II SA/Ol 506/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Z. Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA M. Glabas Asesor WSA K. Matczak Protokolant G.Klimek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2004 r., sprawy ze skargi U. W. i W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości innemu organowi dotyczącej emitowania zanieczyszczeń do środowiska – - oddala skargę. W.W. pismem z 21 kwietnia 2004 r. skierowanym do Starosty zażądał natychmiastowego przywrócenia stanu zgodnego z prawem i wydania decyzji zakazującej bezprawnej i nielegalnej pracy Zakładu Przemysłu Drzewnego "A" w M., samowolnie wybudowanego w latach 2000-2003, który emitowaniem hałasu, wibracji, drgań, pyłów i wyziewów z chemicznej impregnacji drewna, uniemożliwia podjęcie mu działalności rolniczej, hodowli drobiu. Starosta wniosek ten przekazał według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który to postanowieniem z dnia 5 maja 2004 r. przekazał wniosek W. W. według właściwości Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, bowiem w jego ocenie kontrola zakładów pracy w zakresie nadmiernego emitowania do środowiska zanieczyszczeń nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Ustawa prawo budowlane nie daje także Inspektorowi Nadzoru Budowlanego uprawnień w zakresie wstrzymania produkcji zakładów pracy. W wyniku rozpoznania zażalenia W. W. na te postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu swojego postanowienia podał, że skoro W. W. wnioskuje o wstrzymanie działalności Zakładu Przemysłu Drzewnego "A" w związku z nadmiernym emitowaniem przez ten zakład hałasu, drgań i pyłów, to przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska było zasadne, ponieważ w myśl ustawy Prawo ochrony środowiska ten organ zajmuje się tego typu emisjami. Co do samowolnej zabudowy działki nr "[...]" w M., to zostanie to zagadnienie rozpoznane w postępowaniu już podjętym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. U. i W.W. wnieśli skargę na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego, żądając uchylenia tegoż postanowienia. Postanowieniu temu zarzucili, że: - jest sprzeczne z kodeksem postępowania administracyjnego i prawem budowlanym: - przekazanie sprawy WIOŚ to ewidentne uchylanie się PINB od 2001 r. od podjęcia zgodnych z prawem działań wobec samowolnie rozbudowującego się zakładu, zagrażającego emisjami hałasu i pyłów dla środowiska naturalnego i ich działalności gospodarczej: wydanie zaskarżonego postanowienia to kolejna próba od 2001 r. zalegalizowania samowoli budowlanej przez PINB, szkodzącej środowisku i ich działalności gospodarczej i ich budynkom. W uzasadnieniu skargi podali, że w 2000-2003 r. w przylegającym do ich posesji tartaku zostały wybudowane trzy budynki w stronę ich ferm drobiu. Samowolna rozbudowa spowodowała wielokrotne zwiększenie produkcji drewna, zainstalowanie wielu maszyn i urządzeń do obróbki drewna, wreszcie przekształcenie samowolne małego tartaku w zakład przemysłu drzewnego z wieloma urządzeniami. Bezprawna działalność spowodowała szkody w ich hodowli, a w konsekwencji uniemożliwiła jej prowadzenie. Wobec czego skarżący utracili miejsca pracy i jedyne źródło utrzymania. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia. Przekazanie wniosku według właściwości odbyło się na podstawie zmienionego z dniem l stycznia 2004r. art. 65 § l KPA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 65 § l KPA -jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia. Z wniosku W. W. wynika, że żąda wydania orzeczenia zakazującego pracy Zakładu Przemysłu Drzewnego "A" wybudowanego samowolnie, który emitowaniem hałasu, wibracji, drgań, pyłów i wyziewów uniemożliwia prowadzenie skarżącym hodowli drobiu. Choć we wniosku powołuje się też na samowolną rozbudowę tartaku to główny akcent nadaje emisjom oddziałującym na środowisko naturalne, będącymi zagrożeniem dla tegoż środowiska a także dla prowadzonej przez skarżących hodowli. W tych okolicznościach w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy o ochronie środowiska, bowiem ani we wniosku ani w pismach późniejszych nie ma żądania nakazania rozbiórki rozbudowanej części tartaku lecz żądanie wstrzymania jego działalności. Ponadto jak słusznie zauważył już organ II instancji, kwestia samowoli rozbudowy tartaku i związana z tym konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki bądź zalegalizowania rozbudowy jest przedmiotem prowadzonego w tym zakresie odrębnego postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Postępowanie to wszczęto w dniu 22.10.2001 r. i nie zostało zakończone, wynika to z postanowienia WINB z dnia 25.08.2004r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia dalszych robót budowlanych przy rozbudowie tartaku prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę i wyłączenia obiektu z użytkowania - co wynika ze sprawy toczącej się w tutejszym Sądzie ze skargi W. W. na to postanowienie (sygn. akt II SA/OL 726/04). W tej sytuacji rozpoznanie wniosku W. W. z 21.04.2004r. w kwestii samowoli budowlanej byłoby niedopuszczalne, bowiem powielałoby już toczące się postępowanie. Dlatego słusznie wniosek został przekazany Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, który zbada czy emisje na które wskazuje W. W. rzeczywiście mają miejsce i czy wpływają na tyle negatywnie na środowisko, że należy wstrzymać lub ograniczyć produkcję tartaku z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie środowiska. Zgodnie z art. 364 tej samej ustawy, jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska, albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie w jakim jest to niezbędne dla zapobiegania pogarszaniu stanu środowiska. A zgodnie z art. 365 organ ten może też wstrzymać użytkowanie instalacji eksploatowanej bez pozwolenia lub wstrzymać oddanie do użytkowania nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony środowiska. Z przepisów tych wynika, że wstrzymywaniem bądź ograniczaniem produkcji ze względu na emisje zagrażające środowisku nie zajmuje się jak to twierdzą skarżący Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Przekazanie sprawy WIOŚ nie zamyka skarżącym wpływu (udziału) w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej toczącej się przed PINB, a dodatkowo stwarza im możliwość zbadania ich zarzutów związanych z emitowaniem hałasu, drgań, wibracji i pyłów z punktu widzenia ochrony środowiska i podjęcia stosowanych działań, których ze względu na brak uprawnień PINB podjąć nie mógł. Reasumując zaskarżane postanowienie i postanowienie PINB nie naruszają prawa w szczególności art. 65 § l KPA i przepisów prawa budowlanego, dlatego skargę jako bezzasadną Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270) -oddalił.