II SA/Ol 518/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2025 r., nr SKO.60.29.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium") odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. Wójta Gminy G. (dalej: "Wójt") w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia o nazwie "Budowa Centrum [...] w miejscowości G., gmina G." na działkach o numerach ewidencyjnych [...], położonych w obrębie G., gmina G. (dalej: "przedsięwzięcie"). W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż Wójt decyzją z dnia 16 stycznia 2023 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Ponadto w decyzji tej Wójt określił działania, jakie należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, zaś charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowiła załącznik do tej decyzji. Następnie dniu 15 stycznia 2024 r. wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożył J.S. (dalej: "skarżący") zarzucając, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego, przez jego błędne zastosowanie oraz błędną wykładnię, tj.: - art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f) i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. 2024, poz. 1112) – dalej: "u.u.i.ś.", przez przyjęcie, że przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi, które zostały określone w tych przepisach, a które odnoszą się do wydania decyzji bez przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie skarżącego, charakter przedsięwzięcia, jego zakres (bezpieczeństwo środowiskowe mieszkańców sąsiadujących nieruchomości, emisja hałasu oraz substancji szkodliwych) i skala, stwarzają znaczne zagrożenie w zakresie oddziaływania na środowisko wobec czego ostateczna decyzja powinna zostać poprzedzona uprzednią oceną tej szkodliwości dokonaną przez wszystkie wyspecjalizowane w tym zakresie organy; - art. 59 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Z kolei zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając kryteria wskazane w art. 63 ust. 1 pkt 1 w tym lit. f) u.u.i.ś. Po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r., Kolegium decyzją z dnia 17 września 2024 r. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Sąd wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 919/24 uchylił decyzję Kolegium z dnia 17 września 2024 r. wskazując, że decyzja Kolegium dotknięta była wadą stanowiącą jedną z przesłanek pozwalających na wznowienie postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzja ta została bowiem wadliwie doręczona inwestorowi, a tym samym uniemożliwiono mu czynny udział w prowadzonym przed Kolegium postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał ponadto, iż ponownie rozpoznając sprawę Kolegium powinno zapewnić inwestorowi możliwość wzięcia czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez zastosowanie prawidłowego trybu doręczeń. Następnie w dniu 20 marca 2025 r. do Kolegium wpłynął złożony przez skarżącego wniosek o wyznaczenie rozprawy administracyjnej oraz przeprowadzenie dowodów z akt sprawy o sygnaturze II SA/O1 573/24 prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie na okoliczność rozmiaru i zakresu planowanej niwelacji terenu związanej z realizacją planowanej inwestycji. Zawiadomieniem z dnia [...] 2025 r., Kolegium poinformowało inwestora o toczącym się postępowaniu oraz o złożonym w dniu 20 marca 2025 r. przez skarżącego wniosku, a także wskazało, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki przemawiające za przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej. W dniu 4 kwietnia 2025 r. Kolegium podało do publicznej wiadomości obwieszczenie z dnia [...] 2025 r., w którym poinformowało pozostałe strony o toczącym się postępowaniu, złożonym przez skarżącego wniosku oraz braku podstaw do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Ponownie rozpoznając wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji 16 stycznia 2023 r. złożone przez skarżącego i przez K.C. (pismo z dnia 7 lutego 2025 r.) Kolegium decyzją z dnia z dnia 27 maja 2025 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. Wójta. Kolegium wskazało, że zdaniem skarżącego, ww. decyzja Wójta wydana została z rażącym naruszeniem między innymi art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f) i art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Zgodnie natomiast z brzmieniem tych przepisów obowiązującym w dniu wydania decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. lila (art. 84 ust. 1 u.u.i.ś.). Poza tym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, które niezależnie od wymagań określonych w k.p.a. