II SA/Ol 50/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. S. i Z. S. na decyzję Wojewody ... z dnia ... , nr ... w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" r., Starosta ustalił na rzecz M. i Z. S. odszkodowanie w wysokości 102.133 zł za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr "[...]" o pow. 0,155 ha w obrębie B., gmina S., wydzieloną w ramach podziału geodezyjnego jako teren na poszerzenie drogi wojewódzkiej, która przeszła z mocy prawa na własność województwa na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]"r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że pełnomocnik wnioskodawców wystąpił pismem z dnia 10 stycznia 2017 r., o ustalenie odszkodowania za ww. grunty, które z mocy prawa przechodzą na własność Województwa. Decyzją z dnia "[...]"r., Starosta orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości 101.586 zł. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców, Wojewoda, decyzją z dnia "[...]"r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta, decyzją z dnia "[...]"r. orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz wnioskodawców w wysokości 207.314 zł. Po rozpatrzeniu odwołań od powyższej decyzji, które złożyli wnioskodawcy i Zarząd Dróg, decyzją z dnia "[...]"r., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpatrzeniu skargi od powyższej decyzji, złożonej przez Zarząd Dróg, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 722/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzje organu pierwszej i drugiej instancji. Organ pierwszej instancji podniósł w uzasadnieniu decyzji, że prowadząc ponownie postępowanie zobowiązany był do uwzględnienia okoliczności wskazanych przez Sąd w wyroku. Wskazał, że zlecono wykonanie kolejnego operatu szacunkowego nieruchomości, który określił wartość nieruchomości na kwotę 102.133 zł. Organ opisał sporządzony operat. Wskazał, że odmówił wnioskodawcom uwzględnienia żądania dotyczącego dopuszczenia dowodów z operatów szacunkowych innych działek w obrębie B, sporządzonych w toku prowadzonego przez Wojewodę postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte na własność Województwa na podstawie decyzji Wojewody z dnia "[...]"r., ponieważ uznał, że przedmiotem dowodu jest okoliczność niemająca znaczenia dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Z tego samego powodu odmówiono uwzględnienia żądania dowodowego dotyczącego dopuszczenia dowodu z decyzji Wojewody z dnia "[...]"r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę nr "[...]"w obrębie B, gmina S. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie to właściciel nieruchomości podjął inicjatywę podziału swojej nieruchomości. Organ podniósł, że biegła, która wykonała operat szacunkowy, udzielała odpowiedzi i wyjaśnień właścicielom nieruchomości, a ocena materiału dowodowego była przedmiotem rozprawy administracyjnej. W ocenie organu pierwszej instancji, nie jest możliwa kontrola operatu szacunkowego w zakresie posiadanych przez rzeczoznawcę wiadomości specjalnych. Operat szacunkowy zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości oraz wynik końcowy. Przedstawia sposób dokonania wyceny, obliczenia wartości oraz wynik wyceny wraz z uzasadnieniem. Zdaniem organu, rzeczoznawca trafnie wybrał i uzasadnił transakcje gruntów o charakterze drogowym z gminy S., gmin sąsiadujących z O., rozszerzając analizę o grunty zlokalizowane na terenie miasta O.. Średnia cena nieruchomości transakcyjnych na terenie gminy S. wynosi ok. 30 zł. Przyjmując wartość nieruchomości położonej w obrębie B. w kwocie jednostkowej 60,98 zł, z uwagi na bliskie sąsiedztwo stref peryferyjnych miasta, uznano bez żadnych wątpliwości, że cena powyższa stanowi najbardziej prawdopodobną cenę możliwą do uzyskania w obrocie wolnorynkowym, czyli w pełni odzwierciadlającą wartość rynkową nieruchomości, zdefiniowaną w art. 151 u.g.n. Organ przyjął operat