przewodów AL na AsXSn 4x70, wymiana uszkodzonych słupów". Po uzyskaniu stosownych uzgodnień od właściwych w tym względzie organów i jednostek organizacyjnych, Wójt Gminy "[...]", decyzją z dnia "[...]", ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na terenie gminy "[...]", dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie sieci elektroenergetycznej na częściach działek nr: "[...]", obręb "[...]", Gmina "[...]". Decyzja została doręczona Inwestorowi oraz jego pełnomocnikowi i obwieszczeniem z dnia "[...]", udostępnionym na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy "[...]" oraz na stronie internetowej Urzędu zawiadomiono o fakcie wydania przedmiotowej decyzji, jak też o możliwości zapoznania się z decyzją przez strony postępowania. Decyzja, wskutek jej niezaskarżenia, stała się ostateczna. Następnie, wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2020 r., J. T., zwrócił się o wznowienie postępowania, zakończonego wyżej wskazaną ostateczną decyzją z dnia "[...]", wywodząc swoje żądanie z treści art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.) – dalej jako "k.p.a." i argumentując, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją ostateczną. Postanowieniem z dnia "[...]", organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia "[...]", ustalającą lokalizację wskazanego celu publicznego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że J. T. (jako współwłaściciel działki nr "[...]"), bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, zakończonym ww. ostateczną decyzją lokalizacyjną. Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2020 r. (data wpływu do organu 8 maja 2020 r.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia "[...]" ustalającą lokalizację celu publicznego zwrócili się również skarżący wskazując, że uzyskali wiedzę o decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu 1 kwietnia 2020 r. - wskutek otrzymania decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości (w której powołano się na decyzję lokalizacyjną). W toku prowadzonego postępowania wznowieniowego, organ pierwszej instancji umożliwił stronom realizację uprawnienia procesowego w trybie art. 10 § 1 k.p.a. i skarżący w piśmie z dnia 8 czerwca 2020 r. podnieśli wątpliwości, czy planowana inwestycja może zostać uznana wyłącznie za przebudowę - z uwagi na planowaną wymianę wszystkich słupów (nie tylko tych uszkodzonych), montaż słupów o większej średnicy i ciężarze, wymianę całości przewodów oraz podwyższenie wysokości linii oraz założenie na nieruchomościach podziemnych, naziemnych lub nadziemnych urządzeń i obiektów niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Odwołując się też do regulacji Prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy) i nawiązując do art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. - wskazano, że skarżący zaproponowali poprowadzenie linii w postaci kabla podziemnego, jako najkorzystniejszego z punktu widzenia zarówno prawidłowej gospodarki rolnej jak i kosztów Inwestora (koszty odszkodowań, służebności, usuwania uszkodzeń linii i usuwania zadrzewień). Podkreślono, że okablowanie podziemne zostało już wykonane na działce nr "[...]" (sąsiadującej z działką strony), a Inwestor odrzucił wszelkie propozycje ze strony skarżących co do ewentualnej zmiany koncepcji przebiegu linii. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej przez organ pierwszej instancji. W piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r., skarżący podnieśli konieczność dokonania analizy warunków oraz zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a także analizy stanu faktycznego i prawnego terenu przewidzianego pod realizację inwestycji. Podniesiono także w tym piśmie, że konieczne jest zbadanie, czy realizacja inwestycji nie narusza nadmiernie prawa własności. Za uzasadnione uznano rozwiązanie inwestycyjne oparte o kable podziemne, które istnieją na sąsiednich nieruchomościach, a tym samym niezrozumiała wydaje się akceptacja wniosku, przewidującego linię nadziemną. Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r., skierowanym do Wójta Gminy "[...]" i przekazanym pełnomocnikowi skarżących, Inwestor wskazał, że nie zamierza budować nowej sieci, a jedynie przebudować istniejącą. Podniesiono, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Brak zgody właściciela nieruchomości nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji, jeżeli zostały spełnione warunki do jej wydania. Natomiast organ pierwszej instancji, w piśmie z dnia 8 lipca 2020 r., wskazał, że treść uwag nie znajduje zastosowania do procedury wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś wydanie takiej decyzji nie przesądza jeszcze o tym, iż inwestycja powstanie. Do realizacji zamierzenia może bowiem dojść dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę. Sama decyzja lokalizacyjna nie ingeruje zaś w prawo własności. W toku postępowania został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy. Projekt decyzji zawierał tekstową część decyzji, część graficzną decyzji (w postaci załączników, tj. kopii map zasadniczych sporządzonych