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż planowane przedsięwzięcie zakłada budowę centrum [...], w skład którego wejdą: budynek składowo-magazynowy wraz z wydzieloną strefą techniczną na piętrze hali oraz zespolone z nim budynki (socjalno-administracyjny, budynek [...]). Na terenie przedsięwzięcia powstać ma również osobny budynek wartowni i budynek techniczny pompowni. W ramach realizacji przedsięwzięcia ma zostać wykonany system dróg wewnętrznych, parkingów dla samochodów ciężarowych i osobowych, wiaty na rowery i autobusy, plac paletowy, plac odpadowy, infrastruktura techniczna i tereny zieleni urządzonej. Mają również zostać wykonane dwa szczelne zbiorniki retencyjno-rozsączające na wody opadowe. Z akt sprawy wynika, że planowane centrum [...], w wydzielonej części, pełnić będzie także funkcję magazynu do magazynowania wytwarzanych w trakcie jego eksploatacji odpadów oraz zbierania odpadów wytwarzanych głównie w [...] lub przewożonych z innych magazynów. Odpady te będą przekazywane do zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania specjalistycznym firmom dysponującym stosownymi uprawnieniami z zakresu gospodarki odpadami (ustalenia zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia str. 14-20). Kolegium podkreśliło, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie dochodziło do przetwarzania odpadów, w tym również do przygotowań poprzedzających ich odzysk lub unieszkodliwianie. Z akt sprawy bowiem wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia odpady będą wyłącznie odbierane od [...] i tymczasowo magazynowane. Następnie będą odbierane przez wyspecjalizowane firmy zajmujące się ich recyklingiem. Zbieranie odpadów na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie prowadziło do zmiany ich charakteru i składu, bądź też ich klasyfikacji. W tej sytuacji Kolegium uznało, że przed wydaniem decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. Wójt dokonał prawidłowej oceny charakteru planowanego przedsięwzięcia uznając je za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.s. Ocena ta pozostawała zgodna z oceną wyrażoną na gruncie przedmiotowej sprawy przez wyspecjalizowane organy współdziałające, to jest: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej: "RDOŚ"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie (dalej: "PPIS") oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w E. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "DZZ"). Zdaniem Kolegium, nie można zatem uznać, że decyzja z dnia 16 stycznia 2023 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.u.i.ś. Nie można również stwierdzić, aby decyzja ta w sposób rażący naruszała art. 84 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.u.i.s. Bowiem przed jej wydaniem Wójt uzyskał opinie RDOŚ, PPIS oraz DZZ w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Przed wydaniem tychże opinii organy współdziałające dokonały analizy złożonej przez inwestora dokumentacji, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z jej uzupełnieniami. Wydane przez Wójta rozstrzygnięcie pozostaje zgodne ze stanowiskiem wyrażonym przez wskazane wyżej organy współdziałające. Kolegium wyjaśniło również, że planowane przedsięwzięcie nie jest niezgodne z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie można uznać, iż Wójt wydając decyzję z dnia 16 stycznia 2023 r. w sposób rażący naruszył art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż teren, na którym planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane oznaczony został w uchwale Rady Gminy G. nr [...] z dnia [...] 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów usługowych położonych w południowej części obrębu G., gmina G. (Dz.Urz. Woj. Warm.-Mazur. [...]) - dalej: "uchwała z dnia [...] 2021 r.", "miejscowy plan", symbolem UP.01, to jest tereny zabudowy usług nieuciążliwych i produkcji nieuciążliwej, baz, składów i magazynów. Zgodnie z § 19 tej uchwały, w ramach przeznaczenia podstawowego na terenie tym dopuszcza się między innymi: realizację centrów dystrybucyjnych i administracyjnych; lokalizację urządzeń wytwarzających energię ze źródeł o mocy przekraczającej 100 kW, z wyjątkiem biogazowi i urządzeń wykorzystujących siłę wiatru. Kolegium stwierdziło ponadto, że podnoszone przez skarżącego argumenty o nieprawidłowości danych zawartych w znajdującej się w aktach Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz nieprawidłowości dokonanych na ich podstawie ustaleń przez Wójta nie mogły stanowić podstawy stwierdzenia nieważności wydanej przez ten organ decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności Kolegium nie jest bowiem uprawnione do badania merytorycznej poprawności danych zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń, a w konsekwencji również badania merytorycznej poprawności wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane ma być na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Niemniej z akt sprawy nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie miało negatywnie oddziaływać na wskazany wyżej obszar (co potwierdziła między innymi wydana w toku postępowania opinia RDOŚ). Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie też naruszała wynikającego z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. Warm.