szacunkowy jako dowód mogący stanowić podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Organ przypomniał, że w sprawie wykonane zostały cztery operaty szacunkowe, z czego trzy w oparciu o transakcje drogowe, a w czwartym przyjęto do wyceny przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych. Operat ten został poddany ocenie Komisji i Zespół stwierdził, że ujawnione w operacie błędy mogły bezpośrednio wpłynąć na określone wartości, a tym samym, nie można uznać jego przydatności do celu, dla jakiego został wykonany. Dlatego też organ uznał, że dopuszczenie opinii z innego operatu szacunkowego jest niezasadne. W odwołaniu, złożonym od decyzji organu pierwszej instancji, M.S.i Z.S.zarzucili naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 78 k.p.a., poprzez odmówienie dopuszczenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy oraz z decyzji Wojewody z dnia "[...]"r. oraz z operatów szacunkowych wskazanych działek w obrębie B, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej postępowaniem. Odwołujący się zarzucili także naruszenie art. 159 u.g.n. w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez uznania za wiarygodną opinii biegłej K.M w sytuacji, gdy biegła przyjęła błędne założenie, że na badanym terenie istnieje rynek transakcji drogowych. Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda, decyzją z dnia "[...]" r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podał w uzasadnieniu decyzji, że w niniejszej sprawie podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi operat szacunkowy sporządzony przez K.M., określający wartość prawa własności działki na kwotę 102.133 zł, w tym wartość rynkową gruntu – 92.385 zł, a wartość odtworzeniową budowli – 9.748 zł. Wskazano, że wartość rynkową gruntu określono w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej na kwotę 60,98 zł/m2, a wartość nakładów w postaci obiektów budowlanych określono jako wartość odtworzeniową w podejściu kosztowym, metodą kosztów odtworzenia przy użyciu techniki wskaźnikowej. Operat z dnia "[...]"r. został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) i w związku z tym, należy przyjąć go jako dowód stanowiący podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Zawiera on wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Organ odwoławczy wskazał, że istniały transakcje nieruchomości o przeznaczeniu drogowym podobne do nieruchomości wycenianej pod względem prawnym, cech fizycznych i lokalizacji. W ocenie Wojewody, opinia rzeczoznawcy majątkowego jest logiczna, kompletna, a wycena została należycie uzasadniona. Organ pierwszej instancji dopełnił obowiązku należytego wyjaśnienia uwag i niejasności wnoszonych przez strony do operatu, żądając od rzeczoznawcy informacji w tych kwestiach. Rzeczoznawca zaś wyjaśnień udzielił. Wojewoda uznał za bezpodstawne zarzuty, zawarte w odwołaniu, uznając za zasadną odmowę uwzględnienia wniosków odwołujących się w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy, dopuszczenia dowodu z decyzji Wojewody z dnia "[...]"r., a także dopuszczenia dowodu z operatów szacunkowych pięciu działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działki wycenianej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Wojewody z dnia "[...]"r. oraz wnioskowane operaty szacunkowe dotyczą nieruchomości przejmowanych z mocy prawa przez Wojewodę w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a zatem w innym rybie niż w niniejszej sytuacji. Operaty sporządzone zostały w innym celu, a także stan tych nieruchomości był odmienny – w przedmiotowej sprawie stan nieruchomości został określony na datę wydania decyzji zatwierdzającej podział tj. na "[...]"r., natomiast w powołanych wyżej sprawach stan nieruchomości określono na datę wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, tj. na "[...]"r. Wojewoda stwierdził, że organ odwoławczy, po dokonaniu analizy