II SA/Ol 512/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant Adam Matuszak Irena Szczepkowska Beata Jezielska (Spr.) Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wymeldowania: I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata J. P. kwotę 292 zł 80 gr (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz orzekł o wymeldowaniu J. D. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego nr "[...]" położonego przy ul. "[...]" w P. W uzasadnieniu podano, iż C. D. wystąpiła o wymeldowanie męża z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. Podała, iż wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia "[...]"kwietnia 2004r. został orzeczony nakaz opuszczania lokalu bez prawa do lokalu socjalnego. Wnioskodawczyni podała, iż mąż w maju 2004r. wyprowadził się i zamieszkał w miejscowości N. Podano, iż z informacji przekazanej przez Policję wynika, iż J. D. został zatrzymany w miejscowości N. Po aresztowaniu zwracał się dwukrotnie o zabezpieczenie jego rzeczy w miejscowości N., czego dokonał jego syn. Podano także, iż od maja 2004r. J. D. zamieszkiwał w miejscowości N. Ustalono, iż w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności nie korzystał z przepustek. Podano także, iż przesłuchano C. D., która podała iż nie występowała do komornika o przeprowadzenie eksmisji, gdyż mąż w chwili gdy zapadł wyrok w sprawie w przedmiotowym lokalu już nie zamieszkiwał. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ pierwszej instancji stwierdził, iż należało orzec na podstawie art 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych o wymeldowaniu, gdyż J. D. bez wymeldowania opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Od decyzji tej odwołał się J. D. Podał, iż nie został zawiadomiony o wyroku eksmisyjnym i w związku z tym zamierza ubiegać się o jego unieważnienie. Zarzucił, iż jego małżonka składa niezgodne z prawdą oświadczenia o tym, iż wyprowadził się z mieszkania. Wyjaśnił, iż w miejscowości N. przebywał od dziecka, gdyż tam się wychował, ale w jego ocenie nie ma związku między przebywaniem a wymeldowaniem z przedmiotowego lokalu. Oświadczył, iż poniósł duże nakłady na przedmiotowy lokal i opuści go jeśli dostanie inne mieszkanie i zostaną mu zwrócone poniesione koszty. Wyjaśnił, iż zabudowania w N. to nieremontowany budynek gospodarczy. Podał, iż nie zwracał się o zabezpieczenie tego budynku, lecz materiałów stolarskich tam się znajdujących. Zakwestionował także podawane przez policję fakty, iż w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od momentu wydania wyroku eksmisyjnego. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, iż z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji wynika, iż odwołujący się opuścił lokal przy ul. "[...]" w P. w rozumieniu w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i dalsze jego zameldowanie w tym lokalu stanowiłoby fikcję meldunkową. Wskazano, iż w obecnym stanie prawnym meldunek to rejestracja faktycznego miejsca pobytu. Wyjaśniono odwołującemu się, iż swoich roszczeń finansowych dotyczących poniesionych nakładów na lokal może dochodzić na drodze postępowania sądowego. Na tę decyzję skargę wniósł J. D. Ponownie wskazał, iż nie był powiadomiony o wyroku eksmisyjnym, a o fakcie jego wydania dowiedział się w trakcie pobytu w zakładzie karnym. Wyjaśnił, iż nie opuścił miejsca stałego pobytu, a w lokalu są dalej jego rzeczy osobiste i meble, a także nakłady jakie poczynił na lokal. Wskazał, iż zwracał się do Policji o zbadanie, co stało się z jego rzeczami osobistymi. Nie jest natomiast prawdą, iż prosił o zabezpieczenie rzeczy pozostawionych w budynku gospodarczym, a jedynie o zabezpieczenie pozostawionych tam materiałów budowlanych. Skarżący podał, iż oświadczenia jego małżonki nie są prawdziwe i w sprawie fałszywych zeznań toczy się postępowanie karne. Podał, iż nie opuści lokalu dopóki nie otrzyma mieszkania od urzędu miasta lub żona nie zwróci mu nakładów poniesionych na lokal. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. W ocenie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia wymeldowania z pobytu stałego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87 póz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Słuszne jest stanowisko organu, iż meldunek jest rejestracją miejsca faktycznego pobytu i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. Zatem jedyną przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu jest ustalenie przez organ faktu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego ocena organów, iż skarżący opuścił lokal, w którym był zameldowany nie nasuwa wątpliwości. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia "[...]"maja 2004r. orzeczono o eksmisji skarżącego z przedmiotowego lokalu. Należy wskazać, iż prawomocne orzeczenia sądu podlegają wykonaniu. Przy czym w przypadku dobrowolnego poddania się treści wyroku przez osobę zobowiązaną nie ma obowiązku jego wykonywania w drodze przymusu. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, iż skarżący opuścił przedmiotowy lokal bez przymusowego wykonania wyroku eksmisyjnego. Przemawiają za tym zeznania małżonki skarżącego, które znajdują potwierdzenie zarówno w ustaleniach policji i prokuratury, jak i oświadczeniach samego skarżącego. Skarżący przed osadzeniem w zakładzie karnym został zatrzymany w miejscowości N., a po zatrzymaniu zwracał się o zabezpieczenie swoich rzeczy znajdujących się w tej miejscowości, a nie w miejscu stałego pobytu. Ponadto sam skarżący w pismach kierowanych do sądu w sprawie eksmisyjnej oświadczał, iż nie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu. Słuszne jest zatem stanowisko organów administracji, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu. Przy czym należy wyjaśnić, iż o opuszczeniu lokalu decydują okoliczności faktyczne, ustalone w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a nie oświadczenie strony co do braku zamiaru opuszczenia przedmiotowego lokalu. Należy także wskazać, iż organy orzekające o wymeldowaniu nie badają ani kwestii lokalu zastępczego, ani rozliczeń finansowych dotyczących poniesionych nakładów na lokal, gdyż są to sprawy o charakterze cywilnym i leżą poza ich kompetencją. W chwili obecnej nie ma także znaczenia fakt aktualnie toczącego się postępowania karnego dotyczącego składania fałszywych zeznań przez małżonkę skarżącego. O ile jednak postępowanie to zostanie zakończone orzeczeniem sądu lub prokuratora stwierdzającym powyższy fakt, to okoliczność ta - stosownie do art. 145 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego – może stanowić postawę do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji w trybie administracyjnym. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) skarga podlega oddaleniu. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego orzeczono zgodnie z art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.