II SA/Ol 517/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Kolegium z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy oddala skargę. Wnioskiem z 2 października 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji wystąpił do Prezydenta Miasta o sprawdzenie kwalifikacji R. P. do kierowania pojazdami wobec przekroczenia dopuszczalnej ilości punktów karnych. W związku z tym "[...]" Prezydent wydał decyzję o skierowaniu ww. na badania psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Wobec niedostarczenia orzeczenia psychologicznego organ wydał "[...]" decyzję o zatrzymaniu stronie prawa jazdy kategorii B, która stała się ostateczna. 9 stycznia 2018 r. strona wystąpiła o zwrot zatrzymanego dokumentu. Decyzją z "[...]" Prezydent negatywnie rozpatrzył ów wniosek wskazując, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Strona złożyła odwołanie wskazując, iż punktowane wykroczenia uległy zatarciu. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]". Prócz argumentu o nadal obowiązującej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, Kolegium wskazało, że z zestawienia art. 102 ust. 2 i art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami wynika, że jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle przywołanych wyżej przepisów i przy uwzględnieniu postawy odwołującego się, który nie przedłożył orzeczenia psychologicznego, organ I instancji zasadnie zadecydował o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, jednocześnie wydając decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie posiadanych kategorii prawa jazdy. W art. 12 ust. 2 czy art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami stanowi się co prawda o warunkach zwrotu prawa jazdy, jednak zwrot dokonywany jest z założeniem, że dana osoba posiada uprawnienia do kierowania pojazdami, bądź uprawnienia najpierw odzyskuje przechodząc kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Odnosząc się do zarzutu odwołania stwierdzono, iż nie ma znaczenia, czy w dniu orzekania w przedmiocie wydawania prawa jazdy wpisy stanowiące podstawę sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, pozostają nadal w ewidencji, czy też zostały, z uwagi na upływ czasu, z niej usunięte. Stąd też zatarcie ukarania, czy przedawnienie wykonania kary za wykroczenia w ruchu drogowym po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania przez właściwy organ w tym przedmiocie. Przekroczenie 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku przez komendanta. Przepisy nie przewidują bowiem określonego terminu, do którego możliwe jest wydanie decyzji o skierowaniu na egzamin sprawdzający. Odrębnym zagadnieniem jest karalność za wykroczenia, wymierzanie kary za wykroczenie, a odrębnym wynikający z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W skardze na decyzję Kolegium pełnomocnik strony zarzucił wydanie jej z naruszeniem: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Kolegium do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, 2) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. W uzasadnieniu stwierdzono, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika, jak organ I instancji odniósł się do faktu i okoliczności związanych z wydaniem decyzji po upływie ponad 4 lat od daty zawiadomienia komendanta wojewódzkiego Policji. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z uwagi na fakt, że wykroczenia uległy zatarciu po 2 latach od daty ich popełnienia. Błędne jest stwierdzenie organów obu instancji, że zachodzą okoliczności pozwalające na odmowę zwrotu dokumentu prawa jazdy. Zdaniem skarżącego, organ nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, a decyzja odmawiająca zwrotu dokumentu prawa jazdy razi dowolnością i powierzchownością. Dla pełnego wyjaśnienia sprawy koniczne jest co najmniej dokładne i wszechstronne zbadanie okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że pomimo upływu ponad 4 lat i zatarcia wykroczeń, do których odnosiło się zawiadomienie Komendanta Policji z roku 2013 istnieją podstawy do odmowy zwrotu dokumentu prawa jazdy. Podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do takowych naruszeń prawa nie doszło w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Na sprawę zwrotu zatrzymanego prawa jazdy nie może mieć wpływu - jak sobie tego życzy skarżący - zatarcie wykroczeń wyszczególnionych we wniosku o sprawdzenie jego kwalifikacji do kierowania pojazdami. Przesądza o tym już sam fakt, iż przeszkody w dokonaniu postulowanego zwrotu wynikające z przepisów mających zastosowanie w tym zakresie, mają charakter bezwzględny. Według art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Skarżącemu nie może być więc wydane prawo jazdy, skoro w dalszym ciągu obowiązuje w stosunku do niego decyzja Prezydenta Miasta z "[...]" o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B. Stosownie natomiast do art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, przy czym. jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Warunek ten został również przewidziany w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b tejże ustawy. Innymi słowy, zwrot zatrzymanego prawa jazdy, którego kierowca był pozbawiony na okres przekraczający rok, uzależniony jest od uzyskania pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Skarżący tego warunku nie spełnił. W kontekście zarzutów proceduralnych należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko Kolegium wyrażone w odpowiedzi na skargę. Skarga nie zawiera mianowicie żadnych nowych elementów, do których uprzednio nie odniosłoby się Kolegium w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie skargi stanowi wyłącznie polemikę z rozumowaniem przytoczonym w uzasadnieniu tej decyzji, przy czym owa polemika oparta jest tylko i wyłącznie na podtrzymywaniu przez stronę pierwotnego stanowiska, bez jakiegokolwiek szerszego umotywowania. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie jest oczywisty i nie budził wątpliwości na żadnym etapie postępowania. Jego ocena prawna została zaś szeroko przedstawiona przez Kolegium. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji zaś wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.