akt sprawy, nie miał podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji nieprawidłowo. W skardze, złożonej na decyzję Wojewody z "[...]"r., skarżący powtórzyli zarzuty odwołania. Zarzucili ponadto naruszenie art. 128 ust. 1 w zw. z art. 130 ust. 1, art. 134 ust. 1 w zw. z art. 151 u.g.n. oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez uznanie, że wysokość odszkodowania określonego w operacie szacunkowym jest adekwatna do wartości prawa własności przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy wysokość odszkodowania powinna zostać ustalona na podstawie szacunkowej kwoty, jaką można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawierane na warunkach rynkowych, zaś rzeczoznawca majątkowy przyjął do wyliczeń wartości nieruchomości, które nie zostały ustalone na podstawie transakcji rynkowych. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia "[...]"r. oraz o zwrot na rzecz skarżących kosztów postępowania w sprawie. Podkreślili, że organ drugiej instancji w sposób lakoniczny odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących. W ocenie skarżących fakt, że operat szacunkowy został sporządzony dla innych celów oraz dla nieruchomości, których stan był inny, nie wyłącza możliwości dopuszczenia dowodów z tych dokumentów w sytuacji, gdy ich treść wskazuje na istnienie poważnych wątpliwości w zakresie prawidłowości operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę K.M.. W ocenie skarżących, nieruchomości przyjęte do wyceny przez rzeczoznawcę w przedmiotowym operacie nie są nieruchomościami podobnymi w rozumieniu art. 4 pkt 16 u.g.n. Transakcje pod drogi nie spełniają też kryteriów definicji wartości rynkowej. Strony transakcji były od siebie zależne (gmina jest jedynym możliwym nabywcą działek pod drogi gminne), transakcje odbywają się nie całkowicie dobrowolnie, a ceny zostały ustalone przez wycenę rzeczoznawcy majątkowego. Z art. 130 ust. 2 i art. 134 ust. 1 u.g.n. wynika zaś, że podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, a ustalenie tej wartości następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Zdaniem skarżących, biegła nie odpowiedziała na pytania pełnomocnika, dotyczące prawidłowości sporządzenia przez nią operatu szacunkowego. Wskazano, że nieruchomości w obrębie B, który stanowi przedłużenie zabudowy miasta O, odbiegają od cen gruntów na terenie lokalnym. Na wartość działki nr "[...]"niewątpliwy wpływ ma również bezpośrednie sąsiedztwo drogi wojewódzkiej, a żadna z nieruchomości przyjętych do porównania nie znajduje się w sąsiedztwie działki będącej przedmiotem wyceny. W ocenie skarżących, biorąc pod uwagę niewykazanie przez rzeczoznawcę, iż nieruchomości przyjęte do wyceny są nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wycenianej, operat powyższy nie powinien stanowić podstawy do ustalenia odszkodowania. Ustalone odszkodowanie narusza zasadę słusznego odszkodowania za wywłaszczenie, a wysokość odszkodowania narusza zasadę ochrony własności, a jednocześnie nie spełnia wymogów godziwego odszkodowania. W zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżących, organ naruszył też swoim działaniem zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że decyzje te nie naruszają przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]"r., którą ustalono na rzecz skarżących odszkodowanie w wysokości 102.133 zł za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr "[...]"o powierzchni 0.1515 ha, w obrębie B, gmina S, wydzieloną w ramach poddziału geodezyjnego jako teren na poszerzenie drogi wojewódzkiej, która przeszła z mocy prawa na własność Województwa. Działka ta powstała na skutek podziału nieruchomości w obrębie B , dokonanego na wniosek skarżących ostateczną decyzją Wójta Gminy o zatwierdzeniu projektu poddziału nieruchomości z dnia "[...]"r. Wysokość należnego skarżącym odszkodowania została ustalona stosownie do art. 130 