w skali l: 1000, z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji), sporządzoną analizę stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji, a także warunków i zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych (analiza ta składała się zarówno z części tekstowej, jak też graficznej, przedstawionej na kopii mapy zasadniczej w skali 1: 1000, na której to mapie naniesiono granice obszaru analizowanego). Po przeprowadzeniu wyżej opisanego postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia "[...]", Wójt Gminy "[...]", orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji własnej z dnia "[...]" dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na terenie gminy "[...]", dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie sieci elektroenergetycznej na częściach działek nr: "[...]", obręb "[...]", Gmina "[...]"; 2) ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na terenie gminy "[...]", dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie sieci elektroenergetycznej na częściach działek nr: "[...]", obręb "[...]", Gmina "[...]". Po rozpatrzeniu odwołań, złożonych przez J. T. i skarżących, decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz wskazało przepisy dotyczące instytucji wznowienia postępowania. Podniosło ponadto, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do organu pierwszej instancji należała - po formalnym wznowieniu postępowania - kwestia wyjaśnienia, czy wnioskujący o wznowienie postępowania: J. T. oraz skarżący, mają istotnie przymiot stron w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt Gminy "[...]" oraz Kolegium statusu wyżej wymienionych osób - jako stron postępowania - nie zakwestionowali. J. T. pozostaje współwłaścicielem działki nr "[...]", objętej zamierzeniem inwestycyjnym. Z kolei skarżący są współwłaścicielami działek: "[...]", także objętych zamierzeniem inwestycyjnym. Z akt sprawy wynika bezspornie, że wydając w dniu "[...]" decyzję lokalizacyjną, Wójt Gminy "[...]" nie dochował (względem m. in. tychże 3 osób), obowiązku o którym mowa w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. - czyli nie zawiadomił ich (jako właścicieli nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego), na piśmie m.in. o decyzji kończącej postępowanie. Nie ma podstaw również, aby zakwestionować termin złożenia wniosków o wznowienie postępowania. Kolegium podzieliło jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. Wskazano na postanowienia art. 50 u.p.z.p. Dla obszaru obejmującego inwestycję brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium wskazało, że w treści zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Zarówno projekt decyzji, jak i załączniki do tej decyzji zawierają podpisy oraz pieczęć osoby uprawnionej. Kolegium nie wyraża zaś zastrzeżeń co do autora projektu decyzji oraz co do samego postępowania, prowadzonego w trybie wznowieniowym. W jego trakcie organ zapewnił stronom czynny udział, decyzję doręczono zarówno inwestorowi, jaki i właścicielom nieruchomości, bądź ich pełnomocnikom. Nie zasługuje więc na aprobatę zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wójt Gminy podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak też zebrał i rozpatrzył całość materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia. Dochował wymogów, określonych przepisami art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom, jakie nakłada na organ art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów J. T., organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja stanowi bez wątpienia inwestycję celu publicznego i jej celem jest niewątpliwie zagwarantowanie możliwości jak najlepszego zasilania działek w miejscowości "[...]". Skutkiem przebudowy będzie niewątpliwie poprawa komfortu korzystania z lokalnej sieci elektroenergetycznej dla przynajmniej kilku odbiorców w okolicy. Takie cechy inwestycji powodują, że ma ona lokalne znaczenie w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, przedmiotowa inwestycja nie należy też do przedsięwzięć mogących albo potencjalnie znacząco albo zawsze oddziaływać na środowisko, o czym rozstrzygają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Tym samym, nie istnieje, w stosunku do tej inwestycji, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W wyniku realizacji inwestycji nie ulegnie zmianie aktualnie istniejące napięcie znamionowe obiektu liniowego, podobnie jak przebieg istniejącego już obiektu liniowego oraz jego długość. Kolegium nie podzieliło także zarzutów odwołujących się J. W. oraz M. W. Wskazano, że organ nie ocenia celowości oraz zasadności zamierzenia inwestycyjnego, ani racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań. Jest związany treścią wniosku i może rozstrzygać tylko w zakresie, jaki został w nim określony. Dlatego też organy nie mogą uwzględniać żądań zainteresowanych podmiotów co do zmiany przebiegu linii, bądź też ingerowania w inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy, ani też nie są władne badać, czy ingerencja w cudze prawo nie jest nadmierna. Dlatego też organy nie mgły rozważać