II SA/Ol 500/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie sądowe Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. odmówił K.K. świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniem niepełnosprawności. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeśli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia. Jak zaś ustalono w toku postępowania pobyt w Domu Pomocy Społecznej w U., gdzie przebywa wnioskodawczyni, finansowany jest w 70 % przez mieszkańców, a pozostała część finansowana jest z budżetu państwa lub budżetu gminy. W związku z powyższym organ stwierdził, iż brak jest podstaw do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Od powyższej decyzji odwołała się K.K. Wskazała, iż koszt swojego pobytu w domu pomocy społecznej pokrywa z zasiłku stałego w wysokości 70% otrzymywanego świadczenia. W związku z tym zakwestionowała twierdzenie organu, iż placówka, w której przebywa jest instytucją zapewniającą całodobowe utrzymanie. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych Dom Pomocy Społecznej w U. jest instytucją zapewniającą całodobowe utrzymanie. Jak wynika bowiem z akt sprawy pobyt w tym domu finansowany jest z dwóch źródeł: przez mieszkańca – 70% dochodu netto mieszkańca oraz z budżetu państwa lub budżetu gminy kierującej mieszkańca do domu pomocy społecznej. Z uwagi na to, iż pobyt K.K. w domu pomocy społecznej finansowany jest w części z budżetu państwa uznano, iż odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia jest zasadna. Przepis art. 16 ust. 5 wskazanej ustawy wyraźnie bowiem stanowi, iż zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeśli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucję świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia. Wyjaśniono, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 16 ust. 5, który jest przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zawiera on definicję instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, która obejmuje szeroki krąg instytucji, ośrodków i placówek, zapewniających swoim podopiecznym nieodpłatnie pełne utrzymanie i opiekę. Jedną z takich instytucji jest właśnie dom pomocy społecznej. Skoro zaś ustawodawca nie określił co należy rozumieć pod pojęciem "całodobowego utrzymania", to należy sięgnąć do definicji słownikowej, zgodnie z którą oznacza to wyżywienie i zakwaterowanie (środki do życia, koszt egzystencji). W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż Dom Pomocy Społecznej w U. jest instytucją zapewniającą całodobowe utrzymanie w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a fakt ponoszenia przez mieszkańca opłat nie pozbawia placówki statusu instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie. W przepisie tym nie mówi się bowiem o całkowitej nieodpłatności pełnego utrzymania w wymienionych instytucjach. Zatem utrzymanie takie może być nieodpłatne w całości, jak również w części, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Na powyższą decyzję wniosła skargę K.K., żądając jej uchylenia. Skarżąca podniosła, iż do Domu Pomocy Społecznej w U. została przyjęta przed dniem 1 stycznia 2004r. ("na starych zasadach"), zaś Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D. potrąca z jej dochodu, jakim jest zasiłek stały, 70% dochodu na pokrycie kosztów pobytu w domu pomocy społecznej. Ponadto zobowiązana jest do częściowej zapłaty za niektóre leki powyżej limitu ceny. Odmowa przyznania wnioskowanego zasiłku pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy w części pokrywa swój koszt pobytu w domu pomocy społecznej z własnych środków jest bezzasadna. Skarżąca wskazała, iż w otrzymanym przez mieszkańców Domu Pomocy Społecznej w U. piśmie z Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Departamentu Świadczeń Rodzinnych zawarta została informacja, iż interpretacja zapisu art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych została zmieniona na skutek znowelizowanej definicji instytucji zapewniających całodobowe utrzymanie. W związku z tym w ocenie skarżącej przysługuje jej zasiłek pielęgnacyjny, gdyż z własnych środków pokrywa w części koszt pobytu w domu pomocy społecznej, który nie jest placówką zapewniającą nieodpłatne pełne utrzymanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do pisma dołączono decyzję Kolegium z dnia "[...]" (SKO "[...]"), którą uwzględniono skargę w całości, uchylono własną decyzję z dnia "[...]" oraz decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy D. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. z dnia "[....]" i orzeczono co do istoty sprawy w ten sposób iż przyznano K.K. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres od dnia 1 lutego 2008r. na czas nieokreślony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorzystało z uprawnień określonych w powołanym przepisie i decyzją z dnia "[...]" (a więc przed wyznaczeniem terminu rozprawy) uwzględniło skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję własną z dnia "[...]" oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]" i orzekło co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej. Tym samym należy stwierdzić, iż nastąpiło wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, co oznacza również, iż postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.