ust. 2 u.g.n., po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość wywłaszczonego prawa. W sporządzonym w sprawie operacie szacunkowym z dnia 29 kwietnia 2019 r., rzeczoznawca majątkowy ustalił wartość prawa własności nieruchomości na kwotę 102.133 zł, w tym wartość rynkową gruntu na kwotę 92.385 zł, a wartość odtworzeniową budowli na kwotę 9.738 zł. Zgodnie z art. 134 ust. 1 u.g.n., odszkodowanie za nieruchomość odpowiadać powinno wartości rynkowej tej nieruchomości. Pojęcie wartość rynkowa nieruchomości stanowi o wartości określonej na podstawie czynników rynkowych. Przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości, brane są pod uwagę ceny transakcyjne, będące efektem wzajemnego oddziaływania na siebie sił popytu i podaży. O prawidłowym doborze nieruchomości porównawczych stanowi § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z tym przepisem - w przypadku, gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Tylko w przypadku braku takich transakcji wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości wśród gruntów przyległych. Także art. 36 ust. 2 rozporządzenia wskazuje,, że ustalenie wartości rynkowej następuje w oparciu o dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości. Dlatego biegły powinien w pierwszej kolejności kierować się cenami transakcyjnymi nieruchomości drogowych, a więc nabytych pod inwestycje drogowe. W przedmiotowym operacie, biegła rzeczoznawca uwzględniła cel wyceny i rodzaj wycenianej nieruchomości i określiła jej wartość zgodnie z art. 135 u.g.n. W operacie szacunkowym biegła wskazała, że szacowana nieruchomość stanowi typowy przedmiot obrotu na analizowanym rynku. Na cele wyceny odnotowano kilka transakcji gruntów o charakterze drogowym na terenie gminy S i rozszerzono o analizę o grunty zlokalizowane na terenie miasta O(z pominięciem centrum), ze względu na bliskie położenie przedmiotu wyceny w stosunku do granic administracyjnych miasta. W wyniku powyższego, zgromadzono informację o kilkunastu transakcjach niezabudowanych nieruchomości o charakterze drogowym podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny. Biegła wskazała, że ceny nieruchomości na badanym rynku lokalnym w analizowanym okresie (dwa lata wstecz od daty sporządzenia operatu), wahały się w granicach od 24 zł do 61 zł/m2. Średnia cena transakcyjna w badanym okresie kształtowała się na poziomie 34 zł/m2. Do określenia wartości rynkowej prawa własności gruntu w przedmiotowej sprawie biegła, biorąc pod uwagę znalezienie kilkunastu transakcji nieruchomości o przeznaczeniu drogowym podobnych pod względem prawnym, cech fizycznych i lokalizacji, cel wyceny i rodzaj nieruchomości, zastosowała podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Wartość nakładów w postaci obiektów budowlanych określono jako wartość odtworzeniową w podejściu kosztowym, metodą kosztu odtworzenia, przy użyciu techniki wskaźnikowej. Biegła przedstawiła analizę i charakterystykę rynku nieruchomościami i wykaz dwunastu transakcji obiektów podobnych. Na potrzeby przedmiotowej wyceny przyjęto następującą wagę cech rynkowych: cecha – lokalizacja nieruchomości, waga cech – 100 %. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że operat szacunkowy został sporządzony zgodnie o obowiązującymi przepisami prawa. Oceniając operat, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa i podziela stanowisko organów obu instancji, że zastosowano właściwe podejście do wyceny nieruchomości, prawidłową metodę i technikę. Jednocześnie zaś biegła wyjaśniła w sposób dostateczny wątpliwości, dotyczące operatu, zgłoszone przez skarżących. Zdaniem Sądu, organy sprawdziły w sposób wyczerpujący, na jakich przesłankach biegła oparła swoje twierdzenia i skontrolowały prawidłowość tego rozumowania. Nie ma też żadnych przesłanek do przyjęcia stanowiska skarżących, że przyjęte w operacie nieruchomości podobne nie mogą stanowić podstawy