-Mazur. [...]) – dalej: "uchwała Sejmiku", zakazu realizacji na przedmiotowym obszarze przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Stosownie bowiem do § 5 ust. 3 pkt 2 powoływanej wyżej uchwały zakaz ten nie dotyczy, co miało miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy, realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2022 r. RDOŚ wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium ponadto wyjaśniło, że nie można uznać, aby wydana przez Wójta decyzja z dnia 16 stycznia 2023 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w związku z § 5 ust. 1 pkt 5 uchwały Sejmiku w związku z § 4 pkt 3 oraz § 8 pkt 1, pkt 2 lit. b i pkt 5 miejscowego planu. W decyzji tej bowiem Wójt na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie doprowadzi do trwałej zmiany rzeźby terenu. Tym samym również nie zostanie naruszony zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Wójt w decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. wskazał jednoznacznie, że powstałe w wyniku prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia masy ziemi zostaną zagospodarowane na terenie przedsięwzięcia i będą wykorzystane w celu wyrównania terenu pod planowanymi budynkami i placami utwardzonymi, a także będą wykorzystywane przy zakładaniu, lecz bez ich wyrównywania, projektowanych terenów zielonych. Ponadto w ocenie Wójta, poziom posadowienia budynków został tak zaprojektowany, aby nie generować konieczności wywozu lub przywozu mas ziemnych. Kolegium stwierdziło ponadto, że zgłaszany przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie pod sygn. II SA/OI 573/24 na okoliczność rozmiaru i zakresu planowanej niwelacji terenu w ramach planowanego przedsięwzięcia został przez Kolegium pominięty, stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. Wskazywane bowiem w tymże wniosku okoliczności nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Poza tym w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej nie ma proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym. Kolegium za niezasadne uznało również stanowisko skarżącego, którego zdaniem decyzja Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. została wydana z naruszeniem przepisów planu miejscowego w związku z nałożeniem na inwestora obowiązku wykonania od strony najbliższej zabudowy mieszkaniowej sąsiadującej z terenem przedsięwzięcia ekranu akustycznego o wysokości minimum 4 m oraz długości około 160 m. Kolegium wyjaśniło, iż ekran akustyczny nie stanowi ogrodzenia, o jakim mowa w § 7 pkt 4 lit. a miejscowego planu. Ekrany akustyczne są bowiem specjalistycznymi strukturami zaprojektowanymi w celu ograniczenia przenoszenia dźwięków i kontrolowania ich przepływu w różnych środowiskach. Tym samym ekran akustyczny nie stanowi ogrodzenia w rozumieniu § 7 pkt 4 lit. a miejscowego planu, lecz stanowi środek ochronny zapobiegający nadmiernym oddziaływaniom na tereny sąsiednie w związku z emisją hałasu wywołaną eksploatacją planowanego przedsięwzięcia. Ponadto Kolegium stwierdziło, że z przedstawionych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wyliczeń (str. 31-38 Karty informacyjnej przedsięwzięcia, wersja z grudnia 2022 r.) dotyczących związanej z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia emisji hałasu wynika, iż związana z funkcjonowaniem przedsięwzięcia emisja hałasu, przy zastosowaniu środków ochronnych przewidzianych w wydanej przez Wójta decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. (punkty od 12 do 16 decyzji), nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na najbliższych terenach podlegających ochronie akustycznej. Z akt sprawy niw wynika również, jak wskazywał skarżący, aby na teren planowanego przedsięwzięcia w czasie jego eksploatacji miały być zwożone odpady niebezpieczne. Na stronach 47 - 49 znajdującej się w aktach sprawy Karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazano bowiem wyłącznie przewidywane ilości i rodzaje odpadów wytwarzanych w związku z eksploatacją przedsięwzięcia. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. i uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium, bądź też stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5, 6, § 3 i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 14 § 1a zd. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., w skutek odmowy niestwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r., pomimo że została ona wydana bez stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu; 2. rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. oraz art. 7 i art. 87 ust. 2 Konstytucji poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r., pomimo że została ona wydana z całkowitym pominięciem postanowień z miejscowego planu; 3. rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 u.u.i.s. a contrario poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. obejmującej ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, w sytuacji gdy decyzja ta powinna zawierać rozstrzygnięcie o odmowie zgody na jego realizację; 4. rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie przez Kolegium podstawy nieważności z pkt 6 art. 156 § 1 kpa, która to postawa wynika z art. 127 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1478 ze zm.) – dale: "u.o.p.". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Wójt wydając decyzję z dnia 16 stycznia 2023 r. nie zastosował art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., bowiem pominął proces oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu. Ponadto skarżący wskazał, że brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu pociągał za sobą konieczność wydania decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 26 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił wniesiona skargę poprzez powołanie się na wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2029 r., II OSK 2354/17 i wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2025 r., II SA/Ol 148/25. Na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną skargę, z kolei pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejsze sprawie jest decyzja z dnia 27 maja 2025 r., którą Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia Przed przystąpieniem do bezpośredniej oceny skargi przypomnieć należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 13 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 1217/22 (dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA") celem tego postępowania jest wyłącznie ocena czy rozstrzygnięcie (decyzja/postanowienie) objęte tym postępowaniem dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracji. W toku rozważanego postępowania organ nie gromadzi materiału dowodowego, a co za tym idzie nie przeprowadza żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Jego rola ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością. Przedmiotem postępowania nieważnościowego nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już raz ostatecznie rozstrzygnięta. Należy bowiem odróżnić wady kwalifikowane zdefiniowane w art. 156 § 1 k.p.a. od wad, które mogłyby co najwyżej skutkować uchyleniem decyzji w toku postępowania zwykłego, ale już z pewnością nie stwierdzeniem jej nieważności w ramach postępowania nadzwyczajnego. Jedną z kwalifikowanych wad, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 1310/21 r. i z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/18, CBOSA). Rolą organu było zatem zweryfikowanie czy decyzja Wójta dotknięta jest wadą kwalifikowana uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności. Sąd dokonując kontroli decyzji kolegium przez pryzmat jej legalności może zatem poddać ocenie wyłącznie prawidłowość – tak w ujęciu materialnoprawnym jak i procesowym – ustaleń Kolegium na tym właśnie polu. Inaczej rzecz ujmując istotą przedmiotowej sprawy był ocena czy decyzja Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. była obciążona wadą rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się bezpośrednio do zaskarżonej decyzji Kolegium wskazać należy, że organ ten w sposób wyczerpujący omówił przesłanki i okoliczności wydania decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Kolegium prawidłowo wskazało, że w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W myśl bowiem art. 84 ust. 1 u.u.i.s., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a u.u.i.ś. (tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska; organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. A w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - dyrektora urzędu morskiego). Zatem stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko następuje w przypadku, w którym nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko trzeba uznać za okoliczność przesądzającą o zaistnieniu podstawy do wydania decyzji stwierdzającej brak takiej potrzeby, jeśli przedtem organ uzyska wskazane wyżej opinie. Zauważyć należy, że z ustaleń Kolegium dokonanych na podstawie akt sprawy wynika, iż planowane przedsięwzięcie zakłada budowę centrum [...], w skład którego wejdą: budynek składowo-magazynowy wraz z wydzieloną strefą techniczną na piętrze hali oraz zespolone z nim budynki (socjalno-administracyjny, budynek [...]). Na terenie przedsięwzięcia powstać ma również osobny budynek wartowni i budynek techniczny pompowni. W ramach realizacji przedsięwzięcia ma zostać wykonany system dróg wewnętrznych, parkingów dla samochodów ciężarowych i osobowych, wiaty na rowery i autobusy, plac paletowy, plac odpadowy, infrastruktura techniczna i tereny zieleni urządzonej. Mają również zostać wykonane dwa szczelne zbiorniki retencyjno-rozsączające na wody opadowe. Z akt sprawy wynika, że planowane centrum [...], w wydzielonej części, pełnić będzie także funkcję magazynu do magazynowania wytwarzanych w trakcie jego eksploatacji odpadów oraz zbierania odpadów wytwarzanych głównie w [...] lub przewożonych z innych magazynów. Odpady te będą przekazywane do zbierania, odzysku lub unieszkodliwiania specjalistycznym firmom dysponującym stosownymi uprawnieniami z zakresu gospodarki odpadami (ustalenia zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia str. 14-20). Na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie dochodziło do przetwarzania odpadów. Z akt sprawy bowiem wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia odpady