II SA/Ol 503/12

Dnia 2 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2012 roku sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie statusu bezrobotnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. przyznaje radcy prawnemu E. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) netto, powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta A orzekł o utracie z dniem 29 marca 2012 r. przez J. S. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S. wnosząc, jak się wydaje, o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu J. S. wskazał, iż zasiłek dla bezrobotnych jest jego jedynym źródłem utrzymania, a w dniu 29 marca br. nie stawił się, bo nie zanotował terminu, natomiast stawił się w urzędzie pracy w terminie wyznaczonym, tj. 10 kwietnia 2012 r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu wskazał, że J. S. zapoznał się z obowiązkami osoby bezrobotnej podpisując 2 sierpnia 2011 r. "Kartę rejestracyjną bezrobotnego", poinformowany był on również o konsekwencjach wynikających z regulacji art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący pouczony został należycie o terminie spotkania informacyjnego w klubie pracy, nie stawił się on na to spotkanie, ani nie usprawiedliwił swego niestawiennictwa w terminie 7 dni. Skargę na tę decyzję wywiódł J. S. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podał, że nie był pouczony o skutkach nie stawienia się na spotkaniu. Informacja o spotkaniu zawierała jedynie nazwiska osób i nie było pouczenia o skutkach nieobecności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, zaś sąd nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić argumentu skarżącego, że lista informująca o spotkaniu w klubie pracy w dniu 29 marca 2012 r. (k. - 9 akt administracyjnych) nie zawierała informacji o skutkach niestawiennictwa, stwierdzenie to nie może jednak dowodzić tego, iż J. S. był w sposób właściwy pouczony o skutkach niestawiennictwa na tymże spotkaniu. Zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz.415) dana osoba zostaje pozbawiona statusu osoby bezrobotnej jeżeli nie stawi się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Treść powyższego przepisu jest jasna i wydaje się, że nie budzi ona wątpliwości u żadnej ze stron rozpoznawanej sprawy, niesporne w związku z tym jest, iż skarżący nie stawił się na spotkanie w klubie pracy i w terminie 7 dni nie powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. Sporna natomiast pozostaje kwestia, czy był on we właściwy sposób pouczony o skutkach niestawiennictwa nie w urzędzie pracy, ale w klubie pracy na spotkaniu informacyjnym. Słusznie organ II instancji wskazuje w zaskarżonej decyzji, że J. S. podpisując kartę rejestracyjną bezrobotnego został pouczony o swoich obowiązkach, zauważyć należy także i to, iż skarżącemu doręczono w sierpniu 2011 r. informację dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy. W informacji tej również jest pouczenie o skutkach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy. Jak łatwo zauważyć w obu tych dokumentach znajduje się pouczenie o skutkach niestawiennictwa w urzędzie pracy, a nie na spotkaniu informacyjnym w klubie pracy. Organy administracji rozstrzygając niniejszą sprawę zupełnie pominęły tę kwestię, bo przecież dla skarżącego obowiązek stawienia się w dniu wyznaczonym w urzędzie pracy nie musiał być utożsamiany, i jak się okazało nie był, z obowiązkiem stawienia się w klubie pracy. Wskazać należy również to, że datę stawiennictwa do urzędu pracy wyznacza się (wynika to z karty rejestracyjnej bezrobotnego), zaś wyznaczenie terminu nie pozostawia dowolności co do daty i obowiązku stawiennictwa, natomiast w klubie pracy w dniu 29 marca 2012 r. miało się odbyć spotkanie informacyjne, co sugerować może, iż obecność na tymże spotkaniu, nie była obowiązkiem i zależała od wyboru osoby zaproszonej. Przeprowadzone wyżej rozważania dowodzą tego, że organy administracji wydając obie decyzje w sprawie nie rozważyły całego materiału dowodowego wynikającego ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentach. Jeszcze większe wątpliwości co do tego, czy zachowane zostały reguły postępowania administracyjnego, a w szczególności zasada wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) powstają w świetle twierdzeń skarżącego zawartych w skardze i wypowiedzianych na rozprawie w sądzie. Zaprzeczył on bowiem tezie aby był poinformowany o skutkach niestawiennictwa na spotkaniu w klubie pracy, podając iż żadnego pouczenia nie było, karta na której się podpisał była do połowy przysłonięta, a jemu wskazano jedynie miejsce gdzie ma się podpisać. Warunkiem niezbędnym do pozbawienia danej osoby statusu osoby bezrobotnej w przypadku gdy nie stawi się ona w urzędzie pracy (w tym przypadku w klubie pracy) jest to, aby osoba ta była w sposób właściwy pouczona o skutkach takiej nieobecności. Nie można mieć żadnych wątpliwości co do tego, że skarżący był w sposób właściwy pouczony o skutkach niestawiennictwa do urzędu pracy w dniu wyznaczonym, gdyż otrzymał egzemplarz informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy i potwierdził podpisem zapoznanie się z obowiązkami wynikającymi z karty rejestracyjnej bezrobotnego, ale jak to już wyżej zaznaczono obowiązek stawiennictwa w urzędzie nie może być utożsamiany z informacją o spotkaniu informacyjnym w klubie pracy. Z dokumentu znajdującego się na karcie 9 akt administracyjnych dotyczącego spotkania w klubie pracy wynika, że skarżący złożył tam swój podpis w rubryce "przyjąłem do wiadomości", ale w rzeczywistości nie wiadomo co przyjął on do wiadomości, tj. termin spotkania, pouczenie czy też obie te okoliczności. Natomiast zasadą powinno być to, że jeżeli bezrobotnego poucza się w sposób bardzo szczegółowy o skutkach niestawiennictwa w urzędzie pracy w dzień wyznaczony, to takie samo pouczenie, co do formy i sposobu potwierdzenia otrzymania zawartej w nim informacji powinno znajdować w przypadku spotkania w klubie pracy, oczywiście dotyczy to sytuacji gdy urzędy w obu przypadkach wyciągają tak samo dotkliwe konsekwencje wobec danej osoby, związane z pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej. Brak wiedzy J. S. co do skutku niestawiennictwa w klubie pracy potwierdza jego zachowanie w miesiącach marcu i kwietniu 2011r., otóż o spotkaniu w klubie pracy został on poinformowany 29 marca 2011 r., tego samego dnia został zobowiązany do stawienia się w urzędzie pracy w dniu 10 kwietnia 2011 r. i z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika, iż w tym dniu stawił się w urzędzie pracy. Na niekorzyść skarżącego nie mogą przemawiać jego twierdzenia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące tego, że nie stawił się on klubie pracy w dniu 29 marca 2011 r., gdyż nie zanotował tego terminu i go nie zapamiętał. Rzeczą naturalną i jak najbardziej zrozumiałą jest to, że zapamiętuje się terminy, które mają istotne znaczenie dla konkretnej osoby, jeżeli więc skarżący nie wiązał żadnych negatywnych konsekwencji dla siebie z brakiem stawiennictwa w dniu 29 marca br. w klubie pracy to mógł zapomnieć o tym terminie. Innymi słowy twierdzenia zawarte przez skarżącego w odwołaniu i skardze nie tylko się nie wykluczają, ale wzajemnie się uzupełniają. Zwrócić należy wreszcie uwagę na to, że postępowanie dotyczące pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest odrębnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym z urzędu. Zatem zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu takiego postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Czynności tej organ rozpoznający sprawę w I instancji nie dopełnił, tym samym skarżący został pozbawiony możliwości aktywnego udziału w postępowaniu przed tym organem. Zauważyć należy także, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest tak lakoniczne, że nie odnosi się ono w najmniejszym stopniu do konkretnej sprawy i jak się wydaje jest ono powieleniem sporządzonego wzoru mającego zastosowanie w tego typu sprawach. Wymienione wady postępowania nie pozwalają na stwierdzenie, że spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skutkujące pozbawieniem statusu bezrobotnego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił w pkt I sentencji wyroku zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt III, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ona skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. Działając na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.