podjętych ustaleń, bowiem biegła przyjęła błędne założenie, że na badanym obszarze istnieje rynek transakcji drogowych oraz przyjęła do wyliczeń wartości nieruchomości, które nie zostały ustalone na podstawie transakcji rynkowych. Podnieść należy, że biegła wskazała, iż przyjęła do wyceny nieruchomości drogowe położone na terenie gminy S i rozszerzyła je o analizę o grunty zlokalizowane na terenie miasta O (z pominięciem centrum), ze względu na bliskie położenie przedmiotu wyceny w stosunku do granic administracyjnych miasta. Przyjęte do wyceny nieruchomości bezsprzecznie mają charakter drogowy (art. 16 i 17 operatu szacunkowego z dnia "[...]"r.). Przedmiot wyceny przeznaczony jest w planie zagospodarowania przestrzennego na poszerzenie drogi wojewódzkiej i w związku z tym, jako obiekty podobne, zostały przyjęte nieruchomości o charakterze drogowym. Sąd nie ma też wątpliwości, że transakcje te są transakcjami rynkowymi, tj. wynikającymi z umów zawartych pomiędzy stronami. Nie ma zaś znaczenia fakt, że jedną ze strona transakcji była Gmina. Ten fakt nie pozbawia bowiem umowy jej cech i cywilnoprawnego charakteru. Strona takiej umowy składa bowiem swobodne oświadczenie woli jej zawarcia, co nie może być kwestionowane tylko dlatego, że stroną tej umowy jest Gmina. Reasumując, za niezasadny należy uznać zarzut skarżących, że transakcje sprzedaży nieruchomości przedstawionego przez rzeczoznawcę majątkowego nie mogły stanowić podstawy ustalenia odszkodowania i nieruchomości wskazane przez rzeczoznawcę majątkowego nie były z tego powodu nieruchomościami podobnymi. Biegła prawidłowo przyjęła, że na badanym obszarze istniał rynek transakcji drogowych i prawidłowo to uzasadniła i wykazała. Zaznaczyć też należy, że biegła rzeczoznawca udzieliła skarżącym odpowiedzi i wyjaśnień, dotyczących przedmiotu wyceny, a fakt, że nie byli oni usatysfakcjonowani tymi wyjaśnieniami nie może oznaczać, że biegła nie wywiązała się ze swoich obowiązków. W piśmie z dnia "[...]"r. biegła wyjaśniła, że w czasie ostatnich dwóch lat występują transakcje gruntami drogowymi na terenie powiatu. Nie można też podzielić zarzutów skarżących, dotyczących nieuwzględnienia wniosków dowodowych. Wskazać należy, że wnioski dotyczące dopuszczenia dowodu z innych operatów szacunkowych, czy też z decyzji Wojewody z dnia "[...]" r. nie mają znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 130 ust. 1 u.g.n. - wysokość odszkodowania w przedmiotowej sprawie ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale. Natomiast wysokość odszkodowania w sprawach objętych wnioskami dowodowymi skarżących ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1474 z późn. zm.). Decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału została wydana w przedmiotowej sprawie w dniu "[...]"r. Natomiast decyzje w przypadkach, zawartych we wnioskach dowodowych wydane zostały w dniu "[...]"r. – jak wynika z decyzji Wojewody. Stan nieruchomości dotyczy więc innych zupełnie czasowo okresów. Tym samym, nie ma żadnych podstaw do korzystania w przedmiotowej sprawie z dowodów wskazanych przez skarżących. Nie ma też podstaw kolejny zarzut odmówienia dopuszczenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy innego rzeczoznawcy. W przedmiotowej sprawie sporządzono bowiem cztery operaty szacunkowe i sam fakt niezadowolenia strony z operatu nie może być podstawą żądania przeprowadzenia kolejnego operatu. Skarżący nie przedłożyli też żadnego kontrdowodu, uzasadniającego kwestionowanie operatu szacunkowego z dnia "[...]"r., ani nie wskazali okoliczności uzasadniających jego kwestionowanie. Nie może zaś zostać uwzględniony operat szacunkowy sporządzony przez biegłą M.K z dnia "[...]" r., ponieważ uznany on został przez Komisję opiniodawczą za nieprzydatny do celu, dla jakiego został wykonany (vide: decyzja organu odwoławczego). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.