ewentualnego umiejscowienia linii w formie kabla podziemnego. Nie ma też podstaw prawnych, aby badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania, czy też wartość gruntów. Przepisy nie przewidują też, aby dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku inwestora konieczne było uzyskanie zgody właścicieli nieruchomości przez które ewentualnie będzie przebiegać linia. Inwestycję celu publicznego cechuje prymat interesu publicznego nad interesem prywatnym. Dlatego niezasadny jest zarzut odnoszący się do tego, że treść decyzji winna być determinowana m.in. analizą stopnia ingerencji w prawo własności współwłaścicieli działek objętych planowaną inwestycją. Organ odwoławczy wskazał też, że w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, okoliczności związane z zasadą dobrego sąsiedztwa w ogóle nie znajdują zastosowania. Inwestycja ta ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zgodności inwestycji z przepisami ustawy planistycznej, nie można odmówić ustalenia jej lokalizacji. Nie można uznać, aby prawo własności U. W. i M. W. doznało dotkliwych ograniczeń w związku z przebudową spornej napowietrznej linii energetycznej. Określenia długości linii "do 1800m" nie można uznać jako niezgodnego z treścią wniosku, w którym wskazywano "ok.1700m". Użyte w decyzji sformułowanie "AsXSSn 4x70 należy zaś uznać za użyte oczywiście omyłkowo. Kolegium nie znalazło podstaw do zanegowania stanowiska Wójta Gminy "[...]", zawartego w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wskutek tego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W skargach, złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów procesowych. Skarżący zarzucili decyzjom oraz przeprowadzonemu postępowaniu naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym brak uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli; 2) art. 61 k.p.a., poprzez rozpatrzenie sprawy niezgodnie ze złożonym wnioskiem; 3) art. 77 k.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia zgromadzonych dowodów w sprawie; 4) art. 80 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów w sprawie; 5) art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie wymaganego udziału strony w postępowaniu, w tym brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego; 6) art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., poprzez rozpatrzenie wniosku, pomimo braku wymaganego określenia przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, jak i określenia charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko; 7) art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., poprzez brak uregulowań w decyzji wymagań dot. ochrony interesów osób trzecich; 8) art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez zaniechanie rzetelnej i wyczerpującej oceny, czy potrzeba wnioskowanej realizacji inwestycji celu publicznego pozostaje w odpowiedniej proporcji do potencjalnych skutków wynikających z ingerencji w prawo własności osób trzecich. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie została wyjaśniona okoliczność, czy możliwe byłoby zrealizowanie inwestycji w innym usytuowaniu. Podnieśli, że to wnioskodawca decyduje, jaka konkretnie ma być lokalizacja inwestycji celu publicznego, co nie wyłącza zbadania sprawy przez organ w odniesieniu do uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym ewentualnej ingerencji w prawo własności. Zdaniem skarżących, lokalizację inwestycji ustalono niezgodnie z treścią żądania wniosku, bowiem zgodnie z nim miała nastąpić wymiana przewodów na AsXsn 4 x 70 na odcinku ok. 1700 m. Natomiast, zgodnie z wydaną decyzją, przewidziano wymianę przewodów na inne, tj. na AsXSSn 4 x 70 na znacznie większym odcinku, tj. na odcinku do 1800 m, co jest wprost niezgodne ze złożonym wnioskiem. Ponadto, w złożonym wniosku, wnioskodawca wskazał określone dane w sposób ogólnikowy, niewystarczający, czy zamierza dokonać wymiany wszystkich słupów na całej długości linii, zamontować słupy o większej średnicy i ciężarze, wymienić całość przewodów na przewody o odmiennych parametrach oraz podwyższyć wysokość linii, a także posadowić na nieruchomościach nie tylko urządzenia służące dystrybucji energii elektrycznej, ale także inne podziemne, naziemne lub nadziemne obiekty lub urządzenia niezbędne do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Brak przeprowadzenia rozprawy faktycznie uniemożliwił weryfikację, czy istnieje potrzeba wnioskowanej przebudowy, a także, czy wynika ona z konieczności zaspokojenia realnie istniejących potrzeb miejscowych odbiorców prądu. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało, zdaniem skarżących, że faktycznie dokonanie tej lokalizacji jest niezbędne. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium nie dostrzegło naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. tylko z tego względu, że analizę w przedmiotowej sprawie dołączono do decyzji lokalizacyjnej na etapie jej wydania. Wskazano, że w uzasadnieniu decyzji Kolegium odniosło się szczegółowo do wszystkich podniesionych kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego i procesowego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądali w zakreślonym terminie przeprowadzenia rozprawy. Przeprowadzone przez Wójta Gminy "[...]" postępowanie wznowieniowe w przedmiotowej sprawie zmierzało do weryfikacji ostatecznej decyzji tego organu z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na terenie gminy "[...]" dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie sieci elektroenergetycznej na częściach działek nr: "[...]" obręb "[...]", gmina "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" organ pierwszej instancji wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną ze względu na brak udziału J. T. jako strony postępowania bez własnej winy. Wniosek o wznowienie postępowania złożyli również skarżący. Istotą postępowania wznowieniowego jest zbadanie, czy postępowanie poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji, dotknięte jest kwalifikowanymi wadami prawnymi, a w wypadku pozytywnych ustaleń w tym zakresie - wydanie nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). "Rozstrzyganie o istocie sprawy" obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania orzeczenia. Podkreślić też należy, że chodzi w tym wypadku o zastosowanie nadzwyczajnego trybu administracyjnego, mającego umożliwić wzruszenie decyzji ostatecznej, zapadłej w postępowaniu zwyczajnym, a zatem takiej decyzji, która z mocy art. 16 § 1 k.p.a. korzysta z waloru trwałości. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi i w dalszym rzędzie - może nastąpić tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w ustawie (art. 145 § 1 pkt 1 - 8 i 145a k.p.a.). Przede wszystkim zaś należy je postrzegać jako instytucję wyjątkową, właśnie z tego względu, że godzącą w walor trwałości decyzji i zaufanie do nich. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wznowione zostało na tej właśnie przesłance. Wznowienie przedmiotowego postępowania było zasadne, gdyż bezspornym jest, że J. T. bez własnej winy nie brał w nim udziału. Wznowienie stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez Wójta Gminy "[...]" postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Decyzja Wójta Gminy "[...]" z dnia "[...]" orzeka o istocie sprawy w ten sam sposób, w jaki orzeczono o lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzją z dnia "[...]". Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją z dnia "[...]". Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. - inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. W przedmiotowej sprawie ustalono, że dla obszaru obejmującego przedmiotową inwestycję brak jest obowiązującego planu miejscowego. W związku z tym – Inwestor – Spółka A, wystąpił do Wójta Gminy "[...]" z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie sieci elektroenergetycznej pt.: "Stacja transformatorowa OS-0006 "[...]" linia 0,4 kv obw. 01 i 02 wymiana przewodów AL. Na AsXSn 4x70, wymiana uszkodzonych słupów". We wniosku wskazano, że dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości nie ulegnie zmianie, gdyż planowana przebudowa będzie realizowana po istniejącej trasie linii nN 0,4kv. Długość sieci elektroenergetycznej podlegającej wymianie wynosi ok. 1700m, a powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi 16 178m2. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. - właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka została przeprowadzona przez organ pierwszej instancji w toku ponownie prowadzonego postępowania i stanowi załącznik nr 2 do decyzji z dnia "[...]". Wskazano w niej, że inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu gminnym, a teren nie posiada obowiązującego planu miejscowego. W decyzji stwierdzono, że planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, w związku z czym zastosowanie mają przepisy art. 56 u.p.z.p. Decyzja została uzgodniona z określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., organami, a w jej treści zawarto wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. Zarówno sporządzony projekt decyzji, jak i załączniki do niej zawierają wymagane prawem podpisy. Nie można więc podzielić zarzutów skargi, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego sprawy, czy też wadliwie oceniły zgromadzone dowody. Nie ma też podstaw zarzut naruszenia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Niewątpliwie, przedmiotowa inwestycja ma być wykonana właśnie w interesie społecznym, bowiem ma zapewnić energię elektryczną w kilku gospodarstwach domowych w miejscowości "[...]". Ma się tu zatem do czynienia – jak wskazał organ odwoławczy – zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym. Należy też zauważyć, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora nie było konieczne – w myśl obowiązujących przepisów – uzyskanie zgody właściciela nieruchomości przez które będzie przebiegać linia. Organ słusznie zauważył też, że nie można uznać w realiach niniejszej sprawy, że prawo własności skarżących doznało dotkliwych ograniczeń w związku z przebudową napowietrznej linii energetycznej. Nie jest konkretnie wiadomo, jakie uciążliwości miałyby konkretnie dotknąć