będą wyłącznie odbierane od [...] i tymczasowo magazynowane. Następnie będą odbierane przez wyspecjalizowane firmy zajmujące się ich recyklingiem. Zbieranie odpadów na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będzie prowadziło do zmiany ich charakteru i składu, bądź też ich klasyfikacji. W tej sytuacji zasadnie Kolegium uznało, że przed wydaniem decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. Wójt dokonał prawidłowej oceny charakteru planowanego przedsięwzięcia uznając je za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.s. Ocena ta była zgodna z oceną wyrażoną w rozpoznawanej sprawie przez organy współdziałające, to jest: RDOŚ, PPIS oraz DZZ. Nie można zatem stwierdzić, że decyzja z dnia 16 stycznia 2023 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.u.i.ś. Nie można również uznać, aby decyzja Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. w sposób rażący naruszała art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte. Natomiast w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 59a ust. 3 pkt 1 u.u.i.ś.). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu nie tylko zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, ale wręcz obliguje do wydania decyzji odmawiającej zgody na realizację przedsięwzięcia. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż teren, na którym planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane oznaczony został w planie miejscowym symbolem UP.01, to jest tereny zabudowy usług nieuciążliwych i produkcji nieuciążliwej, baz, składów i magazynów. Zgodnie z § 19 planu miejscowego, w ramach przeznaczenia podstawowego na terenie tym dopuszcza się między innymi: realizację centrów dystrybucyjnych i administracyjnych; lokalizację urządzeń wytwarzających energię ze źródeł o mocy przekraczającej 100 kW, z wyjątkiem biogazowi i urządzeń wykorzystujących siłę wiatru. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organów, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z postanowieniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu. Wynika to wprost z postanowień miejscowego planu, w którym przewidziano na terenie realizacji przedsięwzięcia m.in. realizację centrów dystrybucyjnych i administracyjnych. Niezasadny jest również zarzut rażącego naruszenia przepisów u.o.p. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane ma być na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], jednakże z ustaleń Kolegium nie wynika, aby przedsięwzięcie to miało negatywnie oddziaływać na wskazany wyżej obszar. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie też naruszała wynikającego z § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały Sejmiku zakazu realizacji na przedmiotowym obszarze przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. Jak bowiem wynika z § 5 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały zakaz ten nie dotyczy, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a RDOŚ w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2022 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu, nie można również uznać, aby decyzja Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. w związku z wynikającym z § 5 ust. 1 pkt 5 uchwały Sejmiku zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Wójt w decyzji z dnia 16 stycznia 2023 r. wskazał jednoznacznie, że powstałe w wyniku prowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia masy ziemi zostaną zagospodarowane na terenie przedsięwzięcia i będą wykorzystane w celu wyrównania terenu pod planowanymi budynkami i placami utwardzonymi, a także będą wykorzystywane przy zakładaniu, lecz bez ich wyrównywania, projektowanych terenów zielonych. Zatem realizacja planowanego przedsięwzięcia nie doprowadzi do trwałej zmiany rzeźby terenu, jak również nie zostanie naruszony zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu Nie można również uznać, aby w rozpoznawanej sprawie miało miejsce naruszenie przepisów planu miejscowego w związku z nałożeniem na inwestora obowiązku wykonania od strony najbliższej zabudowy mieszkaniowej sąsiadującej z terenem przedsięwzięcia ekranu akustycznego o wysokości minimum 4 m oraz długości około 160 m. Z § 7 pkt 4 lit. a miejscowego planu wynika zakaz stosowania ogrodzeń wyższych niż 2,2 m. Jednakże ekran akustyczny nie stanowi ogrodzenia, o jakim mowa w tym przepisie. Ekrany akustyczne są bowiem projektowane w celu ograniczenia przenoszenia dźwięków. Zatem słusznie zauważyło Kolegium, iż ekran akustyczny nie stanowi ogrodzenia w rozumieniu § 7 pkt 4 lit. a miejscowego planu, lecz stanowi środek ochronny zapobiegający nadmiernym oddziaływaniom na tereny sąsiednie w związku z emisją hałasu wywołaną eksploatacją planowanego przedsięwzięcia. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie w decyzji Wójta z dnia 16 stycznia 2023 r. nie zaistniały wady, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Z kolei Kolegium dokonało wszechstronnej analizy akt sprawy i wyjaśniło motywy podjętego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.