skarżących, ponieważ przez te działki przebiega już "stara" linia energetyczna, wymagająca przebudowy ze względu na zły stan techniczny poszczególnych elementów. Zarzucane przez skarżących niezapewnienie wymaganego udziału strony w postępowaniu nie zasługuje również na uwzględnienie. Nie stanowi bowiem o istotnym naruszeniu prawa. Przez udział strony w postępowaniu rozumieć należy udział stron w całym ciągu czynności postępowania administracyjnego, prowadzonych przez organ administracji publicznej. Jednakże nawet w sytuacji, gdyby przed wydaniem decyzji organ nie zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w toku postępowania, uchybienie to nie dyskwalifikowałoby automatycznie decyzji. Należy bowiem pamiętać, że decyzje administracyjne mogą być podważone z powodów naruszenia przepisów procedury, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też, naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym skutkujące zaistnieniem podstawy do uchylenia decyzji dotyczy tylko takich czynności, które miały istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia, co w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło. Organ odwoławczy słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę, że w piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r., pełnomocnik skarżących domagał się dokonania analizy z punktu widzenia: ochrony interesów osób trzecich, poszanowania praw podmiotowych i zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium odniosło się szczegółowo do tych kwestii. Tym samym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy nie naruszyły przepisów art. 7, art. 61, art. 77, art. 80 i art. 10 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu rozpatrzenia sprawy niezgodnie z wnioskiem, stwierdzić należy, że również nie zasługuje on uwzględnienie. Należy tu podzielić stanowisko organu odwoławczego, że zarzuty w tym zakresie nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy, zaś zaskarżona decyzja określa w sposób precyzyjny numery działek, na których planowana jest inwestycja. Nie pozwala to na uznanie, że inwestycja przybierze charakter dowolny. Opisanie zaś w decyzji organu pierwszej instancji przewodów podlegających wymianie jako: "AsXSSn" zamiast: "AsXSn" stanowi oczywistą omyłkę, biorąc także pod uwagę zarówno treść wniosku, a także fakt, że nie jest znany organowi fakt, aby istniały przewody oznaczone symbolem "AsXSSn 4x70". Nie jest to więc załatwieniem sprawy niezgodnie z wnioskiem, co nie budzi wątpliwości Sądu. Nie można też podzielić stanowiska skarżących, że niezgodne z wnioskiem w decyzji przewidziano wymianę przewodów na inne na odcinku do 1800m, natomiast we wniosku inwestor wskazał, że długość sieci elektroenergetycznej podlegającej wymianie wynosi ok.1700 m. Żadna z powyższych wartości nie została podana dokładnie, a jedynie w przybliżeniu: "ok. 1700m" i "do 1800m". Wartości te w żaden sposób się nie wykluczają i nie są niespójne, przy nieznacznej ich różnicy. W ocenie Sądu, nie wymagała też doprecyzowania we wniosku ilość słupów do wymiany i wskazania, które ze słupów są uszkodzone i w jakim stopniu. Inwestor wskazał, iż wnioskuje o wymianę przewodów AL na AsXSn 4x70 oraz wymianę uszkodzonych słupów. Wniosek w tym zakresie jest jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, przeprowadzanie rozprawy w przedmiotowej sprawie nie było konieczne. W piśmie z dnia 22 czerwca 2020 r., zostało skarżącym wyjaśnione, że inwestor nie zamierza wykonywać nowej sieci, a jedynie przebudować istniejącą. Planowana różnica będzie realizowana jako przebudowa. Nie można również zgodzić się ze skarżącymi, że doszło do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem – wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego. Wniosek inwestora zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy. W pkt. 2 wniosku określono charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, wskazując, że przedsięwzięcie nie ma pośrednio lub bezpośrednio negatywnego wpływu na środowisko. Nie znajduje też, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W decyzji organ wskazał, że w sprawie mają zastosowanie przepisy odrębne, w tym przepisy budowlane. Inwestycja realizuje interes społeczny i jest inwestycją celu publicznego o charakterze lokalnym. Należy tym miejscu wskazać, że organy nie mają możliwości uwzględnienia żądań zainteresowanych stron co do zmiany przebiegu linii, bądź ingerowania w projektowaną inwestycję w inny sposób, niż to przewidują przepisy prawa. Nie mogą też badać, czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna. Nie jest też konieczna zgoda właściciela nieruchomości przez którą ma przebiegać inwestycja. Organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi – art. 56 u.p.z.p., a taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Należy więc uznać, że organ odwoławczy przeprowadził prawidłowo i całościowo postępowanie w sprawie i wydał decyzję odpowiadającą prawu, uzasadniając ją w sposób wystarczający. Nie wykazano niezgodności inwestycji z przepisami prawa. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.